Skoro my, sa­piensi, mamy się za tak ro­zum­nych, to dla­czego z ta­kim upo­rem zmie­rzamy do au­to­de­struk­cji?

Cho­ciaż zgro­ma­dzi­li­śmy tak wielki za­sób in­for­ma­cji o świe­cie, od czą­ste­czek DNA po od­le­głe ga­lak­tyki, to w ogól­nym roz­ra­chunku nie wy­daje się, by te wszyst­kie wia­do­mo­ści dały nam od­po­wiedź na za­sad­ni­cze eg­zy­sten­cjalne py­ta­nie: kim je­ste­śmy? Do czego po­win­ni­śmy dą­żyć? Na czym po­lega go­dziwe ży­cie? Jak po­win­ni­śmy żyć? Choć mamy do dys­po­zy­cji zdu­mie­wa­jące ilo­ści in­for­ma­cji, wciąż je­ste­śmy po­datni na fan­ta­zje i złu­dze­nia w ta­kim sa­mym stop­niu jak nasi pra­dawni przod­ko­wie. Na­zizm i sta­li­nizm to tylko dwa nie­dawne przy­kłady zbio­ro­wego obłędu, który od czasu do czasu opa­no­wuje na­wet współ­cze­sne spo­łe­czeń­stwa. Bez­sprzecz­nie czło­wiek dys­po­nuje dziś o wiele więk­szymi za­so­bami in­for­ma­cji i moż­li­wo­ściami niż w epoce ka­mie­nia, lecz nie ozna­cza to, by­śmy ja­koś szcze­gól­nie le­piej ro­zu­mieli sa­mych sie­bie i swoją rolę we wszech­świe­cie.