Sala operacyjna w University College Hospital wyglądała mniej więcej tak samo jak inne tego rodzaju obiekty w stolicy. Składała się ze sceny częściowo otoczonej półkolistymi trybunami wznoszącymi się coraz wyżej w kierunku dużego świetlika zapewniającego światło pomieszczeniu poniżej. W te dni, kiedy warstwa chmur przesłaniała słońce, scenę oświetlały grube świece. Na jej środku stał drewniany stół poznaczony śladami wcześniejszych jatek. Podłoga pod nim była zasłana trocinami, by wchłaniały krew, która miała niebawem popłynąć z odciętej kończyny. Wrzaski operowanych nieszczęśników najczęściej mieszały się dysharmonijnie z codziennymi odgłosami dochodzącymi z przebiegającej poniżej ulicy: śmiechem dzieci, rozmowami przechodniów, łoskotem przejeżdżających powozów.