Dwa ty­siące lat póź­niej, kiedy re­wo­lu­cja prze­my­słowa sta­wiała pierw­sze kroki, a ma­szyny za­częły za­stę­po­wać czło­wieka w wielu dzie­dzi­nach, Jo­hann Wol­fgang Go­ethe opu­bli­ko­wał po­dobną opo­wieść ku prze­stro­dze, za­ty­tu­ło­waną Uczeń czar­no­księż­nika. W bal­la­dzie tej (która póź­niej we­szła do kul­tury po­pu­lar­nej za sprawą filmu ani­mo­wa­nego Walta Di­sneya z Myszką Miki w roli głów­nej) sę­dziwy czar­no­księż­nik na ja­kiś czas opusz­cza swoją pra­cow­nię, zo­sta­wia­jąc ją pod opieką mło­dego ucznia, który ma wy­peł­niać bie­żące obo­wiązki, ta­kie jak no­sze­nie wody z rzeki. Uczeń po­sta­na­wia uła­twić so­bie ży­cie i za po­mocą jed­nego z za­klęć czar­no­księż­nika spra­wia, że to mio­tła nosi za niego wodę. Cze­lad­nik nie wie wszakże, jak za­trzy­mać mio­tłę, która przy­nosi co­raz wię­cej wody, co grozi za­la­niem pra­cowni. W pa­nice uczeń to­po­rem prze­cina na pół za­cza­ro­waną mio­tłę, lecz ku jego zdu­mie­niu obie po­łowy za­mie­niają się w mio­tły. Te­raz d w i e za­cza­ro­wane mio­tły za­le­wają wodą pra­cow­nię. Kiedy wraca stary czar­no­księż­nik, uczeń błaga o po­moc: „Pa­nie mi­strzu ra­tuj! gwałtu!