PRO­LOG

Po tylu la­tach to miej­sce wciąż pach­niało krwią.

Po­ja­wiał się tam tak czę­sto, jak tylko mógł. Za­wsze nocą. Prze­my­kał wśród cieni. Prze­kra­dał się po­mię­dzy szorst­kimi pniami gór­skich drzew. Jego stopy od­bi­jały się ci­cho od ka­mie­ni­stej ziemi, a zimne po­wie­trze owie­wało mu twarz. Przy­zy­wany przez tę woń, ku­szony echem ostat­niego, peł­nego prze­ra­że­nia krzyku i wspo­mnie­niem spły­wa­ją­cych po jej po­licz­kach łez.

Mi­nął ko­lejny za­kręt na krę­tej dro­dze. Po­ru­szał się z za­ska­ku­jącą dla niego sa­mego szyb­ko­ścią i świe­żo­ścią. Jakby każdy po­ko­nany metr od­mła­dzał jego ciało, a prze­strzeń i czas spla­tały się ze sobą, żeby mógł po­wró­cić nie tylko do tam­tego miej­sca, lecz także do tam­tej chwili.

Za­marł, kiedy usły­szał przed sobą głosy. Rzu­cił się w bok. Scho­wał w ciem­no­ści. Przy­warł do ziemi. I ob­ser­wo­wał. Wkrótce zo­ba­czył dwa pro­mie­nie la­ta­rek, które wę­dro­wały po ziemi, prze­śli­zgi­wały się po tra­wie, po­roz­rzu­ca­nych do­okoła gła­zach i pną­cych się pio­nowo w górę świer­kach. Wstrzy­mał od­dech, a po­tem sko­czył do przodu, zbli­ża­jąc się do in­tru­zów.

To była jego zie­mia. Jego święte miej­sce. Nie mieli prawa tu prze­by­wać.

– Zna­la­złeś?

Ko­biecy głos. Miękki i dźwięczny, ale dało się w nim usły­szeć zmę­cze­nie.

– Tak. Już kilka mi­nut temu.

– Na­prawdę?

– Nie, kurwa! Nie na­prawdę! Prze­cież jak­bym zna­lazł, to­bym ci po­wie­dział! Co ty my­ślisz? Że mi się po­doba ta­kie je­ba­nie się tu­taj po nocy?!

Drugi głos na­le­żał do męż­czy­zny. Ra­czej mło­dego. Z tru­dem pa­nu­ją­cego nad emo­cjami. Kiedy zmru­żył oczy, był w sta­nie do­strzec ciemne kon­tury ich syl­we­tek. On był wy­soki i szczu­pły. Po­chy­lał się jed­nak nad zie­mią, jakby zła­mało go wpół. Ona była sporo niż­sza od niego. Tęż­sza. Pro­mień jej la­tarki zbli­żył się do niego, oświe­tla­jąc jego ob­ci­sły ro­we­rowy strój i skra­wek ka­sku na gło­wie.

– Ale nie mu­sisz być taki wredny.

– A ty nie mu­sisz za­da­wać głu­pich py­tań.

Ko­bieta sap­nęła tak gło­śno, jakby wy­pusz­czała parę z głębi swo­jego ciała.

– To ty zgu­bi­łeś klu­cze, nie ja.

– Dzięki za przy­po­mnie­nie – rzu­cił ką­śli­wie.

Po­cze­kał, aż znowu sku­pią się na po­szu­ki­wa­niach, i sko­czył do przodu. Trzy duże kroki i przy­warł do ko­lej­nego drzewa. Czuł, że drżą mu płatki nosa. W ustach zbie­rała się ślina, a jego serce pło­nęło gnie­wem.

– Może wra­cajmy po pro­stu do domu – za­pro­po­no­wała ko­bieta.

Męż­czy­zna prych­nął zi­ry­to­wany.

– I co wtedy? – rzu­cił. – Nie mamy klu­czy! Jak niby do­sta­niemy się do środka?

– Nie wiem. Ślu­sa­rza we­zwiemy?

– O tej po­rze? Niby skąd?

Po­krę­ciła głową.

– Mó­wi­łam, że ten plan wy­cieczki jest zbyt am­bitny.

– Nie! Nie był zbyt am­bitny! – wark­nął męż­czy­zna. – Gdy­byś nie po­sta­no­wiła ro­bić so­bie pie­przo­nej se­sji zdję­cio­wej, to już dawno by­li­by­śmy przy sa­mo­cho­dzie!

