1

A to był taki piękny, kurwa, wie­czór, po­my­ślał Ja­siek ze łzami w oczach, pa­trząc na le­żące na dro­dze ciało ko­biety.

Pra­co­wał cały dzień, w sią­pią­cym desz­czu sprzą­tał te­ren kem­pingu. Se­zon się skoń­czył, tylko ten Belg, ale on nie prze­szka­dzał. Pra­wie nie wy­cho­dził ze swo­jego kam­pera, nie wia­domo, co wła­ści­wie tam ro­bił.

Ja­siek krą­żył więc po kem­pingu w po­szu­ki­wa­niu ostat­nich śla­dów lata, które wrzu­cał do śmieci. W naj­dziw­niej­szych miej­scach znaj­do­wał pu­ste puszki po pi­wie, bu­telki po wódce, wy­pa­lone pa­pie­rosy i zu­żyte pre­zer­wa­tywy. Łącz­nie sie­dem wor­ków, wy­peł­nio­nych po brzegi, któ­rych za­war­tość na­le­żało jesz­cze przej­rzeć i po­se­gre­go­wać. Za­jęło mu to po­nad dwie go­dziny.

Po­tem dał psu jeść. Pies był stary. Miał już dwa­na­ście lat. Albo i wię­cej, bo nikt prze­cież tego do­kład­nie nie li­czył, nikt mu nie wy­pra­wiał uro­dzin z mię­snym tor­tem i pa­rów­kami za­miast świe­czek. Mie­sza­niec la­bra­dora, wielki, czarny jak noc. Wzięli go, żeby pil­no­wał te­renu poza se­zo­nem. Daw­niej cią­gle darł się jak opę­tany, kiedy po­ja­wiał się ktoś obcy, te­raz zda­rzało mu się to dużo rza­dziej. Przez lata się po­sta­rzał, zro­bił się le­niwy. Do tego miał pro­blemy z bio­drami. Nie bie­gał, ale truch­tał i przy każ­dym ru­chu wi­dać było, że spra­wia mu to ból. Ja­siek ukry­wał go przed wła­ści­cie­lami. Na szczę­ście oni rzadko się po­ja­wiali. Mieli inne biz­nesy. Więk­sze, waż­niej­sze, przy­no­szące wię­cej pie­nię­dzy. A gdyby zo­ba­czyli zwie­rzaka, na pewno ka­za­liby go uśpić, pie­przy­liby coś o tym, że po co im pies stró­żu­jący, który nie po­trafi bie­gać.

– Co oni, kurwa, wie­dzą? – mruk­nął Ja­siek, sie­dząc na roz­ło­żo­nej kurtce, pa­ląc pa­pie­rosa i ob­ser­wu­jąc je­dzą­cego kun­dla.

Pies pod­niósł łeb i spoj­rzał na niego ciem­nymi oczami, jakby chciał do­py­tać, o co mu wła­ści­wie cho­dzi, a po­tem pod­biegł nie­zgrab­nie i ude­rzył czule łbem w pierś męż­czy­zny, prze­wra­ca­jąc go na zie­mię. Ja­siek stęk­nął ci­cho, pa­pie­ros wy­padł mu z ust. Przez chwilę tak le­żał, czu­jąc, jak woda prze­siąka mu przez weł­niany swe­ter, i gła­skał psa po gru­bym karku.

– No już, już – po­wie­dział wresz­cie, od­py­cha­jąc go od sie­bie.

Wstał, po­tar­mo­sił jesz­cze kun­dla za uszami i wró­cił do pracy.

Po­my­ślał, że po ca­łej tej ha­rówce za­słu­guje na to, by zro­bić dla sie­bie coś do­brego. Wsiadł do wy­słu­żo­nego ci­tro­ëna i po­je­chał do Ko­war, żeby zjeść obiad w tam­tej­szym ba­rze. Za­mó­wił ham­bur­gera z fryt­kami, a po chwili za­sta­no­wie­nia – piwo. Uznał, że jedno mu nie za­szko­dzi. Był wiel­kim fa­ce­tem. Poza tym miało być do po­siłku, a i tak pew­nie jesz­cze po­sie­dzi i za­pali pa­pie­rosa, po­roz­ma­wia z ko­le­gami, któ­rzy po­woli za­częli się scho­dzić, rów­nie zmę­czeni jak on po ca­łym dniu ro­boty.

