Sobota

STAŁ I PATRZYŁ NA FOTO­GRA­FIE. Wie­dział, że Vivian jest na niego zła o to, że nie idą na przy­ję­cie, ale nie potra­fił się prze­móc. Czas w końcu go dości­gnął i zmu­sił do poszu­ka­nia prawdy, co pew­nie nale­żało zro­bić dawno temu.

To, co się wtedy wyda­rzyło, cią­żyło mu przez lata, jak kamień młyń­ski uwią­zany u szyi. Bał się pytań, odpo­wie­dzi i wszyst­kiego, co pomię­dzy nimi. Wybory, któ­rych doko­nał, ufor­mo­wały go jako czło­wieka. A to, co teraz widział w lustrze, nie przy­da­wało chluby. Bo decy­zja, aby żyć z prze­pa­ską na oczach, ni­gdy nie przy­nosi chluby. W końcu zmu­sił się, żeby ją zedrzeć. I dzia­łać, wycho­dząc od tego, co zoba­czył.

Powoli, ostroż­nie wyj­mo­wał opra­wione foto­gra­fie, jedną za drugą, usta­wił tak pod ścianą i poli­czył do szes­na­stu. Były wszyst­kie.

Cof­nął się kilka kro­ków i przy­glą­dał im się. Następ­nie się­gnął po swoje prost­sze, pro­wi­zo­ryczne ramki. Na kar­tecz­kach zapi­sy­wał tytuły foto­gra­fii dużymi nie­rów­nymi lite­rami. Potem wyjął rolkę sko­cza i przy­cze­pił kar­teczki do ramek. Nie potrze­bo­wał foto­gra­fii, żeby je widzieć przed sobą, kiedy zmie­niał miej­sca zawie­sze­nia ramek na bia­łych ścia­nach gale­rii. Każdą z tych foto­gra­fii miał jak wdru­ko­waną w oczy, wystar­czyło się­gnąć do pamięci, żeby je widzieć wyraź­nie.

Wie­dział, że przy­go­to­wa­nie wystawy zabie­rze mu wiele godzin, przy­pusz­czal­nie będzie je wie­szał do późna w nocy, a jutro zapłaci za to pewną cenę, bo nie był już młody. Jed­nak wie­dział rów­nież, że pod­czas wer­ni­sażu po raz pierw­szy od lat poczuje się lekko i swo­bod­nie.

Następ­stwa jego decy­zji będą dra­ma­tyczne, jed­nak już nie mógł brać ich pod uwagę. Robił to przez aż nazbyt dłu­gie lata. Żyli wszy­scy w mrocz­nym cie­niu wła­snych kłamstw. Ow­szem, gro­ziło to, że zostaną znisz­czeni, ale i tak zamie­rzał ujaw­nić prawdę, zarówno swoją, jak i ich.

Ni­gdy nie czuł się rów­nie wolny jak teraz, gdy ostroż­nie przy­cze­piał do ramy kar­teczkę ze sło­wem Wina.

Już nie bał się nawet śmierci.

Erica Falck się prze­cią­gnęła. Cie­płe łóżko kusiło, żeby jesz­cze pole­żeć, jed­nak obie­cała Louise Bauer, że wybiorą się na mar­szo­bieg, co miało nastą­pić za jakąś godzinę. Nie wia­domo po co. Pew­nie Louise stre­suje się w związku z uro­czy­sto­ścią i potrze­buje się wyga­dać.

– Naprawdę musimy tam iść?

Patrik jęk­nął i poło­żył sobie poduszkę na twa­rzy. Erica zerwała ją i lekko go trzep­nęła.

– Będzie bar­dzo przy­jem­nie! Dobre jedze­nie, tro­chę faj­nych win, twoja żona choć raz odszy­ko­wana…

Patrik zamknął oczy i skrzy­wił się.

– Złote wesele. Erica, co tam będzie faj­nego? Kupa nadę­tych gości i roz­wle­kłe prze­mó­wie­nia. Prze­cież wiesz, jacy ludzie tam przyjdą.

Znów jęk­nął.

– I tak tam pój­dziemy, więc lepiej zaci­snąć zęby i nasta­wić się pozy­tyw­nie – odparła.

