Pro­log

Na­zwa­li­śmy nasz ga­tu­nek homo sa­piens – czło­wiek ro­zumny. Można jed­nak dys­ku­to­wać, czy je­ste­śmy godni tego miana.

W ciągu ostat­nich 100 ty­sięcy lat my, sa­piensi[1*], nie­wąt­pli­wie po­sie­dli­śmy po­tężne moce. Do spi­sa­nia wszyst­kich na­szych od­kryć, wy­na­laz­ków i pod­bo­jów po­trze­bo­wa­li­by­śmy opa­słych to­mów. Ale moc spraw­cza to nie mą­drość i po 100 ty­sią­cach lat od­kryć, wy­na­laz­ków i pod­bo­jów ludz­kość za­brnęła w eg­zy­sten­cjalny kry­zys. Sto­imy na kra­wę­dzi eko­lo­gicz­nej ka­ta­strofy, do któ­rej mo­żemy do­pro­wa­dzić przez nie­wła­ściwe wy­ko­rzy­sta­nie po­sia­da­nych mocy. Rów­no­cze­śnie je­ste­śmy po­chło­nięci two­rze­niem no­wych tech­no­lo­gii, ta­kich jak sztuczna in­te­li­gen­cja (AI), które mogą wy­mknąć się nam spod kon­troli, znie­wa­la­jąc nas, lub wręcz uni­ce­stwia­jąc. Mimo to ludz­kość nie jed­no­czy się z my­ślą o sta­wie­niu czoła tym wy­zwa­niom. Wręcz prze­ciw­nie, ro­sną na­pię­cia mię­dzy­na­ro­dowe, glo­balna współ­praca staje się co­raz trud­niej­sza, pań­stwa roz­bu­do­wują ar­se­nały broni osta­tecz­nej za­głady, a nowa wojna świa­towa nie wy­daje się już czymś nie­moż­li­wym.