Wy­pił sześć, cho­ciaż nie do końca pa­mię­tał, kiedy i dla­czego. Bo na­prawdę pla­no­wał wy­pić tylko jedno – do po­siłku – ale przy­szedł Wójt. Wy­szli na ze­wnątrz, roz­ma­wiali o pier­do­łach i o tym, że Jaś­kowi kiep­sko cho­dzą ha­mulce. Wójt za­chę­cał go do wi­zyty w warsz­ta­cie, obie­cy­wał, że coś za­ra­dzą, i to ta­nio. Ja­siek po­wie­dział, że przy­je­dzie, ale skła­mał. Nie prze­le­wało mu się i uznał, że wy­star­czy, jak bę­dzie jeź­dził wolno. Po­tem wró­cili do środka i Wójt za­czął na­ma­wiać go na ko­lejne piwo. Ja­siek od­ma­wiał, cał­kiem długo, aż zi­ry­to­wany męż­czy­zna wy­cią­gnął port­fel, za­mó­wił dwa bro­wary i po­sta­wił przed nim pe­łen ku­fel. Ja­siek nie miał zwy­czaju od­ma­wiać dar­mo­wego trunku.

A po­tem było trze­cie, bo do­brze się ga­dało. Poza tym w gar­dle dra­pało go po ko­lej­nym pa­pie­ro­sie. I czwarte, bo za­grali w bi­lard, a jak tu grać w bi­lard, skoro nie ma ni­czego do pi­cia. Piąte, bo ja­kiś de­bil za­czął ga­dać o po­li­tyce, a ta­kie roz­mowy za­wsze Jaśka iry­to­wały, a nic nie uspo­ka­jało tak jak piwo. Wresz­cie szó­ste, bo wszy­scy roz­cho­dzili się już do do­mów i trzeba się było po­że­gnać.

Plan miał taki, że naj­pierw przej­dzie się ko­war­skimi ulicz­kami. Nie­da­leko, może prze­ma­sze­ruje w dół i w górę sta­rówki, do urzędu mia­sta i z po­wro­tem, otrzeź­wieje tro­chę. Ale znowu za­częło sią­pić. Prze­klęta kar­ko­no­ska mżawka. Lo­do­wata, gę­sta, prze­ni­ka­jąca do szpiku ko­ści. Wsiadł więc do sa­mo­chodu, od­pa­lił sil­nik, na­sta­wił ogrze­wa­nie na maksa i obie­cał so­bie, że nie bę­dzie się śpie­szył. Zresztą nie miał da­leko, a do tego drogą głów­nie przez las, gdzie ni­gdy ni­kogo o tej po­rze nie było. By­leby tylko tam do­je­chać.

Ru­szył spo­koj­nie. Je­chał nie wię­cej niż trzy­dzie­ści ki­lo­me­trów na go­dzinę. Ści­skał mocno kie­row­nicę, wy­chy­lał się lekko do przodu i marsz­czył brwi, ma­jąc na­dzieję, że to po­może na roz­chwiany, roz­ma­zu­jący się ob­raz przed oczami. Bek­nął prze­cią­gle. Cie­płe po­wie­trze z na­wiewu ude­rzało go pro­sto w twarz.

Wkrótce wy­je­chał na ob­wod­nicę Ko­war. Tam lekko przy­śpie­szył, bo o tej po­rze droga była pra­wie pu­sta, a on chciał jak naj­szyb­ciej do­trzeć do domu i po­ło­żyć się spać.

Kiedy mi­jał skrzy­żo­wa­nie nie­da­leko sta­cji ben­zy­no­wej Circle K, za­uwa­żył sto­jący tam ra­dio­wóz z włą­czo­nym kie­run­kow­ska­zem. Po­li­cjanci ru­szyli, gdy prze­je­chał obok nich. Ja­siek na­tych­miast za­czął się po­cić. Ner­wowo zer­kał w tylne lu­sterko, na ja­sne re­flek­tory ja­dą­cego za nim sa­mo­chodu. Dla­czego byli bli­sko? Nie­mal sie­dzieli mu na zde­rzaku! Co po­wi­nien te­raz zro­bić? Zje­chać w bok, żeby ich prze­pu­ścić? Ale to wy­da­wa­łoby się prze­cież po­dej­rzane. Nie je­chali na sy­gnale ani nic ta­kiego. Przy­śpie­szyć? Ale czy wtedy nie prze­kro­czyłby pręd­ko­ści? Albo mo­głoby się wy­dać, że przed nimi ucieka? A może zwol­nić? Sam nie wie­dział. Przez mo­ment roz­wa­żał, czy po pro­stu nie za­trzy­mać się na po­bo­czu i nie uda­wać, że chce mu się siku (w su­mie nie mu­siałby uda­wać), ale nogi zro­biły mu się mięk­kie i bał się, że kiedy wy­sią­dzie z sa­mo­chodu, od­mó­wią mu po­słu­szeń­stwa i wy­łoży się jak długi na as­falt. Czyli mógł tylko je­chać przed sie­bie. Pełną za­krę­tów, nie­równą, ciemną drogą pro­wa­dzącą na Prze­łęcz Ko­war­ską. Z sie­dzą­cymi mu na ogo­nie po­li­cjan­tami, co do któ­rych był pe­wien, że cze­kają tylko na je­den jego błąd, żeby włą­czyć sy­gnał i za­trzy­mać go do kon­troli dro­go­wej.