Uznała, że już prze­kro­czyła gra­nicę dziar­sko­ści, więc pochy­liła się nad leżą­cym obok Patri­kiem i pogła­skała go lekko po piersi. Serce w środku biło mocno, aż trudno było uwie­rzyć, że miał z nim kie­dyś pro­blem, ale nie­po­kój pozo­stał.

– Louise ocze­kuje, że przyj­dziemy. Poza tym uwiel­biam cię w gar­ni­tu­rze. Wyglą­dasz wtedy nie­sa­mo­wi­cie ele­gancko, zwłasz­cza w tym gra­na­to­wym.

– Ale z cie­bie kom­ple­men­ciara.

Poca­ło­wał ją deli­kat­nie w usta, ale poca­łu­nek momen­tal­nie stał się głęb­szy. Patrik przy­cią­gnął ją do sie­bie i wtedy jak zwy­kle Erica poczuła, że robi jej się gorąco i jej ciało wiot­czeje.

– Dzie­ciaki mogą tu wejść lada moment – mruk­nęła mu pro­sto w usta.

W odpo­wie­dzi nacią­gnął koł­drę na nich oboje. Zaraz zro­biło się pod nią gorąco, nie liczyło się nic poza nimi dwoj­giem. Poza ich cia­łami, war­gami, odde­chami.

Na potwier­dze­nie wcze­śniej­szego ostrze­że­nia Eriki roz­legł się głu­chy odgłos.

– Bawimy sie fowa­nego! – krzyk­nął rado­śnie Noel i wsko­czył na łóżko, a zaraz za nim jak wystrze­lony z armaty Anton, który wylą­do­wał pro­sto na klej­no­tach Patrika.

– Aua, do jasnej… – tu urwał, bo Erica spoj­rzała zna­cząco. – I cia­snej!

Noel i Anton aż się krztu­sili ze śmie­chu. Erica uśmiech­nęła się i wes­tchnęła. Mieli z Patri­kiem kilka sekund dla sie­bie, no i dobrze. Pochy­liła się i poła­sko­tała chłop­ców, któ­rzy zawyli jak wilki.

– Chcia­łam, żeby pooglą­dali tele­wi­zję, ale wymknęli się na górę, kiedy wyj­mo­wa­łam jogurt.

Sto­jąca w drzwiach Maja, w koszuli noc­nej z jed­no­roż­cem, z rezy­gna­cją roz­ło­żyła ręce.

– Kocha­nie, nie musisz ich pil­no­wać rano, mogą tu przy­cho­dzić – ode­zwał się Patrik, kiwa­jąc na nią, żeby też przy­szła.

Maja, zawsze taka odpo­wie­dzialna, zawa­hała się, ale w końcu uśmiech­nęła się sze­roko i sko­czyła na łóżko, żeby też wziąć udział w zaba­wie. Erica z Patri­kiem spoj­rzeli na sie­bie. Są ide­alną rodziną. Po pro­stu ide­alną.

– Myślisz, że zadzwo­nią wcze­śniej, czy musimy cze­kać do czwartku? Cza­sem jed­nak uprze­dzają.

Hen­ning Bauer bęb­nił pal­cami po stole. Był pierw­szy week­end paź­dzier­nika. Za oknem zapa­no­wała jesień, szare grzy­wia­ste fale ude­rzały o gład­kie skałki wysepki. Ich wysepki.

Patrzył na Eli­sa­beth, sie­działa naprze­ciwko nad fili­żanką her­baty.

– No bo prze­cież docho­dzą słu­chy, że jestem jed­nym z ostat­nich pię­ciu kan­dy­da­tów. Co oczy­wi­ście nie zna­czy, że to ja wygram. Gwa­ran­cji nie ma. Jed­nak jeśli to prawda, to mam dwa­dzie­ścia pro­cent szans.

Jego palce wciąż bęb­niły po stole.

Żona popi­jała her­batę. Hen­ning podzi­wiał jej spo­kój. Na tym pole­gała ich rela­cja w odnie­sie­niu do jego pisar­stwa. On wpa­dał w pod­nie­ce­nie, ona tono­wała. On się nie­po­koił, ona łago­dziła.

Bęb­niąc pal­cami, cze­kał na jej odpo­wiedź. Potrze­bo­wał jej nadziei, słów, że wszystko się ułoży.

