I

Przyjęcie z okazji chrztu zmieniło bieg, gdy zjawił się Albert Cousins z dżinem. Fix z uśmiechem otworzył drzwi, a potem uśmiechał się dalej, usiłując zrozumieć, co się dzieje: na betonowej płycie jego werandy stał Albert Cousins z biura prokuratora okręgowego. W ciągu ostatniej półgodziny Fix otworzył drzwi ze dwadzieścia razy, witając sąsiadów i przyjaciół, i ludzi z kościoła, i siostrę Beverly, i wszystkich swoich braci, i rodziców, i praktycznie cały komisariat gliniarzy, ale tylko Cousins był dla niego zaskoczeniem. Dwa tygodnie wcześniej Fix spytał żonę, dlaczego jej zdaniem muszą zapraszać dosłownie wszystkich znanych sobie ludzi na przyjęcie z okazji chrztu. W odpowiedzi zaproponowała, by zechciał spojrzeć na listę gości i powiedział, kogo wykreślić. Nie spojrzał na listę, ale gdyby teraz żona stała obok niego w drzwiach, od razu pokazałby palcem i powiedział: „Wykreśl jego”. Nie żeby nie lubił Alberta Cousinsa, znał go najwyżej na tyle, żeby skojarzyć nazwisko z twarzą, ale właśnie to, że tak słabo go znał, było wystarczającym powodem, by go nie zapraszać. Fixowi przyszło do głowy, że Cousins zjawił się w jego domu, żeby porozmawiać o jakiejś sprawie: jeszcze nigdy niczego podobnego nie zrobił, ale czy istniało inne wytłumaczenie? Goście tłoczyli się przed domem i Fix nie umiałby powiedzieć, czy się spóźnili, czy już wychodzą, czy może po prostu szukają wytchnienia na zewnątrz, dlatego że w środku jest więcej ludzi, niż byłby skłonny tam wpuścić którykolwiek komendant straży pożarnej. Pewne było tylko to, że Cousins przyszedł bez zaproszenia, sam i z butelką w reklamówce.

– Cześć, Fix – powiedział Albert Cousins. Wysoki zastępca prokuratora okręgowego, w garniturze i krawacie, wyciągnął rękę.

– Cześć, Al – powitał go Fix. (Czy ludzie nazywali go Al?) – Cieszę się, że udało ci się przyjść. – Mocno uścisnął podaną dłoń, dwa razy nią potrząsnął i puścił.

– Ledwo zdążyłem – powiedział Cousins, patrząc na tłum wewnątrz, jakby się obawiał, że zabraknie dla niego miejsca. Od razu było widać, że przyjęcie minęło już półmetek – większość trójkątnych kanapeczek zniknęła, podobnie jak połowa ciastek. Obrus pod misą z ponczem był różowy i mokry.

Fix się odsunął, żeby go wpuścić.

– Ale już jesteś – powiedział.

– Nie mógłbym tego przegapić. – Choć oczywiście przegapił. Nie był na ceremonii w kościele.

Jedyną osobą z biura prokuratora okręgowego, którą Fix zaprosił, był Dick Spencer. Kiedyś też służył w policji, potem poszedł na wieczorowe studia prawnicze i awansował, ani przez chwilę nie dając jednak odczuć któremukolwiek z pozostałych chłopaków, że uważa się z tego powodu za lepszego od nich. Nie miało znaczenia, czy Dick jeździ radiowozem, czy stoi przed sędzią, bo nie było wątpliwości, skąd pochodzi. Za to Cousins był takim samym prawnikiem jak cała reszta – prokuratorzy okręgowi, adwokaci z urzędu, spece od trudnych spraw – całkiem przyjaznym, jeśli czegoś potrzebował, ale raczej nieskłonnym do zapraszania funkcjonariuszy na piwo, a jeśli nawet, to tylko dlatego, że akurat podejrzewał jakiegoś gliniarza o ukrywanie przed nim informacji. Prokuratorzy okręgowi byli gośćmi, którzy palą twoje papierosy, bo próbują rzucić palenie. Gliniarze wypełniający salon oraz jadalnię i wylegający na podwórze, gdzie stali pod sznurem na bieliznę i dwoma drzewami pomarańczowymi, nie próbowali rzucić palenia. Pili mrożoną herbatę zmieszaną z lemoniadą i kopcili jak dokerzy.

Albert Cousins podał reklamówkę gospodarzowi i Fix zajrzał do środka. Była tam butelka dżinu, i to duża. Inni przynieśli święte obrazki, różańce z macicy perłowej albo kieszonkowe Biblie w oprawie z białej cielęcej skóry i ze złoconymi brzegami. Pięciu chłopaków, albo raczej ich pięć żon, zrzuciło się na niebieski krzyżyk zdobiony emalią i z malutką perłą pośrodku, zawieszony na łańcuszku, bardzo ładny, na pamiątkę.

– Czyli macie córkę i syna?

– Dwie córki.

Cousins wzruszył ramionami.

– Co poradzisz.

– Nic a nic – powiedział Fix i zamknął drzwi. Beverly kazała mu zostawić je otwarte, żeby do środka wpadało trochę świeżego powietrza, co tylko dowodziło, jak niewiele wiedziała na temat okrucieństwa człowieka wobec drugiego człowieka. To, ile osób jest w domu, nie ma znaczenia. Nie zostawia się otwartych drzwi, do diabła.

Beverly wychyliła się z kuchni. Lekko licząc, stało między nimi ze trzydzieści osób – cały klan Meloyów, wszyscy DeMatteowie, garstka ministrantów przekopująca się przez resztki ciastek – ale nie sposób było nie zauważyć Beverly. Ta żółta sukienka.

– Fix? – powiedziała, podnosząc głos, tak żeby usłyszał ją mimo wrzawy.

Pierwszy odwrócił się Cousins i ukłonił się jej na powitanie.

Fix odruchowo się spiął, ale po chwili mu przeszło.

– Rozgość się – powiedział do zastępcy prokuratora okręgowego i skinął w stronę grupki policjantów stojących obok przesuwnych szklanych drzwi i wciąż ubranych w marynarki. – Mnóstwo ludzi już znasz. – Może znał, a może nie. Gospodarza na pewno nie znał, psia jego mać. Fix się odwrócił, żeby przejść przez tłum, a tłum się przed nim rozstąpił. Gdy Fix przechodził, gratulowano mu, poklepując po ramieniu i ściskając rękę. Starał się nie nadepnąć na żadne z dzieci – była wśród nich jego czteroletnia córka Caroline – które bawiły się w coś na podłodze w jadalni, kucając i czołgając się między stopami dorosłych jak tygrysy.