– Ja pier­dolę – wy­mam­ro­tał.

Plecy miał całe mo­kre, dło­nie śli­zgały mu się po kie­row­nicy. Się­gnął po paczkę pa­pie­ro­sów, żeby za­pa­lić jed­nego i w ten spo­sób się uspo­koić. Sa­mo­chód jakby sam zje­chał w prawo i nie­mal ude­rzył w ba­rierkę, która od­dzie­lała drogę od stro­mego zbo­cza. Ja­siek od­bił w ostat­niej chwili. Szybko spoj­rzał w lu­sterko, pewny, że po­li­cjanci za­uwa­żyli nie­bez­pieczny ma­newr i za­raz każą mu się za­trzy­mać.

Ale nic ta­kiego się nie stało.

Po pro­stu da­lej za nim je­chali. Jakby ich to ba­wiło. Jakby zbie­rali do­wody. Pew­nie mieli w środku ja­kąś ka­merkę. Po­li­czą jego błędy, wszyst­kie zła­mane przez niego prze­pisy, a po­tem go znisz­czą, zmiaż­dżą i prze­mielą.

– Kurwa – wark­nął.

Po­czuł do nich nie­na­wiść. Miał ochotę za­ha­mo­wać gwał­tow­nie. Nie zdą­ży­liby się za­trzy­mać, wal­nę­liby w tył jego sa­mo­chodu. Był cie­kaw, jak by im się to spodo­bało.

Po­wstrzy­mała go jedna z nie­licz­nych roz­sąd­nych jesz­cze ko­mó­rek w jego mó­zgu. Za­ci­snął zęby.

Prze­stał na mo­ment my­śleć o po­li­cjan­tach i za­czął w du­chu prze­kli­nać Wójta. Gdyby nie on, nie wpa­ko­wałby się w te kło­poty. Zjadłby obiad, wy­pił jedno piwo i wró­cił do sie­bie. Tyle. Ale Wójt mu­siał go na­ma­wiać, wier­cić mu dziurę w brzu­chu, po­sta­wił na­wet tego bro­wara. Jakby źle Jaś­kowi ży­czył. Jakby spo­dzie­wał się, że coś ta­kiego się zda­rzy.

A może to on na­słał na niego po­li­cjan­tów? Za­dzwo­nił do nich albo wy­słał ano­ni­mowy cynk, że Ja­siek wy­pił tro­chę za dużo?

Za­czął zwal­niać, za­nim jesz­cze do­je­chał do Prze­łę­czy Ko­war­skiej. Od­dy­chał płytko, serce mocno mu wa­liło, do tego chciało mu się si­kać. Przez chwilę za­sta­na­wiał się, co pierw­sze pęk­nie – serce czy pę­cherz.

Wrzu­cił kie­run­kow­skaz w lewo i skrę­cił w wą­ską le­śną drogę pro­wa­dzącą na kem­ping.

Po­li­cjanci po­je­chali pro­sto.

Ode­tchnął głę­boko kilka razy. Po­czuł, jak roz­koszna ulga roz­pływa się po jego ciele. Za­czął się gło­śno śmiać i wa­lić jak osza­lały w kie­row­nicę.

Przy­śpie­szył, bo chciał być już w domu. Droga była wą­ska i nie­równa, oświe­tlały ją tylko re­flek­tory jego ci­tro­ëna, ale znał ją na pa­mięć. Pa­mię­tał każdą dziurę i mógł do­je­chać do celu na­wet z za­mknię­tymi oczami.

I chyba na­wet je za­mknął. Może dla­tego, że tak gło­śno się śmiał. A może fala ulgi i go­rące po­wie­trze wie­jące mu pro­sto w twarz spra­wiły, że za­snął na mo­ment, na do­słow­nie kilka se­kund, po­ko­nany przez zmę­cze­nie, stres i al­ko­hol.

Nie wi­dział jej.

Nie po­winno jej tu­taj być. Nie w środku nocy. Nie o tej po­rze.