Po kilku łykach her­baty Eli­sa­beth deli­kat­nie odsta­wiła fili­żankę na spodek. Pili z tych fili­ża­nek przez wszyst­kie lata swego mał­żeń­stwa. Były jed­nym z nie­zli­czo­nych pre­zen­tów na ich wystawny ślub i wesele, ale za żadne skarby świata nie potra­fiłby powie­dzieć, od kogo je dostali.

Na zewnątrz jakaś fala uro­sła bar­dziej od innych i spa­dła kaskadą na pano­ra­miczne okno, które zaj­mo­wało całą dłuż­szą ścianę domu. Sól zosta­wiała ślady na szy­bie, gospo­sia Nancy miała istne urwa­nie głowy z cią­głym czysz­cze­niem. W archi­pe­lagu nie­uchronna była zmien­ność, wyglą­dało to tak, jakby przy­roda cią­gle pró­bo­wała odzy­ski­wać teren i wypy­chać stam­tąd cywi­li­za­cję.

– Nie martw się, kocha­nie. Albo zadzwo­nią dziś, jutro, albo pocze­kają do czwartku. Chyba żeby nie zadzwo­nili. A jeśli zadzwo­nią, w co oczy­wi­ście wie­rzę, masz udać zdu­mie­nie. Nie wolno ci zdra­dzić, że wiemy, że znaj­do­wa­łeś się na koń­co­wej liście.

Hen­ning kiw­nął głową ze wzro­kiem skie­ro­wa­nym na okno.

– Natu­ral­nie, kocha­nie. Natu­ral­nie.

Palce stu­kały w jakimś nie­ja­snym ryt­mie, pod­czas gdy Hen­ning obser­wo­wał ślady pozo­sta­wione na szy­bie przez wodę. Jeden z pię­ciu. Powi­nien być zado­wo­lony, ale kiedy już wie­dział, co znaj­duje się w jego zasięgu, co może mu przy­nieść jeden jedyny tele­fon, pra­wie nie mógł zła­pać tchu.

– No już, a teraz zjedz coś – powie­działa Eli­sa­beth, pod­su­wa­jąc mu koszyk ze świeżo upie­czo­nymi buł­kami. – Przed nami długi dzień, nie mówiąc o dłu­gim wie­czo­rze, więc żebyś mi o dzie­sią­tej nie zasnął za sto­łem.

Wie­dząc, że nie wolno mu zro­bić tego, o czym mówiła żona, Hen­ning się­gnął po cie­płą bułeczkę. Posma­ro­wał ją grubo masłem, które natych­miast wsią­kło w bułkę.

– Wie­czo­rem będziemy tań­czyć – powie­dział z peł­nymi ustami i mru­gnął do Eli­sa­beth, która lekko się uśmiech­nęła.

– Wie­czo­rem będziemy tań­czyć.

– O Boże, o któ­rej musia­łaś wsiąść na łódź? I to jesz­cze w taką pogodę?

Osła­nia­jąc ręką twarz przed wia­trem, Erica usi­ło­wała nadą­żyć za Louise Bauer, co zawsze było spo­rym wyzwa­niem. Jak­kol­wiek szybko by szła, Louise szła jesz­cze szyb­ciej. Mar­szu nie uła­twiały też roz­bry­zgi fal ude­rza­ją­cych o brzeg zale­d­wie parę metrów za nimi. Pewną osłonę sta­no­wiły drew­niane domki, ale według Eriki nawet one kuliły się na wie­trze.

– E, i tak się zawsze budzę około szó­stej – powie­działa Louise. – Zresztą to będzie długi dzień, odpo­wia­dam za całość uro­czy­sto­ści, więc musia­łam zacząć od ener­gicz­nego mar­szu.

Erica prze­wró­ciła oczami, ale rozu­miała, że Louise musi uwol­nić głowę. Bycie asy­stentką swego teścia Hen­ninga Bau­era, jed­nego z naj­bar­dziej wiel­bio­nych pisa­rzy szwedz­kich, na pewno nie było łatwe.

– Ja chyba ni­gdy nie poczu­łam, że koniecz­nie potrze­buję zro­bić sobie taki power­walk – mruk­nęła Erica. – Jak się­gam pamię­cią, to w ogóle ni­gdy nie czu­łam, że powin­nam upra­wiać jakiś sport.