Kuchnia była wypełniona żonami, wszystkie się śmiały i za głośno mówiły, żadna nie była pomocna z wyjątkiem Lois, sąsiadki, która wyjmowała miski z lodówki. Wallis, najlepsza przyjaciółka Beverly, przeglądała się w obudowie chromowanego tostera, poprawiając makijaż ust. Wallis była zbyt chuda i zbyt mocno opalona, a gdy się wyprostowała, miała na ustach za dużo szminki. Matka Beverly siedziała przy stole śniadaniowym, trzymając młodszą wnuczkę na kolanach. Przebrali małą z koronkowego stroju do chrztu w wykrochmaloną białą sukieneczkę z haftowanymi wokół szyi żółtymi kwiatami, jakby była panną młodą, która pod koniec wesela wślizgnęła się w wyjściową sukienkę. Kobiety w kuchni na zmianę zachwycały się dzieckiem, zachowując się tak, jakby ich zadanie polegało na dostarczaniu mu rozrywki do chwili przybycia Trzech Króli. Ale dziecko wcale się dobrze nie bawiło. Jego błękitne oczy zrobiły się szkliste. Patrzyło przed siebie, zmęczone tym wszystkim. Całym tym pośpiechem w robieniu kanapek i przyjmowaniem prezentów dla dziewczynki, która nie miała jeszcze roku.

– Patrzcie, jaka ona śliczna – powiedziała teściowa Fixa, nie zwracając się do nikogo konkretnego i głaszcząc dziecko grzbietem palca po krągłym policzku.

– Lód – powiedziała Beverly do męża. – Skończył nam się lód.

– Miała go przynieść twoja siostra.

– Ale nie przyniosła. Możesz poprosić któregoś z chłopaków, żeby po niego skoczył? Jest za gorąco na przyjęcie bez lodu. – Fartuszek miała zawiązany na szyi, ale w pasie już nie. Starała się nie pognieść sukienki. Pasemka blond włosów wysunęły się z jej francuskiego koka i opadały na oczy.

– Skoro nie przyniosła lodu, mogła przynajmniej tu przyjść i zrobić trochę kanapek. – Mówiąc to, Fix patrzył prosto na Wallis, ale kobieta tylko zamknęła szminkę i go zignorowała. Chciał w ten sposób pomóc żonie, bo najwyraźniej miała ręce pełne roboty. Patrząc na nią, każdy by uznał, że Beverly to osoba, która wydając przyjęcia, korzysta z kateringu i siedzi na kanapie, gdy inni noszą tace.

– Bonnie bardzo się cieszy na widok tylu gliniarzy w jednym miejscu. Trudno oczekiwać, że w takich okolicznościach będzie myślała o kanapkach – powiedziała Beverly, po czym przerwała na chwilę nakładanie serka śmietankowego i ogórków i spojrzała na jego rękę. – Co masz w tej torbie?

Fix uniósł dżin, a jego zaskoczona żona uśmiechnęła się do niego po raz pierwszy tego dnia, być może po raz pierwszy od tygodnia.

– Jak będziecie wysyłali kogoś do sklepu – odezwała się Wallis, wykazując nagłe zainteresowanie rozmową – poproście, żeby kupił tonik.

Fix powiedział, że sam pójdzie po lód. Przy ich ulicy był sklep i Fix nie miał nic przeciwko temu, żeby na chwilę wymknąć się z domu. Względny spokój okolicy, uporządkowany układ parterowych budynków z gęstymi, zielonymi trawnikami, smukłe cienie rzucane przez palmy oraz zapach kwiatów pomarańczy – to wszystko w połączeniu z papierosem, którego palił, działało na niego uspokajająco. Dołączył do niego jego brat Tom i szli razem w przyjemnym milczeniu. Tom i Betty mieli już troje dzieci, same dziewczynki, i mieszkali w Escondido, gdzie Tom pracował w straży pożarnej. Fix zaczynał rozumieć, że właśnie tak wygląda życie, gdy człowiek zrobi się starszy i pojawią się dzieci: nie ma się tyle czasu, ile zamierzało się mieć. Bracia nie widzieli się, odkąd wszyscy zjechali do domu ich rodziców, żeby pójść na pasterkę, a wcześniej spotkali się chyba w Escondido przy okazji chrztu Erin. Obok przejechał czerwony sunbeam kabriolet i Tom powiedział: „Ale bryka”. Fix kiwnął głową, żałując, że nie zauważył jej pierwszy. Teraz musiał czekać, aż pojawi się jakiś inny ciekawy wóz. W sklepie kupili cztery worki lodu i cztery butelki toniku. Młody sprzedawca spytał, czy potrzebują limonek, ale Fix przecząco pokręcił głową. Byli w Los Angeles i mieli czerwiec. Kto by chciał limonki.

Choć gdy wychodzili do sklepu, Fix nie spojrzał na zegarek, potrafił dobrze oszacować upływ czasu. Jak większość gliniarzy. Nie było ich dwadzieścia, góra dwadzieścia pięć minut. Za krótko, żeby wszystko zdążyło się zmienić, ale gdy wrócili, drzwi wejściowe stały otworem, a przed domem było pusto. Tom nie zauważył różnicy, lecz trudno tego oczekiwać od strażaka. Jeśli nie śmierdzi dymem, nie ma problemu. W domu nadal było mnóstwo ludzi, jednak zrobiło się ciszej. Przed rozpoczęciem imprezy Fix włączył radio, ale dopiero teraz usłyszał kilka dźwięków muzyki. Dzieciaki nie czołgały się już w jadalni i chyba nikt nie zauważył ich zniknięcia. Wszyscy byli skupieni na otwartych drzwiach do kuchni, do której dwaj bracia Keatingowie właśnie zmierzali z lodem. Czekał tam na nich Lomer, partner Fixa. Skinął głową w stronę tłumu i powiedział:

– Przyszliście w samą porę.

Już gdy wychodzili z kuchni, było w niej ciasno, ale teraz tłoczyło się tam trzy razy więcej ludzi, głównie mężczyzn. Nie było śladu po matce Beverly ani po dziecku. Beverly stała przy zlewie, trzymając nóż rzeźnicki. Kroiła turlające się po kuchennym blacie pomarańcze, uciekające z olbrzymiej sterty, a dwaj prawnicy z biura prokuratora okręgowego Los Angeles, Dick Spencer i Albert Cousins – bez marynarek i krawatów, z rękawami koszul podwiniętymi wysoko nad łokciami – obracali połówki pomarańczy na dwóch metalowych wyciskarkach. Czoła mieli zaczerwienione i mokre od potu, ich rozpięte kołnierzyki właśnie zaczynały ciemnieć. Pracowali, jakby bezpieczeństwo ich miasta zależało od produkcji soku pomarańczowego.