Nie wi­dział jej.

Tylko usły­szał, jak ude­rza w nią roz­pę­dzo­nym sa­mo­cho­dem.

Huk, jakby ktoś wal­nął w ma­skę wiel­kim młot­kiem.

Krzyk­nął, prze­stra­szony. Otwo­rzył oczy. Zo­ba­czył jesz­cze, jak ko­bieta leci w górę, jakby po­de­rwana przez ogromną siłę, a po­tem ude­rza głową w pień ro­sną­cej nie­opo­dal so­sny.

Za­ha­mo­wał gwał­tow­nie. Pas wbił mu się bo­le­śnie w pierś.

Sie­dział w wo­zie. Nie wie­dział, jak długo. Sil­nik pra­co­wał mia­rowo, a on pa­trzył na le­żącą przed nim na dro­dze ko­bietę w ciem­nym dre­sie. Nie­na­tu­ral­nie po­wy­gi­naną, z dziw­nie prze­krzy­wioną głową, roz­pusz­czo­nymi wło­sami, które uło­żyły się tak, że przy­po­mi­nały te­raz au­re­olę, i strużką krwi wy­pły­wa­jącą z ust.

– Pa­nie Boże... spraw, żeby to była sarna... – Usły­szał swój głos i do­piero wtedy wy­siadł.

Szedł na mięk­kich no­gach, za­ta­cza­jąc się, z tru­dem sta­wiał ko­lejne kroki. Kiedy był już przy niej, opadł na ko­lana. Jego cia­łem wstrzą­snął dreszcz.

– Pro­szę pani... Pro­szę pani... – po­wie­dział i na­gle bek­nął.

Zro­biło mu się nie­do­brze. Na czwo­ra­kach po­ko­nał dwa me­try i zwy­mio­to­wał bo­le­śnie na mo­krą zie­mię. Wy­da­wało mu się, że za chwilę straci przy­tom­ność.

Od­wró­cił się. Ude­rzył się otwartą dło­nią w twarz i wró­cił do ko­biety. Chwy­cił ją za ra­miona. Uniósł ją i po­trzą­snął nią mocno.

– Pro­szę pani... Pro­szę pani... – po­wta­rzał, ale jej głowa la­tała jak u szma­cia­nej lalki.

Odło­żył ją, przy­ło­żył dwa palce do jej szyi i przy­ci­snął mocno. Nic nie po­czuł. Ale czy to co­kol­wiek zna­czyło? Czy przy­kła­dał palce we wła­ściwe miej­sce?

Na­chy­lił się, ale nie usły­szał jej od­de­chu. Klatka pier­siowa rów­nież się nie uno­siła.

Po­de­rwał się gwał­tow­nie z ziemi. Od­biegł kilka me­trów w las i na­gle po­czuł, że wła­śnie te­raz musi od­dać mocz, bo nie wy­trzyma już ani se­kundy.

I tak wła­śnie zro­bił.

Co te­raz? – za­sta­na­wiał się, kiedy mocny stru­mień ude­rzał o le­śną ściółkę. Po­wi­nien za­dzwo­nić na po­go­to­wie, po­li­cję. Spro­wa­dzić po­moc.

Ale po co po­moc, skoro ona już nie żyła?

Bo tak się robi!

Ale je­śli za­dzwoni na po­li­cję, to go za­trzy­mają. Wsa­dzą do wię­zie­nia!

Dla­czego mie­liby to zro­bić? Prze­cież to jej wina! To ona włó­czyła się nocą po le­sie! To jej nie po­winno tu być!

Ale ty je­steś na­pier­do­lony jak szpa­del! Ile piw wy­pi­łeś?! Ile piw wy­pi­łeś?!

Sie­dem.

Bo było jesz­cze jedno. To ostat­nie przed za­mknię­ciem. Na szybko.

Sie­dem.

Wsa­dził so­bie pięść do ust i za­gryzł ją mocno, aż po­czuł krew na ję­zyku. Wtedy na mo­ment otrzeź­wiał.

Skoń­czył si­kać i wró­cił do ko­biety. Chwy­cił ją pod pa­chy, prze­cią­gnął z drogi do lasu, rzu­cił ciało gdzieś pod na wpół uschnię­tym świer­kiem i wsiadł do sa­mo­chodu. Uru­cho­mił sil­nik i ru­szył.

Prze­je­chał za­le­d­wie kil­ka­na­ście me­trów, za­nim się za­trzy­mał.