Louise się zaśmiała.

– Zabawna jesteś. Prze­cież to jasne, że ruch ci dobrze zrobi. Czło­wiek nabiera ener­gii na cały dzień!

Erica pró­bo­wała roz­ma­wiać, jed­no­cze­śnie wcho­dząc szybko pod górę na Galärbacken. Owi­nęła się moc­niej swoją nie­bie­ską kurtką Helly Han­sen. Louise, rzecz jasna, miała na sobie ide­alne ciu­chy, zarówno wia­trosz­czelne, jak i nie­prze­ma­ka­jące.

– Uwiel­biam uczu­cie, które przy­cho­dzi już po fak­cie, jeśli o to ci cho­dzi. Ale w trak­cie? Nope. Nitch. Nada. Cho­ciaż wiem, że tego potrze­buję.

Erica zatrzy­mała się na moment, żeby odsap­nąć. Louise zwol­niła kroku i spoj­rzała na nią.

– Szcze­rze mówiąc, czuję się ostat­nio byle jak – cią­gnęła Erica – chyba powo­dem jest zła dieta i dłu­gie sie­dze­nie. Plus wiek. Nie zapo­mi­najmy o nim. Już czuję, że powoli nad­cho­dzi meno­pauza. Ty tego nie czu­jesz?

Louise znów ruszyła.

– Jestem wpraw­dzie parę lat star­sza od cie­bie… – Louise zawa­hała się i przy­spie­szyła, mija­jąc aptekę. – W mło­do­ści musia­łam usu­nąć macicę. Rak. A teraz to, co kie­dyś było wiel­kim zmar­twie­niem, zaczęło powoli zamie­niać się w bło­go­sła­wień­stwo.

– Ojej, prze­pra­szam, nie wie­dzia­łam.

Erica skrzy­wiła się. Oczy­wi­ście, musiała popeł­nić gafę.

– Nic nie szko­dzi. To nie tajem­nica, cho­ciaż rzadko o tym wspo­mi­nam. „Cześć, na imię mi Louise i nie mam macicy”.

Erica zaśmiała się gło­śno. Wła­śnie to uwiel­biała u Louise: jej otwar­tość i sar­ka­styczne poczu­cie humoru.

Poznały się przez dzieci, na placu zabaw przy Ingrid Berg­mans torg. Maja od razu zaprzy­jaź­niła się z synem Louise, Wil­lia­mem, który był od niej może rok star­szy. I pod­czas gdy dzieci się bawiły, Erica i Louise nawią­zały roz­mowę. To było zeszłego lata, teraz spo­ty­kały się za każ­dym razem, gdy Louise przy­jeż­dżała z rodziną do Fjällbacki.

Erica musiała jed­nak przy­znać przed sobą, że bar­dziej ceniła sobie wspólne wie­czory przy winie niż nawyki Louise, aby w porę i nie w porę upra­wiać mar­szo­biegi.

– A jak się czu­jesz w związku z dzi­siej­szym wie­czo­rem?

W tym momen­cie Erica poma­chała Danowi, mężowi swo­jej sio­stry, który wła­śnie wyje­chał z par­kingu przed skle­pem Kon­sum. Odma­chał wesoło, wydało jej się, że chyba się lekko pod­śmiewa z jej mar­szo­biegu.

– Co ci mam powie­dzieć? Może być. Za jakąś godzinę przy­jadą moi rodzice i będzie jak zwy­kle. Z dru­giej strony będą mogli sko­rzy­stać z domu zna­jo­mych koło Badis, więc są zado­wo­leni. A jeśli cho­dzi o przy­ję­cie, to Hen­ning mówi jedno, a Eli­sa­beth dru­gie. I wszy­scy wie­dzą, że będzie tak, jak ona chce, jed­nak to zawsze ja mam zaszczyt to zako­mu­ni­ko­wać.

– Na pewno będzie fajny wie­czór – zauwa­żyła Erica.

Louise odwró­ciła się do niej i uśmiech­nęła.