– I co by nam to dało, skoro i tak zgu­bi­łeś klu­cze?

– Zgu­bi­łem klu­cze, bo się tu za­trzy­ma­li­śmy, bo jej wy­so­kość mu­siała so­bie, kurwa, od­po­cząć.

– Bo twój plan był zbyt am­bitny. Mó­wi­łam ci prze­cież, że mogę nie dać rady.

Mach­nął tylko w od­po­wie­dzi ręką i w mil­cze­niu wró­cił do prze­szu­ki­wa­nia oko­licy.

– Trzeba było ko­muś zo­sta­wić za­pa­sowe klu­cze – ode­zwała się.

– Ale nie zo­sta­wi­li­śmy, okej. A te­raz nie mamy jak do­stać się do domu. I może za­miast tyle ga­dać, weź się do ro­boty.

Ko­bieta za­sty­gła na mo­ment i po pro­stu przy­glą­dała się to­wa­rzy­szą­cemu jej męż­czyź­nie.

On na­to­miast wy­ko­rzy­stał ten mo­ment, żeby zbli­żyć się do nich jesz­cze bar­dziej. Czuł, jak z każ­dym kro­kiem na­pi­nają mu się mię­śnie, jak ro­śnie w nim pod­nie­ce­nie, jak w gar­dle ro­dzi się ryk dra­pież­nika. Wy­obra­żał już so­bie, jak na nich spada. Jak jego pa­zury roz­ry­wają im gar­dła. Jak pię­ści miaż­dżą ko­ści. Nie­malże po­tra­fił po­czuć słodki za­pach ich krwi.

To była jego zie­mia. Jego święte miej­sce.

Wła­śnie wtedy ko­bieta nie­spo­dzie­wa­nie wró­ciła do swo­ich po­szu­ki­wań. Pro­mień jej la­tarki padł pro­sto na niego. Wy­dała z sie­bie pe­łen prze­ra­że­nia krzyk. On na­to­miast sko­czył w bok, znowu cho­wa­jąc się za naj­bliż­szym drze­wem.

– Co się dzieje? – za­py­tał męż­czy­zna, pod­cho­dząc do niej.

– Ktoś tam był!

Męż­czy­zna po­świe­cił la­tarką pro­sto w las.

– Zda­wało ci się.

– Ktoś tam był!

Męż­czy­zna raz jesz­cze po­świe­cił w stronę gę­stwiny. Pro­mień la­tarki prze­śli­zgi­wał się raz po le­wej, raz po pra­wej stro­nie drzewa, za któ­rym się ukry­wał. W pew­nym mo­men­cie po­czuł jego miękki do­tyk na swo­jej skó­rze. Za­ci­snął zęby i przy­kuc­nął, szy­ku­jąc się do skoku.

– Wra­cajmy do sa­mo­chodu – po­wie­dział męż­czy­zna.

Se­kundę po­tem usły­szał ich od­da­la­jące się kroki. Wyj­rzał zza drzewa. Męż­czy­zna szedł tuż za ko­bietą, co pe­wien czas się ob­ra­cał i zer­kał w stronę lasu. W końcu pod­nie­śli le­żące z boku ro­wery, włą­czyli lampki i po­śpiesz­nie od­je­chali. Coś w nim wyło, żeby rzu­cić się za nimi w po­goń, ale po­wstrzy­mał się.

Opu­ścił swoją kry­jówkę. Pod­szedł do miej­sca, gdzie wcze­śniej znaj­do­wali się ro­we­rzy­ści. Na­gle po­czuł pod sto­pami coś ostrego. Schy­lił się i pod­niósł pęk klu­czy. Ob­ra­cał go przez chwilę w dłoni, a po­tem rzu­cił da­leko przed sie­bie. Klu­cze upa­dły gdzieś na roz­cią­ga­ją­cej się przed nim gór­skiej łące.

Ode­tchnął. Ro­we­rzy­ści znik­nęli. Był tu­taj sam. W miej­scu, gdzie wszystko się za­częło. Gdzie na­stą­piła prze­miana. Gdzie z ko­goś zwy­czaj­nego stał się be­stią. I był nią już tak długo, że nie­mal za­po­mniał, jak to jest być zwy­kłym czło­wie­kiem.

Ta dwójka te­raz zdą­żyła uciec. Ale wie­dział, że pew­nej nocy znowu tu­taj ko­goś spo­tka.

I wtedy be­stia za­ata­kuje.