Chirurdzy natomiast byli spadkobiercami długiej tradycji kształcenia poprzez terminowanie, którego wartość zależała w znacznej mierze od zdolności ich mistrza. Wykonywali zatem zawód oparty na praktyce, nauczany za pomocą nakazów i przykładów. W pierwszych dekadach XIX wieku niewielu chirurgów kształciło się na uniwersytecie, a niektórzy byli nawet niepiśmienni. Bezpośrednio pod nimi w hierarchii zawodowej znajdowała się klasa aptekarzy, którzy zajmowali się przygotowywaniem i wydawaniem leków. Teoretycznie istniało wyraźne rozróżnienie między chirurgiem a aptekarzem, ale w praktyce człowiek mający za sobą naukę zawodu chirurga mógł pracować także jako aptekarz i na odwrót. Doprowadziło to do powstania czwartej, nieoficjalnej kategorii „chirurga-aptekarza” przypominającego współczesnego lekarza ogólnego. Chirurg-aptekarz był doktorem, do którego zwracali się przede wszystkim biedacy, zwłaszcza poza Londynem.