– Mówisz tak, żeby być uprzejma. „Fajny” to nie jest słowo, któ­rego bym użyła w odnie­sie­niu do zło­tego wesela. Jed­na­ko­woż jedze­nie będzie smaczne, oso­bi­ście spró­bo­wa­łam wszyst­kich dań z jadło­spisu, a wino poleje się stru­mie­niami. Dopil­no­wa­łam rów­nież, żeby­ście z Patri­kiem mieli dobre miej­sca. Patrik będzie miał ogromną przy­jem­ność popro­wa­dzić mnie do stołu, a twoim towa­rzy­szem będzie mój nad­zwy­czaj sym­pa­tyczny mąż.

– Wspa­niale – sko­men­to­wała Erica, łapiąc się za bok. Zakłuło ją.

Okrą­żały już górę, aby wró­cić do mia­steczka, i wła­śnie minęły stromy stok po pra­wej, który w latach dzie­ciń­stwa Eriki nazy­wano Sju gup­pen, czyli sied­mioma wybo­jami, gdzie można było roz­wi­nąć na san­kach pręd­kość wręcz śmier­telną. Pró­bo­wała wyli­czyć, ile zostało do końca trasy, i stwier­dziła, że sta­now­czo za dużo.

Przed nią ryt­micz­nie pod­ska­ki­wał koń­ski ogon Louise, która wyry­wała do przodu bez widocz­nego wysiłku. Erica pochy­liła się, pod­nio­sła jakiś kamień i zaci­snęła na nim dłoń w nadziei, że pomoże na coraz bar­dziej bole­sne kłu­cie. Pozo­stało tylko stwier­dzić, że ćwi­cze­nia fizyczne to rzecz nie dla niej.

– Roz­ma­wia­łeś z nią?

Tilde otwo­rzyła sze­roko piękne nie­bie­skie oczy, jed­no­cze­śnie przy­ło­żyła do sie­bie mocno wyde­kol­to­waną sukienkę.

Ric­kard Bauer zoba­czył metkę z lite­rami D&G, zga­dy­wał, że kosz­to­wała około trzy­dzie­stu, czter­dzie­stu tysięcy. Dla Tilde nie sta­no­wiło to powodu do zmar­twie­nia. Czy raczej nie sta­no­wiło aż do dziś. Gdy na kar­cie AmEx nagle zabra­kło nie­ogra­ni­czo­nych sum do wyda­wa­nia w Sztok­hol­mie, Paryżu, Medio­la­nie czy Dubaju.

– Poroz­ma­wiam – odparł, nie umie­jąc ukryć iry­ta­cji. Coraz bar­dziej draż­nił go jej głos. Zawsze był taki jęczący? I dzie­cinny? – Nie chcę tego robić przed przy­ję­ciem. Wiesz, jaka jest moja mama, mar­twi się, a ja nie chciał­bym jej zepsuć tego wie­czoru.

– Ojej, ale obie­cu­jesz, że jutro poroz­ma­wiasz? Na pewno?

Wydęła wargi i wypięła biust. Wła­śnie wzięła prysz­nic i była naga, tylko włosy owi­nęła ręcz­ni­kiem. Ric­kard poczuł reak­cję ciała. Fascy­no­wało go to. Mózg mógł się dener­wo­wać, ale penis reago­wał na nią jak na komendę.

– Obie­cuję, kocha­nie – odpo­wie­dział, prze­wra­ca­jąc ją na łóżko, z któ­rego nie­dawno wstali.

Krzyk­nęła gło­śno i zachi­cho­tała.

– No chodź, maleńki – powie­działa dzie­cin­nym gło­sem. – Chodź, chodź.

Ric­kard wtu­lił twarz mię­dzy jej duże piersi zamy­ka­jące go przed świa­tem.

Eli­sa­beth Bauer pod­nio­sła czer­wone kol­czyki nale­żące nie­gdyś do jej babki. Będą paso­wały ide­al­nie do sukienki, którą wybrała na kola­cję. Wisząca obok na wie­szaku czarna, którą włoży do tań­ców, była wdzięcz­niej­sza i mniej krę­pu­jąca ruchy niż ta wytworna, którą włoży tylko do kola­cji przy stole. YSL i Oscar de la Renta. Kupione wio­sną w Paryżu, gdy z Hen­nin­giem przez parę tygo­dni prze­by­wali w swoim tam­tej­szym miesz­ka­niu. Jeśli już robić zakupy na tak spe­cjalną oka­zję, jaką jest złote wesele, to tylko w Paryżu.