Bonnie, siostra Beverly, teraz już gotowa do pomagania, zdjęła okulary z nosa Dicka Spencera i wytarła je świeżą ściereczką do naczyń, mimo że gdzieś w tłumie stała jego żona, mogąca to zrobić własnoręcznie. Gdy wzrok Dicka został uwolniony od cienkiej zasłony z potu, mężczyzna zobaczył Fixa i Toma i zawołał, żeby dali lód.

– Lód! – krzyknęła Bonnie, i miała rację, bo było gorąco jak w piekle i lód wydawał się lepszy niż wszystko inne. Rzuciła ściereczkę, żeby wziąć od Toma dwie reklamówki, które następnie włożyła do zlewu, kładąc je na zgrabnych miseczkach z wydrążonych skórek pomarańczy. Potem zabrała reklamówki od Fixa. To ona odpowiadała za lód.

Beverly przestała kroić.

– Doskonałe wyczucie czasu – powiedziała i zanurzyła papierowy kubek w otwartym foliowym opakowaniu, nabierając trzy skromne kostki, jakby wiedziała, że trzeba z nich korzystać z umiarem. Zrobiła małego drinka – pół dżinu, pół soku pomarańczowego z pełnego dzbanka. Nalała następny, potem jeszcze jeden i kolejne, a kubki wędrowały przez kuchnię, za drzwi i do rąk czekających gości.

– Kupiłem tonik – powiedział Fix, patrząc na jedną reklamówkę, która została mu w ręku. Był rozżalony. Czuł, że w czasie potrzebnym, by pójść do sklepu i wrócić, on i jego brat jakimś cudem zostali w tyle za resztą uczestników imprezy.

– Sok pomarańczowy jest lepszy – powiedział Albert Cousins, przerywając wyciskanie owoców tylko na chwilę potrzebną na wychylenie drinka, którego zrobiła mu Bonnie. Bonnie, jeszcze niedawno zakochana w gliniarzach, zmieniła front, zwracając się w stronę dwóch prawników z biura prokuratora okręgowego.

– Do wódki – odparł Fix. Do screwdriverów. Każdy to wiedział.

Cousins spojrzał na niedowiarka i przechylił głowę, a Beverly podała mężowi drinka. Wyglądało to zupełnie tak, jakby ona i Cousins wypracowali jakieś wspólne zasady. Fix trzymał kubek w ręku i wpatrywał się w nieproszonego gościa. Miał w domu trzech braci, bezlik silnych mężczyzn z policji w Los Angeles i księdza, który organizował sobotnie zajęcia bokserskie dla chłopaków sprawiających problemy wychowawcze. Każdy z nich przyznałby mu rację, gdyby Fix zechciał wyprosić ze swojego przyjęcia jednego zastępcę prokuratora okręgowego.

– Na zdrowie – powiedziała cicho Beverly. Nie miało to być toastem, lecz poleceniem, i Fix, nadal przekonany, że ma powód do niezadowolenia, uniósł papierowy kubek.

Ojciec Joe Mike siedział na ziemi oparty plecami o tylną ścianę domu Keatingów, anektując skrawek cienia. Trzymał kubek z sokiem i dżinem na kolanie przydziałowych czarnych spodni. Księżowskich spodni. Pił czwartego albo trzeciego drinka, dokładnie nie pamiętał, ale nie przejmował się tym, bo były bardzo małe. Starał się ułożyć w głowie kazanie na najbliższą niedzielę. Chciał opowiedzieć parafianom, tym nielicznym, których nie było teraz na podwórku za domem Keatingów, jak rozegrał się tu dzisiaj cud rozmnożenia chleba i ryb, lecz nie potrafił znaleźć sposobu, żeby usunąć z tej historii alkohol. Nie uważał, że naprawdę był świadkiem cudu – nikt tak nie myślał – ale znalazł doskonałe wyjaśnienie tego, jak mogło dojść do cudu w czasach Chrystusa. Owszem, Albert Cousins przyniósł na przyjęcie ogromną butelkę dżinu, ale z pewnością nie aż tak dużą, żeby zdołała napełnić, w pewnych przypadkach po wielekroć, kubki ponad setki gości, z których część właśnie tańczyła niespełna półtora metra od niego. I choć niedawno ogołocone drzewa pomarańczowe za domem uginały się wcześniej pod ciężarem owoców, nigdy nie byłyby w stanie dostarczyć wystarczająco dużo surowca, żeby zaspokoić pragnienie wszystkich gości. Jak powszechnie wiadomo, sok pomarańczowy nie pasuje do dżinu, a zresztą kto by się spodziewał drinków na przyjęciu z okazji chrztu? Nikt nie miałby Keatingom za złe, gdyby po prostu wstawili dżin do barku. Ale Fix Keating dał butelkę żonie, a jego żona, zmęczona stresem związanym z organizacją udanego przyjęcia, zamierzała wypić drinka – a skoro ona zamierzała go wypić, to, na Boga, wszyscy goście mogli do niej dołączyć. Pod wieloma względami był to cud Beverly Keating. Albert Cousins, mężczyzna, który przyniósł dżin, zasugerował też użycie wyciskarki. Siedział obok ojca Joego Mike’a niespełna dwie minuty wcześniej, opowiadając mu, że pochodzi z Wirginii i po trzech latach w Los Angeles wciąż oszałamia go obfitość cytrusów zwisających z drzew. Bert – powiedział księdzu, żeby mówił mu Bert – wychował się na mrożonym koncentracie dolewanym do dzbanków z wodą, który, choć wtedy o tym nie wiedział, nie miał nic wspólnego z sokiem pomarańczowym. Teraz jego dzieci piły świeżo wyciśnięty sok, w ogóle się nad tym nie zastanawiając, tak jak on pił w dzieciństwie mleko. Wyciskali go z owoców zerwanych z drzew na własnym podwórku. Bert widział, jak w prawym przedramieniu jego żony Teresy twardnieją mięśnie od nieustannego obracania pomarańczy na wyciskarce, a ich dzieci tylko wyciągały kubki, czekając na dolewkę. Powiedział księdzu, że nie chciały pić nic innego jak sok pomarańczowy. Piły go codziennie rano do płatków zbożowych, Teresa zamrażała sok w silikonowych foremkach do lodów na patyku i podawała dzieciom jako popołudniową przekąskę, a wieczorem pili go we dwoje z lodem oraz wódką, burbonem albo dżinem. Chyba właśnie tego nikt nie rozumiał – nie było ważne, co się do niego dodaje, liczył się sam sok.

– Ludzie z Kalifornii o tym zapominają, bo są rozpieszczeni – powiedział Bert.

