LUTY

TUVA, W STRE­SIE, bębni pal­cami o ladę. Jest wciąż w pracy w kawiarni przy Horn­stull, cho­ciaż już nie powinna tutaj być. Klient, który wła­śnie usiadł w rogu lokalu, spo­gląda na nią z iry­ta­cją, a Tuva odpo­wiada mor­der­czym spoj­rze­niem. Zapi­suje w pamięci jego twarz i obie­cuje sobie, że następ­nym razem gość nie dosta­nie ser­duszka na swoim cap­puc­cino. Prę­dzej środ­kowy palec.

Tuva nie cierpi się spóź­niać, a dzi­siej­sza obsuwa robi się naprawdę poważna. Bez­wied­nie zakłada za ucho kosmyk jasnych wło­sów. Już pół godziny temu powinna była ode­brać Linusa ze żłobka. Uod­por­niła się na złe spoj­rze­nia per­so­nelu, bo tyle razy je widziała, że już na nią nie dzia­łają. Gorzej, że będzie przy­kro jej dwu­let­niemu syn­kowi. A Tuva nie jest osobą, która by spra­wiała przy­krość dziecku. Zwłasz­cza Linu­sowi. Ile to razy mówiła, że byłaby gotowa oddać za niego życie. W rze­czy­wi­sto­ści nie jest tak pro­sto, cho­ciaż Bóg jeden wie, że Tuva się stara. Bar­dzo. Ściąga teraz far­tuch i otwo­rzyw­szy drzwi szafki, rzuca go na stertę bru­dów. Nie może wyjść, dopóki nie przyj­dzie jej zmien­nik. Gdzie on jest, do cho­lery?