Dla­czego tak do­brze ra­dzimy so­bie ze zdo­by­wa­niem in­for­ma­cji i mocy spraw­czych, ale znacz­nie go­rzej przy­cho­dzi nam na­by­wa­nie mą­dro­ści? W daw­nych cza­sach w wielu tra­dy­cjach wie­rzono, że ja­kaś fa­talna wada na­szej na­tury pcha nas do po­szu­ki­wa­nia po­tęgi, z którą nie po­tra­fimy się ob­cho­dzić. Grecki mit o Fa­eto­nie opo­wia­dał o mło­dzieńcu, który od­krywa, że jest sy­nem He­liosa, boga Słońca. Pra­gnąc udo­wod­nić swoje bo­skie po­cho­dze­nie, Fa­eton do­maga się przy­wi­leju po­wo­że­nia ry­dwa­nem Słońca. He­lios ostrzega Fa­etona, że ża­den czło­wiek nie jest zdolny za­pa­no­wać nad nie­biań­skimi ru­ma­kami cią­gną­cymi sło­neczny po­jazd. Po na­le­ga­niach Fa­etona bóg Słońca w końcu jed­nak ustę­puje. Wzbiw­szy się za­wa­diacko w niebo, Fa­eton rze­czy­wi­ście traci pa­no­wa­nie nad ry­dwa­nem. Sło­neczny za­przęg zba­cza z drogi, wy­pala wszelką ro­ślin­ność, za­bija wielką liczbę istot i o mało nie ob­raca w po­piół ca­łej Ziemi. In­ter­we­niuje Zeus, ra­żąc Fa­etona pio­ru­nem. Zu­chwały mło­dzie­niec spada z nieba ni­czym gwiazda i staje w ogniu. Bo­go­wie od­zy­skują pa­no­wa­nie nad nie­bem i ra­tują świat.