Cor­mo­ran Stri­ke i Ro­bin El­la­cott, pry­wat­ni de­tek­ty­wi i za­ra­zem wspól­ni­cy uwa­ża­jący się za naj­lep­szych przy­ja­ciół, świ­ęto­wa­li trzy­dzie­ste uro­dzi­ny Ro­bin. Tuż po przy­by­ciu do baru, któ­ry przy­po­mi­nał szka­tu­łkę na bi­żu­te­rię w sty­lu art déco, ze ścia­na­mi z ciem­ne­go drew­na i zło­ta do­pe­łnio­ny­mi ma­to­wym szkłem La­li­que, oby­dwo­je byli nie­co skrępo­wa­ni, po­nie­waż ka­żde z nich mia­ło świa­do­mo­ść, że w ich bli­sko pi­ęcio­let­niej zna­jo­mo­ści to wy­jście jest czy­mś szcze­gól­nym. Pierw­szy raz po­sta­no­wi­li spędzić wie­czór w swo­im to­wa­rzy­stwie poza pra­cą, bez in­nych przy­ja­ciół czy ko­le­gów z agen­cji oraz bez pre­tek­stu w po­sta­ci ob­ra­żeń od­nie­sio­nych przez jed­no z nich (kil­ka ty­go­dni wcze­śniej Stri­ke nie­chcący za­fun­do­wał Ro­bin dwa lima i w ra­mach re­kom­pen­sa­ty po­sta­wił jej cur­ry na wy­nos).