Wcześniej Troyes zostało splądrowane już raz przez Wandalów, a Hunowie Attyli mieli opinię jeszcze mniej przyjaznych. Ówczesny biskup Lupus wysłał najpierw diakona i siedmiu kleryków, by przebłagali najeźdźców, ale przez pechowe wydarzenie misja spaliła na panewce – na widok białych szat religijnych kleryków koń Attyli stanął dęba. Wódz Hunów wywnioskował z tego, że poselstwo musi składać się z czarowników i nakazał zgładzić ich na miejscu. Tylko jeden kleryk zdołał uciec i opowiedzieć całą historię. Następnie Attyla ruszył walczyć z Rzymianami, Gotami, Burgundami i Frankami, którzy natychmiast przestali toczyć boje między sobą i zjednoczyli się przeciw niemu. Pokonany, choć nie do końca, Attyla zawrócił na wschód, a Troyes znalazło się na jego drodze. W tym groźnym momencie cała ludność po raz kolejny zwróciła się do biskupa Lupusa. Tym razem duchowny pertraktował już osobiście i osiągnął zaskakujący sukces. Wódz najeźdźców oszczędził miasto, a zabranego w charakterze zakładnika biskupa wypuścił nad Renem i odprawił z wszelkimi honorami.