– To prawda – przyznał zdawkowo ojciec Joe Mike. Sam wychował się w Oceanside i nie mógł uwierzyć, że ten facet ma aż tyle do powiedzenia na temat soku pomarańczowego.

Ksiądz, którego myśli błądziły jak Żydzi na pustyni, znowu próbował się skupić na swoim kazaniu: Beverly Keating podeszła do barku, którego nie napełniła przed przyjęciem z okazji chrztu, i w środku znalazła tylko jedną trzecią butelki dżinu, prawie pełną butelkę wódki oraz butelkę tequili, którą John, brat Fixa, przywiózł we wrześniu z Meksyku i której jeszcze nie otworzyli, bo żadne z nich nie wiedziało, co zrobić z tequilą. Zaniosła butelki do kuchni, a wtedy sąsiedzi mieszkający po obu stronach domu, ci z naprzeciwka oraz trzy osoby mieszkające w pobliżu kościoła zaproponowali, że pójdą do domu i sprawdzą, co mają w szafkach. Gdy wrócili, przynieśli nie tylko butelki, ale i pomarańcze. Bill i Susie przyszli z poszewką na poduszkę wypełnioną owocami, które pobiegli zerwać obok domu, i oznajmili, że mogą pobiec jeszcze raz i przynieść kolejne trzy takie poszewki. Ich wkład w imprezę okazał się prawie niezauważalny, bo inni goście poszli za ich przykładem, pobiegli do domów, przypuścili szturm na swoje drzewa pomarańczowe i półki z mocnym alkoholem w swoich spiżarniach. Zalewali darami kuchnię Keatingów, aż stół zaczął przypominać półkę w barze, a blat – ciężarówkę z owocami.

Czy nie na tym polegał prawdziwy cud? Nie na tym, że Chrystus wytrząsnął ze świętego rękawa stół bufetowy i zaprosił wszystkich na ryby i chleb, ale na tym, że ludzie, którzy przynieśli sobie posiłek w torbach z koźlej skóry, może trochę zbyt obfity jak na potrzeby ich rodziny, ale z pewnością nie dość duży, żeby wykarmić masy, zostali zachęceni do śmiałej szczodrości przykładem, jaki dał im ich Nauczyciel i jego uczniowie. Tak samo uczestnicy tego przyjęcia z okazji chrztu zostali poruszeni szczodrością Beverly Keating albo jej widokiem w tej żółtej sukience, jej jasnymi włosami, zwiniętymi i upiętymi, by odsłonić gładki kark, kark, który znikał w wycięciu z tyłu żółtej sukienki. Ojciec Joe Mike upił łyk drinka. A gdy było po wszystkim, zebrali dwanaście koszy resztek. Rozejrzał się, spoglądając na wszystkie kubki na stołach, krzesłach, na ziemi. W wielu z nich został na dnie ostatni łyk albo dwa. Ile uzbierałoby się resztek, gdyby je wszystkie pozbierali? Ojciec Joe Mike czuł się gorszy, bo nie zaproponował, że pójdzie do probostwa zobaczyć, co mógłby przynieść. Uważał jednak, że źle by to wyglądało, gdyby ksiądz pokazał parafianom, ile ma zachomikowanego dżinu, zamiast korzystać z okazji do uczestniczenia we wspólnocie.

Poczuł lekkie stukanie w czubek buta. Przeniósł wzrok ze swojego kolana, na które patrzył, medytując nad zawartością kubka, i zobaczył Bonnie Keating. Nie, pomyłka. To jej siostra wyszła za Fixa Keatinga, a Bonnie nadal nosiła nazwisko Beverly z jej panieńskich czasów, ale nie mógł go sobie przypomnieć.

– Cześć, ojcze – powiedziała, trzymając luźno między palcem wskazującym a kciukiem taki sam kubek jak jego.

– Cześć, Bonnie – powiedział, starając się, żeby zabrzmiało to tak, jakby nie siedział na ziemi, pijąc dżin. Choć nie był pewny, czy to nadal jest dżin. Możliwe, że tequila.

– Zastanawiałam się, czy ojciec ze mną zatańczy.

Bonnie X miała na sobie sukienkę w niebieskie astry, wystarczająco krótką, żeby ksiądz zaczął się zastanawiać, gdzie podziać oczy. Kobieta, ubierając się rano, prawdopodobnie nie przypuszczała, że jacyś mężczyźni będą siedzieli na ziemi, podczas gdy ona będzie stała. Miał ochotę zachować się po ojcowsku i powiedzieć, że nie tańczy, bo wyszedł z wprawy, ale był za młody na jej ojca, mimo że właśnie tak się do niego zwracała. Odrzekł zatem po prostu:

– To nie najlepszy pomysł.

A skoro mowa o nie najlepszych pomysłach, Bonnie X przykucnęła, myśląc zapewne, że znajdzie się dzięki temu na wysokości oczu księdza i będą mogli spokojnie porozmawiać, znów nie biorąc pod uwagę tego, gdzie wtedy wyląduje rąbek jej sukienki. Bieliznę też miała niebieską. Pasowała do astrów.

– Bo widzi ojciec, problem w tym, że wszyscy są żonaci – powiedziała, starając się, by ton jej głosu nie zdradzał zadowolenia. – I choć nie mam nic przeciwko tańczeniu z żonatymi facetami, bo moim zdaniem tańczenie nic nie znaczy, to oni wszyscy przyszli tu z żonami.

– A ich żony myślą, że to coś znaczy. – Starał się nie patrzeć jej teraz za długo w oczy.

– Właśnie – powiedziała smutno i założyła za ucho kosmyk prostych kasztanowych włosów.

W tym momencie ojciec Joe Mike miał coś w rodzaju objawienia: Bonnie X powinna wyjechać z Los Angeles albo przynajmniej przeprowadzić się do doliny San Fernando, gdzieś, gdzie nikt nie zna jej starszej siostry, bo gdy Bonnie nie porównywano z siostrą, wydawała się bardzo atrakcyjną dziewczyną. Jeśli jednak je ze sobą zestawiano, Bonnie stawała się kucykiem szetlandzkim stojącym obok konia wyścigowego. Zdał sobie sprawę, że gdyby nie znał Beverly, słowo „kucyk” nigdy nie przyszłoby mu do głowy. Nad ramieniem Bonnie widział, że Beverly Keating tańczy na podjeździe z policjantem, który nie był jej mężem, i że ten policjant wygląda na bardzo szczęśliwego mężczyznę.

– No, niech się ojciec zgodzi – powiedziała Bonnie tonem wyrażającym coś pomiędzy błaganiem a rozpaczą. – Poza nami dwojgiem chyba wszyscy są tu żonaci albo zamężni.

– Jeśli zależy ci na dostępności, to nie spełniam wymagań.

