Tyle że na­iwny po­gląd na in­for­ma­cję nie uj­muje rze­czy ca­ło­ściowo, a hi­sto­ria epoki no­wo­żyt­nej nie stała wy­łącz­nie pod zna­kiem spadku śmier­tel­no­ści dzieci. Na prze­strzeni ostat­nich po­ko­leń ludz­kość do­świad­czyła naj­więk­szego w hi­sto­rii wzro­stu za­równo pod wzglę­dem ilo­ści, jak i szyb­ko­ści wy­twa­rza­nia in­for­ma­cji. Każdy smart­fon mie­ści dziś wię­cej in­for­ma­cji niż sta­ro­żytna Bi­blio­teka Alek­san­dryj­ska[13] i umoż­li­wia po­sia­da­czowi na­tych­mia­stowe łą­cze­nie się z mi­liar­dami in­nych lu­dzi na ca­łym świe­cie. A jed­nak mimo tych wszyst­kich in­for­ma­cji krą­żą­cych z pręd­ko­ścią za­pie­ra­jącą dech ludz­kość ni­gdy nie znaj­do­wała się tak bli­sko za­głady. Po­mimo – a może z po­wodu – po­sia­da­nia po­tęż­nego za­sobu da­nych w dal­szym ciągu emi­tu­jemy do at­mos­fery gazy cie­plar­niane, za­nie­czysz­czamy rzeki i oce­any, wy­ci­namy lasy, nisz­czymy całe sie­dli­ska, przy­czy­niamy się do wy­gi­nię­cia nie­zli­czo­nych ga­tun­ków i za­gra­żamy eko­lo­gicz­nym pod­sta­wom ist­nie­nia na­szego ga­tunku.