KOŁA SAMOLOTU wreszcie z hukiem zwaliły się na pas startowy, kończąc dwadzieścia siedem godzin podróży. Zmęczenie dawało znać o sobie na wszystkie możliwe sposoby, nawet samolot pocił się od środka.

Takie są uroki najtańszych biletów ukraińskich linii lotniczych oraz całonocnego koczowania na lotnisku w Delhi.

Za oknem przewijały się znajome widoki i znajome rysy twarzy. Stewardesa wreszcie otworzyła drzwi, do środka wtłoczył się znajomy upał.

Jestem w domu.

Oto Katmandu, stolica Nepalu. Miasto buddyjskich mnichów, masali w herbacie i żywych bogiń, którym bije się pokłony. Stolica małp, kolorowych strojów, Szerpów, yeti i hoteli trzy dolary za pokój. Miasto oświetlone płomieniami świec i lamp naftowych, które co wieczór przenosi się w dziewiętnasty wiek. Byłem już wcześniej w Katmandu i od tamtej pory wiedziałem, że muszę tu wrócić, bo to miejsce działa jak narkotyk.

To jednak nie będzie książka o Nepalu. Ani o Wietnamie, Laosie, Tajlandii, Kolumbii czy Mozambiku. To będzie książka o tym, co się dzieje, gdy pakujesz plecak i wychodzisz z domu z biletem w jedną stronę.

Gdy zamykałem drzwi mieszkania na trzecim piętrze artystycznie obdrapanej warszawskiej kamienicy, nie wiedziałem, kiedy wrócę ani skąd. Wiedziałem, że mam bilet do Nepalu i że reszta jakoś się ułoży. Nie wiedziałem, że będę pływał po rzece pełnej krokodyli i patrzył w lufy partyzanckich karabinów ani że po kilku dniach w dżungli będę pił wodę wysysaną z bananowca. Nie wiedziałem też, że przyjdzie mi spać w pokoju za trzysta pięćdziesiąt dolarów za noc i że świat będę oglądał z grzbietu słonia. I dobrze. Bo po to się wyjeżdża, żeby nie wiedzieć, co czeka za zakrętem.