Nie złe duchy nas otaczają, jeno dusze przedwcześnie zmarłych. One przypatrują i przysłuchują się wszystkiemu, co czynimy i mówimy… […] One są z nami! […] Człowiek rodzi się wszak na długi i pełny żywot. A gdy umiera przedwcześnie, gdzież podziewa się jego niedokończone życie? Jego radość i ból? Gdzież podziewają się jego myśli, których nie przemyślił, jego czyny, których nie spełnił? A gdzież potomstwo, które miało po nim pozostać? Gdzież to wszystko się podziewa?

Szymon An-ski, Na pograniczu dwóch światów. Dybuk, akt II