A jednak tak się stało. Uginają się pode mną nogi, gdy to sobie uzmysławiam. Kiedy moje oczy przyzwyczajają się do ciemności, dostrzegam ubraną na czarno postać, która stoi po drugiej stronie wyspy. Porusza się gwałtownie i coś ze świstem przecina powietrze. Moja krtań się zaciska. Nóż.

– Przestań! – wołam donośnym głosem i z zaskoczeniem widzę, że napastnik nieruchomieje. – Zanim mnie zabijesz, muszę się dowiedzieć, kim jesteś.