Eli­sa­beth odło­żyła ostroż­nie kol­czyki do gra­na­to­wego etui. Drgnęła na odgłos kolej­nej kaskady, która roz­pry­snęła się na oknie sypialni. Dom na Skjälerö był par­te­rowy i fale się­gały do wszyst­kich okien. Było to ich naj­bar­dziej mini­ma­li­styczne miesz­ka­nie. Apar­ta­menty w Sztok­hol­mie, Paryżu, jak i dom w Toska­nii były urzą­dzone znacz­nie bar­dziej luk­su­sowo. A jed­nak wła­śnie to miej­sce uko­chała naj­bar­dziej na świe­cie. Od uro­dze­nia spę­dzała tu każde lato. Nazwa Skjälerö nie miała nic wspól­nego z duszą¹, bo wywo­dziła się od słowa skjäler, któ­rym w miej­sco­wym dia­lek­cie nazywa się omułki jadalne. Na wyspie leżały wszę­dzie sterty ślicz­nych nie­bie­skich muszli. Mewy upusz­czały omułki z dużej wyso­ko­ści, aby roz­bić je o różowe gra­ni­towe skałki i dostać się do mię­si­stego wnę­trza. Zosta­wały tylko sko­rupki jak nie­bie­skie kleksy na suro­wym kra­jo­bra­zie.

Wyspę kupił kie­dyś jej dzia­dek, teraz nale­żała do niej. Maleń­kie miej­sce nie­da­leko Fjällbacki oddzia­ły­wało na nią w nie­mal magiczny spo­sób. Wystar­czyło, że tu przy­je­chała, a wszyst­kie pro­blemy zni­kały. Nikt nie mógł ich tutaj nie­po­koić. Tu byli nie do zdo­by­cia. Znaj­do­wali się poza zasię­giem.

Przez wiele lat nie mieli tu nawet tele­fonu, jedy­nie krót­ko­fa­lówkę, ale to było kilka dekad temu. Obec­nie znaj­do­wały się tu wszyst­kie współ­cze­sne wygody. Tele­fon, elek­trycz­ność, wi-fi i aż za wiele kana­łów tele­wi­zyj­nych dla dzieci. Louise i Peter byli nadto wyro­zu­miali dla dzieci, któ­rym pozwa­lali prze­sia­dy­wać godzi­nami przed tele­wi­zo­rem i patrzeć na bijące się i awan­tu­ru­jące kolo­rowe postaci. Zamiast w tym cza­sie czy­tać jakąś dobrą książkę. Posta­no­wiła, że poroz­ma­wia z nimi o tym przy jakiejś oka­zji. Jed­nakże dora­dza­nie doro­słym dzie­ciom zawsze oka­zy­wało się draż­liwą sprawą. W tym przy­padku szcze­gól­nie draż­liwą w związku z tym, co się stało z Cecily.

Eli­sa­beth wzdry­gnęła się, odsu­wa­jąc od sie­bie nie­przy­jemną myśl, i sta­ran­nie wło­żyła obie sukienki do pokrow­ców. Mogłaby popro­sić o to Nancy, ale uwiel­biała dotyk kosz­tow­nych tka­nin w świet­nych gatun­kach. Nikt tak nie szyje sukni jak Oscar.

– Hen­ning! – zawo­łała w stronę gabi­netu, spo­dzie­wa­jąc się jedy­nie reak­cji w postaci mruk­nię­cia.

– Mhm – roz­le­gło się zza zamknię­tych drzwi.

– Pomy­śla­łam, że wło­żysz smo­king z Savile Row. Ten, który uszyli ci w zeszłym roku czy coś koło tego. Dobrze?

– Mhm – padło w odpo­wie­dzi, a Eli­sa­beth się uśmiech­nęła.

Smo­king był od dawna zapa­ko­wany i znaj­do­wał się już w bagażu, który mieli zabrać ze sobą na stały ląd. W ciągu lat mał­żeń­stwa nauczyła się jed­nak, że mąż powi­nien czuć się włą­czony i zapy­tany. Choćby decy­zja już zapa­dła. Pod­po­wie to Louise. Z całą życz­li­wo­ścią.