Na­iwny po­gląd na in­for­ma­cję za­kłada jed­nak, że le­kar­stwem na więk­szość pro­ble­mów, ja­kie na­po­ty­kamy pod­czas gro­ma­dze­nia i prze­twa­rza­nia in­for­ma­cji, jest gro­ma­dze­nie i prze­twa­rza­nie jesz­cze więk­szej ilo­ści in­for­ma­cji. Wpraw­dzie ni­gdy nie je­ste­śmy cał­ko­wi­cie za­bez­pie­czeni przed błę­dami, lecz na ogół więk­sza ilość in­for­ma­cji ozna­cza więk­szą do­kład­ność. Je­den le­karz, który usi­łuje usta­lić przy­czynę epi­de­mii, ba­da­jąc jed­nego pa­cjenta, ma mniej­sze szanse po­wo­dze­nia niż ty­siące le­ka­rzy zbie­ra­ją­cych dane na te­mat mi­lio­nów pa­cjen­tów. A je­śli sami le­ka­rze zma­wiają się, by ukryć prawdę, ofe­ro­wa­nie spo­łe­czeń­stwu i dzien­ni­ka­rzom śled­czym szer­szego do­stępu do in­for­ma­cji me­dycz­nych w końcu do­pro­wa­dzi do ujaw­nie­nia oszu­stwa. Zgod­nie z tym po­glą­dem im roz­le­glej­sza jest dana sieć in­for­ma­cyjna, tym bliż­sza musi być prawdy.