O tym, że nad­uży­wamy wła­dzy i mocy nie de­cy­duje za­tem na­sza jed­nost­kowa psy­chika. W końcu oprócz chci­wo­ści, py­chy i okru­cień­stwa lu­dzie mają też inne ce­chy – są zdolni do mi­ło­ści, współ­czu­cia, po­kory i ra­do­ści. Ow­szem, wśród naj­gor­szych przed­sta­wi­cieli na­szego ga­tunku nie­po­dziel­nie pa­nują chci­wość i okru­cień­stwo, które pchają zde­pra­wo­wane jed­nostki do nie­wła­ści­wego po­słu­gi­wa­nia się wła­dzą i mocą. Ale dla­czego spo­łe­czeń­stwa de­cy­dują się po­wie­rzać wła­dzę swoim naj­gor­szym człon­kom? Prze­cież w 1933 roku więk­szość Niem­ców nie była psy­cho­pa­tami. Dla­czego więc za­gło­so­wali na Hi­tlera?

Na­sza ten­den­cja do uwal­nia­nia mocy, któ­rymi nie je­ste­śmy w sta­nie wła­dać, nie wy­nika z jed­nost­ko­wych uwa­run­ko­wań psy­chicz­nych, tylko z wy­jąt­ko­wego spo­sobu, w jaki nasz ga­tu­nek współ­pra­cuje w po­kaź­nych li­czeb­nie gru­pach. Za­sad­ni­czą tezą tej książki jest to, że lu­dzie wcho­dzą w po­sia­da­nie ogrom­nych mocy, bu­du­jąc roz­le­głe sieci współ­pracy, ale kształt tych sieci pre­dys­po­nuje ich do nie­mą­drego po­żyt­ko­wa­nia wszel­kich osią­gnięć. Nasz pro­blem jest więc pro­ble­mem sieci.