– Ja po prostu chcę tańczyć – powiedziała i położyła mu wolną rękę na tym kolanie, które nie było zajęte przez kubek.

Przed chwilą ojciec Joe Mike wyrzucał sobie, że stawia pozory dobrego wychowania ponad prawdziwą życzliwość, toteż poczuł, że się waha. Czy choć przez dwie sekundy zastanawiałby się nad pozorami, gdyby do tańca poprosiła go gospodyni? Gdyby kucała teraz przed nim Beverly Keating, a nie jej siostra, gdyby szeroko osadzone błękitne oczy Beverly były tak blisko jego oczu, gdyby jej sukienka podjechała do góry, ukazując mu kolor bielizny… Powstrzymał się, niedostrzegalnie kręcąc głową. To nie były dobre myśli. Starał się wrócić do chleba i ryb, a gdy okazało się to niemożliwe, uniósł palec wskazujący.

– Tylko raz – powiedział.

Bonnie X uśmiechnęła się do niego z tak promienną wdzięcznością, że ojciec Joe Mike zaczął się zastanawiać, czy kiedykolwiek zdołał równie mocno uszczęśliwić jakąś istotę. Odstawili kubki i starali się sobie nawzajem pomóc przy wstawaniu. Było to ryzykowne. Zanim się wyprostowali, trzymali się w ramionach. Potem już niewiele brakowało, by Bonnie zarzuciła ręce na szyję ojca Joego Mike’a i zawisła na niej jak stuła, którą zakładał przed wysłuchaniem spowiedzi. Z zakłopotaniem położył ręce po obu stronach jej talii, w zwężeniu, do którego jej żebra schodziły łukiem na spotkanie z jego kciukami. Jeśli patrzył na nich ktokolwiek z obecnych na przyjęciu, ojciec Joe Mike nie był tego świadomy. Przeciwnie, miał poczucie, że jest niewidzialny, jakby skrył go przed światem tajemniczy obłok o zapachu lawendy unoszący się nad włosami siostry Beverly Keating.

Tak naprawdę Bonnie udało się raz wyjść na parkiet, zanim zwerbowała ojca Joego Mike’a, chociaż ostatecznie nie wyszła z tego nawet połowa tańca. Na chwilę odciągnęła od pomarańczy zapracowanego Dicka Spencera, mówiąc mu, że powinien zrobić sobie przerwę, zgodnie z przywilejami pracowniczymi stosowanymi wobec mężczyzn wyciskających sok z pomarańczy. Dick Spencer nosił grube okulary w rogowej oprawie, dzięki którym wyglądał elegancko, o wiele bardziej elegancko niż Lomer, partner Fixa, który zupełnie ją zignorował, mimo że dwa razy oparła się o niego, wybuchając śmiechem. (Dick Spencer był naprawdę elegancki. Był także krótkowidzem. Gdy podczas szamotania się z podejrzanym parę razy spadły mu okulary, nie widział właściwie nic. Myśl o biciu się z mężczyzną mogącym mieć pistolet albo nóż, którego nie mógłby zobaczyć, wystarczyła, by skłonić go do zapisania się do szkoły wieczorowej, potem na studia prawnicze, a następnie do zdania egzaminów adwokackich z doskonałym wynikiem). Bonnie wzięła Spencera za lepką rękę i poprowadziła go na taras. Już po chwili zataczali szeroki krąg, wpadając na innych ludzi. Obejmując go, czuła przez koszulę, jaki jest szczupły, szczupły w przyjemny sposób. Mógłby dwa razy owinąć się wokół dziewczyny. Drugi zastępca prokuratora okręgowego, Cousins, był przystojniejszy, w zasadzie to nawet oszałamiająco przystojny, ale czuła, że jest zakochany w sobie. Za to Dick Spencer był rozkoszny w jej ramionach.

Mniej więcej tyle zdążyła pomyśleć, zanim poczuła, jak czyjaś silna ręka łapie ją za ramię. Bardzo starała się skupić na oczach Dicka Spencera schowanych za okularami i od tego wysiłku – a może z innego powodu – kręciło jej się w głowie. Trzymała się mocno Dicka i nie zauważyła zbliżającej się kobiety. Gdyby dostrzegła ją w porę, mogłaby zrobić unik albo przynajmniej powiedzieć coś błyskotliwego. Teraz tylko starała się odsunąć na bezpieczną odległość, z dala od kobiety, która mówiła głośno i szybko. Po chwili Dick Spencer i jego żona opuszczali imprezę.

– Już idziecie? – spytał Fix, gdy bez słowa minęli go w salonie.

– Zajmij się swoją rodziną – powiedziała Mary Spencer.

Fix siedział na kanapie, a jego starsza córka Caroline leżała rozciągnięta na jego kolanach, pogrążona w głębokim śnie. Mylnie uznał, że Mary chwali go za opiekę nad dzieckiem. A może sam przysypiał. Lekko poklepał Caroline po plecach, ale nawet się nie poruszyła.

– Pomóż Cousinsowi – rzucił Dick przez ramię, a potem wyszedł z żoną, zapomniawszy o marynarce i krawacie, nie żegnając się z Beverly.

Albert Cousins nie został zaproszony na przyjęcie. W piątek minął na korytarzu sądu Dicka Spencera, który rozmawiał z jakimś gliniarzem. Cousins nie znał go, ale facet wyglądał trochę znajomo, jak to gliniarze. „Do zobaczenia w niedzielę” – powiedział gliniarz, a gdy odszedł, Cousins spytał Spencera: „Co będzie w niedzielę?”. Dick Spencer wyjaśnił mu, że Fixowi Keatingowi urodziło się dziecko i że szykuje się przyjęcie z okazji chrztu.

– To jego pierwsze? – spytał Cousins, patrząc, jak Keating oddala się korytarzem w swoim niebieskim mundurze.

– Drugie.

– Dla drugich dzieci też wydaje się przyjęcia?

– Katolicy – powiedział Spencer i wzruszył ramionami. – Oni nigdy nie mają dość.

