Mit o Fa­eto­nie i po­emat Go­ethego nie do­star­czają po­ży­tecz­nych rad, po­nie­waż błęd­nie po­strzega się w nich spo­sób, w jaki lu­dzie zdo­by­wają moc. W obu opo­wie­ściach ludzki bo­ha­ter wcho­dzi w po­sia­da­nie ogrom­nych mocy, ale py­cha i chci­wość do­pro­wa­dzają go do zguby. Wnio­sek jest taki, że na­sze in­dy­wi­du­alne nie­do­statki psy­chiczne skła­niają nas do tego, by ro­bić nie­wła­ściwy uży­tek z po­sia­da­nych mocy. W tej na­zbyt uprosz­czo­nej ana­li­zie po­mi­jany jest fakt, że ludzka po­tęga ni­gdy nie sta­nowi wy­niku dzia­łań jed­nostki. Moc spraw­cza i wła­dza za­wsze biorą się ze współ­pracy po­kaź­nej liczby lu­dzi.