Począwszy od 1815 roku, w środowisku medycznym zaczęła się wyłaniać pewna forma systematycznego kształcenia, co wynikało po części z ogólnej potrzeby ujednolicenia w całym kraju rozproszonego systemu nauczania. Dla londyńskich studentów chirurgii ta reforma wiązała się z wymogiem uczęszczania na wykłady i odbycia co najmniej sześciomiesięcznej praktyki na oddziałach szpitalnych. Dopiero wówczas mogli uzyskać licencję od gremium zarządzającego tą profesją – Królewskiego Kolegium Chirurgów. W stolicy zaczęły powstawać szpitale kliniczne, pierwszy w Charing Cross w 1821 roku, a następnie University College Hospital oraz King’s College Hospital, odpowiednio w 1834 i 1839 roku. Jeśli ktoś chciał pójść krok dalej i zostać członkiem Królewskiego Kolegium Chirurgów, musiał odbyć co najmniej sześcioletnie studia zawodowe obejmujące trzy lata praktyki w szpitalu, przedłożyć pisemne sprawozdania z co najmniej sześciu przypadków klinicznych i przystąpić do wyczerpującego dwudniowego egzaminu, na którym niekiedy wymagano od kandydata przeprowadzenia sekcji i operacji na zwłokach.