Cousins nie szukał wprawdzie imprezy, na którą można by się wkręcić, lecz jego pytanie nie było całkiem niewinne. Nie znosił niedziel: uważano je za dni przeznaczone dla rodziny, więc trudno było wyrwać się z domu. W dni powszednie wychodził do pracy, gdy dzieci się budziły. Mierzwił im włosy, zostawiał żonie kilka poleceń i już go nie było. Gdy wracał wieczorem, już spały albo właśnie szły spać. Patrząc, jak wtulają się w poduszki, uważał, że są urocze i niezbędne w jego życiu. Myślał tak o nich od poniedziałkowego świtu aż do soboty rano. Ale w sobotnie poranki dzieci nie chciały dłużej spać. Cal i Holly rzucali się na jego klatkę piersiową, jeszcze zanim światło dnia zdążyło przeniknąć przez winylowe rolety, kłócąc się o coś, co nastąpiło w ciągu trzech minut, odkąd się obudzili. Gdy najmłodsza usłyszała, że rodzeństwo już wstało, natychmiast zaczynała się podciągać na prętach łóżeczka – była to jej nowa sztuczka – i wszelkie braki w prędkości nadrabiała uporem. Jeśli Teresa nie zdążyła podbiec i jej złapać, spadała na podłogę. Tym razem Teresa, choć była już na nogach, nie dała rady. Zamknęła drzwi do łazienki w korytarzu, odkręciła wodę i wymiotowała, starając się to robić cicho, lecz sypialnię i tak wypełniał miarowy odgłos jej torsji. Cousins zrzucił z siebie dwoje starszych dzieci, ich leciutkie ciała wylądowały bezładnie na narzucie złożonej w nogach łóżka. Skoczyły na niego z powrotem, piszcząc ze śmiechu. Nie umiał się z nimi bawić i nie chciał się z nimi bawić, i nie chciał wstawać do dziecka, ale musiał.

I właśnie tak zaczynał się ten dzień. Teresa mówiła, że musi zostawić dzieci w domu, żeby pojechać na zakupy, albo że ludzie mieszkający na rogu organizowali grilla, a przecież na ostatnim grillu nie byli. Co chwila wyło któreś z dzieci, najpierw solo, potem w duecie, a trzecie tylko czekało, by się przyłączyć. Następnie dwoje się uspokajało, żeby cykl mógł się rozpocząć od nowa. Mała wpadła prosto na szklane przesuwne drzwi i jeszcze przed śniadaniem rozcięła sobie czoło. Teresa przykucnęła na podłodze, żeby zakleić ranę maleńkimi plastrami w kształcie motylków, pytając przy tym Berta, czy jego zdaniem potrzebne są szwy. Na widok krwi zawsze czuł się niewyraźnie, więc odwrócił wzrok, mówiąc: „Nie, żadnych szwów”. Holly płakała, dlatego że mała płakała, i powiedziała, że boli ją głowa. Do tego nigdzie nie było widać Cala, mimo że krzyk, czy to którejś z sióstr, czy to rodziców, zwykle błyskawicznie ściągał go z powrotem. Chłopak lubił kłopoty. Teresa z palcami upaćkanymi krwią niemowlęcia spojrzała na męża i spytała, gdzie podział się Cal.

Przez cały tydzień Cousins brodził wśród alfonsów, domowych oprawców i drobnych złodziejaszków, prezentując się od najlepszej strony nieobiektywnym sędziom i śpiącym ławnikom. Powtarzał sobie, że gdy nadejdzie weekend, zapomni o wszystkich przestępstwach w Los Angeles, zwróci się w stronę swoich dzieci w piżamkach i ku żonie, która od niedawna znowu była w ciąży. Wytrzymywał tylko do sobotniego południa. Potem mówił Teresie, że przed pierwszym przesłuchaniem w poniedziałek ma do dokończenia jakąś robotę w biurze. Zabawne było to, że naprawdę jechał do pracy. Kilka razy, gdy spróbował się wymknąć na Manhattan Beach, żeby pojeść hot dogów i poflirtować z dziewczynami w górach od bikini i w szortach z obciętych dżinsów, spalił się na słońcu, co Teresa natychmiast skomentowała. Jeździł zatem do biura i siedział wśród mężczyzn, wśród których siedział przez cały tydzień. Z powagą witali się skinieniem głowy i w trzy albo cztery godziny w sobotnie popołudnie robili więcej niż w każdy inny dzień.

W niedzielę nie był jednak w stanie znowu się z tym mierzyć – z dziećmi, żoną i pracą – więc przypomniał sobie o przyjęciu z okazji chrztu, na które nie został zaproszony. Teresa spojrzała na niego i jej twarz na chwilę się rozjaśniła. Mimo trzydziestu jeden lat wciąż miała piegi rozsiane na grzbiecie nosa i policzkach. Często powtarzała, że chciałaby wspólnie z nim prowadzać dzieci do kościoła, nawet jeśli nie wierzył w Kościół, w Boga ani w związane z nimi rzeczy. Uważała, że dobrze by im to zrobiło jako rodzinie, a to przyjęcie mogło być punktem wyjścia. Mogliby pójść tam razem.

– Nie – powiedział. – To sprawy zawodowe.

Zamrugała.

– Przyjęcie z okazji chrztu?

– Ten facet jest gliniarzem. – Miał nadzieję, że żona nie spyta o nazwisko tego gliniarza, bo akurat w tym momencie nie mógł go sobie przypomnieć. – Wiesz, decyduje o ważnych sprawach. Idzie całe biuro. Muszę po prostu wpaść i mu pogratulować.

Spytała, czy to chłopiec, czy dziewczynka, i czy kupił jakiś prezent. Po pytaniu rozległ się trzask w kuchni i głośny brzęk metalowych misek. Nie pomyślał o prezencie. Podszedł do barku i wyjął butelkę dżinu. Była duża, większa, niż chciałby podarować, ale gdy zobaczył, że banderola jest nietknięta, sprawa została przesądzona.

Właśnie tak znalazł się w kuchni Fixa Keatinga, gdzie wyciskał sok z pomarańczy, po tym jak Dick Spencer opuścił posterunek dla nagrody pocieszenia w postaci mało atrakcyjnej siostry blondynki. On postanowił wytrwać, pokazać, że można na niego liczyć. Miał nadzieję, że dzięki temu sam wyhaczy blondynkę. W razie potrzeby był gotów wycisnąć sok ze wszystkich pomarańczy w okręgu Los Angeles. W mieście, w którym wynaleziono piękno, była chyba najpiękniejszą kobietą, z jaką kiedykolwiek rozmawiał, a z pewnością najpiękniejszą kobietą, obok jakiej zdarzyło mu się stać w kuchni. Owszem, była piękna, ale chodziło o coś więcej: ilekroć podawała mu kolejną pomarańczę, między ich palcami przebiegał słaby impuls elektryczny. Czuł to za każdym razem, iskrę równie prawdziwą jak sama pomarańcza. Wiedział, że podrywanie mężatki to zły pomysł, zwłaszcza w jej domu, w którym jest także jej mąż, będący w dodatku gliniarzem, i trwa impreza z okazji narodzin ich drugiego dziecka. Cousins wiedział to wszystko, ale po kilku drinkach doszedł do wniosku, że działają tu jakieś większe siły. Ksiądz, z którym rozmawiał wcześniej na tarasie, nie był tak pijany jak on, a mimo to zdecydowanie twierdził, że dzieje się tu coś niezwykłego. Powiedzenie, że dzieje się coś niezwykłego, było równoznaczne ze stwierdzeniem, że wszystko może się zdarzyć. Cousins sięgnął lewą ręką po kubek i przestał wyciskać sok, żeby rozluźnić nadgarstek za pomocą okrężnych ruchów, które podpatrzył kiedyś u Teresy. Sztywniała mu ręka.