Nie mógł jej prze­cież tu­taj zo­sta­wić. Ktoś ją w końcu znaj­dzie. Za bli­sko drogi, na­tych­miast sko­ja­rzą, że tylko on te­raz tędy jeź­dzi. To bę­dzie aż za pro­ste.

Wrzu­cił wsteczny i cof­nął. Otwo­rzył ba­gaż­nik. Po­szedł do lasu, od­na­lazł świerk, za­brał ciało ko­biety i wrzu­cił je do sa­mo­chodu.

Resztę le­dwo pa­mię­tał.

Na pewno był na kem­pingu. Po­trze­bo­wał na­rzę­dzi. Wziął ze skła­dziku fo­lię, ło­patę i ki­lof. Po­tem je­chał. Naj­pierw tą samą ciemną, nie­równą drogą, którą tak do­brze znał, a która tak okrut­nie go zdra­dziła. Na Prze­łęcz Ko­war­ską, a póź­niej przez las, w stronę gra­nicy z Cze­chami na prze­łę­czy Okraj. Tam droga się roz­ga­łę­ziała i po­je­chał w lewo, w dół, na Lu­bawkę, i ja­kąś ścieżką, na któ­rej ni­gdy nie był, a która za­pro­wa­dziła go na po­lanę. Tam wy­siadł. Zna­lazł miej­sce na skraju lasu, wy­ko­pał dół, wsa­dził do niego ciało owi­nięte w fo­lię i je za­ko­pał. Rzu­cił na grób ga­łę­zie oraz pa­pro­cie wy­rwane z ziemi.

Kiedy wró­cił na kem­ping, był wy­koń­czony. Bo­lało go całe ciało, wszyst­kie mię­śnie, krę­ciło mu się w gło­wie. Po­ło­żył się od razu do łóżka, na­wet nie wziąw­szy prysz­nica, ale tylko prze­wra­cał się z boku na bok, szlo­chał albo wył w po­duszkę.

Nie po­tra­fił za­snąć.

W końcu wstał i wy­szedł na dwór w sa­mym T-shir­cie, ale po­mimo mżawki nie było mu zimno. Ru­szył pro­sto do kam­pera Belga. Bez za­sta­no­wie­nia za­ło­mo­tał w drzwi. Raz i drugi, z ca­łych sił, aż wóz za­dy­go­tał. Do­piero wtedy do­tarło do niego, co wła­śnie robi. W pierw­szej chwili chciał ucie­kać, ale usły­szał ruch w czę­ści miesz­kal­nej po­jazdu i wie­dział już, że na to za późno. Cze­kał jak na wy­rok.

Drzwi otwo­rzyły się i sta­nął w nich Belg. Był łysy i ni­ski – nie miał chyba na­wet me­tra sie­dem­dzie­się­ciu – dość okrą­gły z po­wodu nad­wagi, te­raz w sa­mych bok­ser­kach i bia­łym T-shir­cie. Na wi­dok Jaśka o dziwo się uśmiech­nął.

– O! Pan też nie może spać! – po­wie­dział po an­giel­sku.

– Nie. Nie mogę – od­parł Ja­siek. Kilka lat prze­pra­co­wał na zmy­wa­kach i bu­do­wach w Wiel­kiej Bry­ta­nii, znał więc tro­chę ję­zyka.

Przez mo­ment tak stali. Belg pa­trzył na niego wy­cze­ku­jąco, a on prze­łknął ślinę i prze­je­chał ję­zy­kiem po su­chych war­gach.

– Ja chcia­łem za­py­tać... czy ma pan może... No, czy ma pan może piwo?

Belg uśmiech­nął się jesz­cze sze­rzej. Wzniósł pa­lec, w ten spo­sób ka­żąc mu po­cze­kać, a po­tem znik­nął we wnę­trzu kam­pera i za­raz wró­cił z dwiema zim­nymi bu­tel­kami.

– Piwo! – po­wie­dział, wrę­cza­jąc mu obie. – Do­bre! Bel­gij­skie!

– Dzięki – mruk­nął za­wsty­dzony Ja­siek. Ukło­nił się nie­zdar­nie, od­wró­cił się i od­szedł.

– Do­bre! Bel­gij­skie! – za­wo­łał za nim Belg, a po­tem do­dał jesz­cze po pol­sku: – Smacz­nego!

Ja­siek wró­cił do sie­bie. Otwo­rzył pierw­szą bu­telkę i wy­pił jej za­war­tość dusz­kiem. Po­tem drugą, już wol­niej, ale i tak szybko.

Do­piero wtedy udało mu się za­snąć.

Kiedy obu­dził się ran­kiem na­stęp­nego dnia, ko­bieta już na niego cze­kała.