ROZ­DZIAŁ 1

Roz­grzewka

„Tak spo­koj­nie musi być po śmierci” – po­my­ślała i cho­ler­nie chciała, żeby tak wła­śnie było. O ile lżej by­łoby umie­rać, gdyby czło­wiek tra­fiał w góry, mógłby so­bie le­żeć wśród bu­ków i chło­nąć szum ich ko­ron na ła­god­nym wie­trze, na­peł­niać się czy­stym po­wie­trzem po ostat­nią ko­mórkę swej du­szy, bo prze­cież ciała już nie bę­dzie. Nie chciała otwie­rać oczu, nie te­raz, nie w mo­men­cie, gdy nie po­trze­bo­wała umie­rać, by tra­fić do raju. Wcią­gnęła biesz­czadz­kie po­wie­trze głę­boko do płuc i w końcu po­zwo­liła światu we­drzeć się pod po­wieki.