Fix Keating stał w drzwiach, obserwując go, jakby dokładnie wiedział, co mu chodzi po głowie.

– Dick dał mi zadanie – powiedział Fix.

Gliniarz nie był wielkim facetem, ale od razu można było poznać, że nerwy ma napięte jak postronki i że każdy dzień upływa mu na szukaniu bójki, w którą można by się rzucić. Wszyscy irlandzcy gliniarze tacy byli.

– Jesteś gospodarzem – powiedział Cousins. – Nie musisz tu siedzieć i wyciskać soku.

– Jesteś gościem – odpowiedział Fix, sięgając po nóż. – Powinieneś dobrze się bawić.

Cousins nigdy jednak nie czuł się dobrze w tłumie. Gdyby to było przyjęcie, na które zaciągnęła go Teresa, nie wytrzymałby dwudziestu minut.

– Znam swoje mocne strony – powiedział i zdjął górną część wyciskarki, żeby spłukać z głębokich metalowych żłobień nagromadzoną tam pulpę, a potem przelał zawartość pojemnika na sok do zielonego plastikowego dzbanka. Przez chwilę pracowali obok siebie i milczeli. Cousins zaczął marzyć na jawie o żonie stojącego obok mężczyzny. Właśnie się nad nim pochylała, dotykając jego twarzy, a jego dłoń sunęła w górę jej uda, gdy nagle Fix powiedział:

– Chyba już wiem.

Cousins przestał wyciskać sok.

– Co?

Fix kroił pomarańcze i Cousins zobaczył, że ciągnie nóż do siebie, zamiast pchać w przeciwną stronę.

– To była kradzież samochodu.

– Jaka kradzież samochodu?

– Wtedy cię poznałem. Odkąd przyszedłeś, próbowałem sobie przypomnieć. To było dwa lata temu. Nie pamiętam, jak ten gość się nazywał, ale kradł tylko czerwone el camino.

Cousins nie pamiętał szczegółów konkretnych kradzieży samochodów, chyba że zwinięto je w ostatnim miesiącu, a jeśli był bardzo zajęty, mógł sięgnąć pamięcią tylko tydzień wstecz. Kradzieże samochodów to był jego chleb powszedni. Gdyby w Los Angeles nie podprowadzano aut, gliniarze i zastępcy prokuratora okręgowego całymi dniami graliby na biurkach w brydża, czekając na wieści o jakimś morderstwie. Wszystkie kradzieże były takie same – jedne samochody natychmiast opychano, inne rozkręcano na części – i każdą z nich zapominało się równie szybko jak pozostałe, chyba że dokonywał jej gość zainteresowany wyłącznie czerwonymi el camino.

– D’Agostino – powiedział Cousins, po czym powtórzył to nazwisko, bo nie miał pojęcia, skąd u niego ten przebłysk pamięci. Właśnie taki był ten dzień, dzień pozbawiony uzasadnień.

Fix z uznaniem pokręcił głową.

– Mógłbym tu siedzieć cały dzień, a bym tego nie wymyślił. Ale tak, pamiętam go. Uważał, że ograniczanie się do jednej marki to jakiś wyznacznik klasy.

Przez chwilę Cousins czuł się prawie jak jasnowidz albo jakby miał przed sobą otwarte akta.

– Obrońca z urzędu obstawał przy nieprawidłowym przeszukaniu. Wszystkie samochody stały w czymś w rodzaju magazynu. – Przestał obracać pomarańczę i zamknął oczy, próbując się skupić. Bezskutecznie. – Nie pamiętam gdzie dokładnie.

– W Anaheim.

– Nigdy bym sobie tego nie przypomniał.

– Tak to było – powiedział Fix.

Może i tak, teraz jednak wszystko odpłynęło i Cousins nie pamiętał nawet, jak ta historia się skończyła. Mniejsza o oskarżonego i o przestępstwo, a tym bardziej o gliniarzy, ale wyroki pamiętał równie dobrze jak bokser, który wiedział, kto go znokautował, a kogo powalił na deski.

– Trafił do pudła. – Cousins zaryzykował i postawił na swoje przekonanie, że każdy oszust wystarczająco głupi, żeby kraść tylko czerwone el camino, trafia do pudła.

Fix pokiwał głową, starając się nie uśmiechać, ale bezskutecznie. Oczywiście, że trafił do pudła. Wysilając trochę wyobraźnię, można by powiedzieć, że wpakowali go tam we dwóch.

– Więc pracowałeś nad tą sprawą – powiedział Cousins. Wyobraził go sobie w takim samym brązowym garniturze, w jakim wszyscy detektywi zjawiali się w sądzie, jakby mieli jeden wspólny i się nim dzielili.

– To ja go aresztowałem – powiedział Fix. – Teraz staram się o stopień detektywa.

– Masz kartę śmierci?

Cousins powiedział to, żeby mu zaimponować, choć nie miał pojęcia, dlaczego miałby chcieć imponować Fixowi Keatingowi. Może i był pierwszoligowym zastępcą prokuratora okręgowego, a nie gliną, ale i tak wiedział, że gliniarze prowadzą specjalne rankingi. Fix wziął jego pytanie za dobrą monetę. Wytarł ręce i wyjął portfel z tylnej kieszeni, po czym przesunął kciukiem kilka banknotów.

– Mam przed sobą jeszcze czternastu. – Podał listę Cousinsowi, który przed wzięciem jej wytarł ręce.

Na złożonej kartce było znacznie więcej niż czternaście nazwisk, chyba bliżej trzydziestu. „Francis Xavier Keating” widniał na samym dole, ale połowę nazwisk wykreślono pojedynczymi liniami, co oznaczało, że Fix Keating pnie się w górę.

– Jezu – powiedział Cousins. – Aż tylu z nich już nie żyje?

– Nie są martwi. – Fix wziął listę z powrotem, żeby spojrzeć na nazwiska pod czarnymi prostymi liniami. Przysunął kartkę pod światło. – No, paru tak. Reszta albo już awansowała, albo się wyprowadziła, odpadając z gry. Wszystko jedno – już się nie liczą.

Dwie starsze kobiety w swoich najlepszych niedzielnych sukienkach i bez kapeluszy na głowach oparły się o siebie, obwiedzione ramą otwartych kuchennych drzwi. Gdy Fix spojrzał w ich stronę, obie jednocześnie do niego pomachały.

