Kiedy gaśnie lampa w salonie, uświadamiam sobie, że prąd został odcięty. Zrywam się na nogi, zrzucając pusty kubek na podłogę. Czuję w piersi potworny ucisk. Jest za wcześnie, nie jestem gotowa.

„Jeśli po ciebie przyjdzie, zrobi to w środku nocy”, ostrzegł mnie Alex.

Ale nie jest środek nocy, tylko dziewiąta wieczorem.

„A jeżeli pojawi się wcześniej, kiedy wciąż będę na dole?”, spytałam.

„Postaraj się dostać do sypialni i zamknąć drzwi na klucz – odparł. – Nie pozwól, żeby strach zamącił ci w głowie”.

Wspominając jego słowa, oddycham głęboko, żeby się uspokoić, a potem po omacku ruszam do drzwi. Na korytarzu jest całkowicie ciemno. Już mam puścić się biegiem po schodach, gdy od ściany odkleja się cień. Krzyczę oszołomiona, bo już jest w środku.

„A jeśli nie zdołam dostać się do sypialni? – spytałam. – Jeśli on wejdzie do domu wcześniej?”

„Krzycz – poradził Alex. – Użyj swojego głosu. Odetchnij kilka razy głęboko i wrzeszcz najgłośniej i najdłużej, jak potrafisz. Będziesz miała kilka sekund, zanim strach cię sparaliżuje. Dobrze je wykorzystaj”.