Luty

Faye obser­wo­wała pokryty śnie­giem spa­cer­niak. Oparła czoło o zakra­to­waną szybę i utkwiła wzrok w wyso­kim ogro­dze­niu oddzie­la­ją­cym więź­niarki ze Ste­na­kull od reszty spo­łe­czeń­stwa. Przez chwilę krą­żył nad lasem spo­rych roz­mia­rów ptak, szybko jed­nak znik­nął z pola widze­nia.

Wszystko wzięło w łeb. Pomimo trudu, jaki wło­żyła w ochronę, jej mama Ingrid i córka Julienne wkrótce zginą. Faye musiała się stąd wydo­stać, nie miała jed­nak bla­dego poję­cia jak. Nic w jej życiu – ani dora­sta­nie w Fjällbace, ani codzien­ność przy­kład­nej żony z klasy wyż­szej w luk­su­so­wym apar­ta­men­cie na sztok­holm­skim Östermalmie, ani nawet kariera odno­szą­cej suk­cesy biz­ne­swo­man – nie przy­go­to­wało jej na coś takiego. Zasta­na­wiała się więc teraz, jak ma dotrzeć do innych ludzi, jak zdo­być ich zaufa­nie, spra­wić, żeby za nią poszli.

Czy da radę zacząć jesz­cze raz od początku? Po raz kolejny od wszyst­kiego się uwol­nić?

Ni­gdy nie czuła się rów­nie samotna. Ni­gdy też nie była dalej od Julienne. Już bra­ko­wało jej wol­no­ści, mimo że tra­fiła do zakładu dopiero przed kil­koma godzi­nami.

Usły­szała głosy na kory­ta­rzu i się wypro­sto­wała.

Prze­łknęła ślinę.

Zamknęła oczy.

To nie może tak się skoń­czyć. Ona się na to nie zga­dza.