– Bar jeszcze czynny? – spytała mniejsza z nich. Chciała, żeby to zabrzmiało poważnie, ale pytanie było tak dowcipne, że zachichotała, a po chwili jej przyjaciółka też zaczęła się śmiać.

– To moja matka – powiedział Fix do Cousinsa, wskazując tę, która zadała pytanie, a następnie pokazał tę drugą, wypłowiałą blondynkę o wesołej, szczerej twarzy. – A to moja teściowa. To jest Al Cousins.

Cousins kolejny raz wytarł rękę i wyciągnął ją najpierw w stronę pierwszej z kobiet, a potem ku drugiej.

– Bert – przedstawił się. – Czego się panie napiją?

– Tego, co zostało – powiedziała teściowa. Był w niej tylko ślad podobieństwa do córki – tak samo prężyła ramiona, miała równie długą szyję. To zbrodnia, co czas wyrabia z kobietami.

Cousins sięgnął po butelkę burbona, która stała najbliżej, i nalał dwa drinki.

– Udane przyjęcie – powiedział. – Wszyscy na podwórku nadal dobrze się bawią?

– Moim zdaniem za długo czekali – stwierdziła matka Fixa, przyjmując drinka.

– Jesteś okropna – powiedziała do niej z czułością jego teściowa.

– Nie jestem okropna – poprawiła ją. – Jestem ostrożna. Trzeba być ostrożnym.

– Na co za długo czekali? – spytał Cousins, podając drugiego drinka.

– Na chrzest – wyjaśnił Fix. – Mama bała się, że dziecko umrze, zanim je ochrzcimy.

– Chorowało? – spytał Cousins, zwracając się do Fixa. Wychował się w wierze episkopalnej¹, ale jej nie praktykował. Jednak z tego, co wiedział, martwe episkopalne dzieci i tak trafiają do raju.

– Nie – odparł Fix. – Małej nic nie dolegało.

Matka Fixa wzruszyła ramionami.

– Nie możesz być tego pewien. Nie wiadomo, co się dzieje w takim dziecku. Ja ochrzciłam ciebie i twoich braci przed upływem miesiąca. Nie zwlekałam. A to dziecko – powiedziała, zwracając się do Cousinsa – ma już prawie rok. Nie zmieściło się nawet w rodzinne ubranko do chrztu.

– No tak, to największy problem – powiedział Fix.

Jego matka wzruszyła ramionami. Wypiła całego drinka, po czym potrząsnęła pustym papierowym kubeczkiem, jakby zaszła jakaś pomyłka. Skończył im się lód, a tylko lód spowalniał tempo pijących. Cousins wziął od niej kubeczek i napełnił go jeszcze raz.

– Ktoś ma dziecko – powiedział Fix do matki. Nie było to pytanie, lecz stwierdzenie faktu.

– Co ma? – spytała.

– Dziecko.

Zastanawiała się przez chwilę. Przymknęła oczy i skinęła głową twierdząco, ale odezwała się ta druga, teściowa.

– Ktoś ma – powiedziała, choć nie ją o to spytano.

– Jak to jest – zastanowiła się matka Fixa, niezainteresowana kwestią dziecka – że mężczyźni mogą stać w kuchni przez cały dzień, robiąc drinki i wyciskając do nich sok z pomarańczy, ale nie przekroczą jej progu, żeby przygotować jedzenie? – Spojrzała wymownie na syna.

– Nie mam pojęcia – powiedział Fix. Kobieta skierowała pytający wzrok z powrotem na Cousinsa, ten jednak tylko pokręcił głową. Dwie niezadowolone panie jednocześnie odwróciły się na pięcie i z kubkami w rękach ruszyły z powrotem na przyjęcie.

– Ma rację – powiedział Cousins. Nigdy by tu nie stał, robiąc kanapki, choć czuł, że kanapka dobrze by mu zrobiła, że ma na nią ochotę. Jednak zamiast się za nią zabrać, nalał sobie następnego drinka.

Fix znowu zajął się krojeniem pomarańczy. Był ostrożnym mężczyzną i robił to bez pośpiechu. Nawet po pijaku nie zamierzał uciąć sobie palca.

– Masz dzieci? – spytał.

Cousins pokiwał głową.

– Troje i jedną trzecią.

Fix zagwizdał.

– Nie próżnujesz.

Cousins zastanawiał się, co Fix miał na myśli: „Nie próżnujesz, biegając za dzieciakami” czy „Nie próżnujesz, posuwając żonę”. Mniejsza o to. Do zlewu wypełnionego po brzegi pustymi skórkami po pomarańczach włożył kolejną. Zakręcił nadgarstkiem.

– Zrób sobie przerwę – powiedział Fix.

– Zrobiłem.

– No to zrób następną. Mamy zapas soku, a jeśli moja matka i teściowa mogą dawać jakieś wyobrażenie o sytuacji, to niedługo większość gości nie będzie w stanie znaleźć kuchni.

– Gdzie jest Dick?

– Wyszedł, uciekł razem z żoną.

„No jasne”, pomyślał Cousins. Przed oczami mignęła mu wizja jego własnej żony i rozwrzeszczanego domu wariatów pod jego dachem.

– A właściwie to która godzina?

Fix spojrzał na zegarek marki Girard-Perregaux, o wiele fajniejszy, niż można by się spodziewać po gliniarzu. Była za piętnaście czwarta, co najmniej dwie godziny później niż w ich najśmielszych domysłach.

– Jezu, powinienem już iść – powiedział Cousins. Był pewny, że obiecał Teresie, że wróci do domu najpóźniej w południe.

Fix pokiwał głową.

– Każda osoba w tym domu, która nie jest moją żoną albo moimi córkami, powinna już iść. Ale najpierw zrób mi przysługę i poszukaj małej. Dowiedz się, kto się nią zajmuje. Jeśli stąd wyjdę, wszyscy będą chcieli ze mną rozmawiać i zanim ją znajdę, wybije północ. Zrób szybki obchód, dobra? Upewnij się, że jakiś pijak nie zostawił jej na krześle.

– Skąd będę wiedział, że to twoje dziecko? – spytał Cousins. Gdy się nad tym zastanowił, uświadomił sobie, że nie widział na tej imprezie niemowlęcia, a przy tylu irlandusach z pewnością było ich tu mnóstwo.

– To to nowe – odparł Fix ostrzejszym tonem, jakby Cousins był kretynem, jakby nie bez powodu niektórzy faceci zostawali prawnikami, a nie gliniarzami. – To w śmiesznym ubranku. To jej impreza.

Dalsza część w wersji pełnej