Ów na­iwny po­gląd głosi, że gro­ma­dząc i prze­twa­rza­jąc znacz­nie wię­cej in­for­ma­cji, niż są w sta­nie zgro­ma­dzić i prze­two­rzyć po­je­dyn­cze osoby, wiel­kie sieci dają więk­szą wie­dzę w za­kre­sie me­dy­cyny, fi­zyki, eko­no­mii i w wielu in­nych dzie­dzi­nach, co czyni sieć nie tylko po­tężną, ale także in­te­li­gentną. Zdo­by­wa­jąc na przy­kład wia­do­mo­ści na te­mat pa­to­ge­nów, kon­cerny far­ma­ceu­tyczne i in­sty­tu­cje służby zdro­wia mogą okre­ślać praw­dziwe przy­czyny wielu cho­rób, a to po­zwala im opra­co­wy­wać sku­tecz­niej­sze leki i po­dej­mo­wać mą­drzej­sze de­cy­zje o ich sto­so­wa­niu. Po­gląd ten za­kłada, że wy­star­cza­jąco duże ilo­ści in­for­ma­cji wiodą do prawdy, a prawda z ko­lei wie­dzie za­równo do mocy spraw­czych, jak i mą­dro­ści. Igno­ran­cja na­to­miast – jak się wy­daje – pro­wa­dzi do­ni­kąd. Cho­ciaż sieci oparte na uro­je­niach lub kłam­stwie mogą się cza­sem po­ja­wiać w mo­men­tach hi­sto­rycz­nego kry­zysu, to w dłuż­szej per­spek­ty­wie mu­szą prze­gry­wać z bar­dziej ro­zumną i uczciw­szą kon­ku­ren­cją.