Przed spożyciem

Czy sztuczna inteligencja to prawdziwa inteligencja, czy tylko imitacja? Czy AI potrafi być naprawdę kreatywna, czy tylko papuguje po nas, ludziach, bo jest fundamentalnie ograniczona tym, czego się od nas nauczyła, a sama niczego nigdy nie wymyśli? Czy modele językowe naprawdę rozumują, czy tylko recytują? No i czy AI może nas kiedyś intelektualnie przekroczyć, czy też nigdy nie będzie mieć do nas podjazdu, bo jest tylko sekwencją matematycznych obliczeń? I dokąd cały ten cyrk w ogóle zmierza? Takie pytania krążą ludziom w głowach jak podpalone ptaki.

Nie jestem fanem ludzkich opinii, a już na pewno nie w takich sprawach. Im mniej opinii, tym rzadziej ludzie jedzą z podłogi. Dlatego będę się tu skupiać na różnych prostych obserwacjach i frapujących faktach, a z opiniami dam sobie na wstrzymanie, pozostawiając wygłaszanie ich ekspertom i pozostałym czcigodnym zainteresowanym.

Fizyka to najskuteczniejsza metoda docierania do prawdy o wszystkim, co ciekawe. Poprzez eksperymentowanie z rzeczywistością. A że sztuczna inteligencja jest przecież piekielnie ciekawa, to sobie z nią trochę poeksperymentujemy, pogrzebiemy pod maską, tu i ówdzie wsadzimy palec i sprawdzimy, czym AI jest, czym nie jest, i tak dalej. I oby ta książka do momentu wydrukowania nie zdążyła się nadmiernie zdezaktualizować. W najgorszym razie zostanie z niej tymczasowe świadectwo naszej, albo mojej raczej, ignorancji. No i przełomowych czasów, gdy ludzie wciąż jeszcze mieli wątpliwości co do nieprzewidywalnej przyszłości, która przed nami.

Wielkie dzięki dla Kasi Kausy, Tomka Czajki, Remka Kinasa, Aleksandra Mądrego, Piotrka Sankowskiego, Wojtka Zaremby i Roberta Chojnackiego za przeczytanie i pożyteczne dokuczanie autorowi. A za wszelkie popełnione błędy, tradycyjnie, niechaj diabeł poniesie mnie na oklep w otchłań hańby!