Problemy nie ograniczały się do infekcji i brudu. Zabiegi chirurgiczne były bolesne. Przez wieki ludzie poszukiwali sposobów, by choć trochę to zmienić. Odkąd chemik Joseph Priestley otrzymał po raz pierwszy w 1772 roku podtlenek azotu, uznawano go za środek przeciwbólowy, jednak w chirurgii nie stosowano powszechnie tego „gazu rozweselającego”, ponieważ jego działanie okazało się zawodne. Również mesmeryzm – nazwany tak od nazwiska niemieckiego lekarza Franza Antona Mesmera, który wynalazł tę technikę hipnotyczną w latach siedemdziesiątych XVIII wieku – nie został zaakceptowany przez główny nurt medycyny w tamtych czasach. Mesmer i jego zwolennicy uważali, że poruszając rękami nad pacjentem, wywierają na niego swego rodzaju wpływ fizyczny. Ów wpływ powodował rzekomo pozytywne zmiany fizjologiczne, które miały pomóc pacjentom w powrocie do zdrowia, i mógł także obdarzyć daną osobę mocami parapsychologicznymi. Większość lekarzy nie dała się jednak do tego przekonać.