1

Petitesannonces.fr

Temat: Poszukiwanie towarzysza/towarzyszki podróży na ostatnią wyprawę

Autor: Emile26

Data: 29 czerwca, 1:02

Wiadomość:

Młody mężczyzna w wieku 26 lat, nieuleczalnie chory na przedwczesnego alzheimera, pragnie wyruszyć w ostatnią podróż. Poszukiwany/a towarzysz/ka przygody, żeby dzielić ze mną tę ostatnią eskapadę.

Trasa do wspólnego uzgodnienia. Alpy, Alpy Wysokie, Pireneje? Podróż w kamperze plus wędrówki piesze (do niesienia plecak i namiot). Wymagana odpowiednia kondycja fizyczna.

Wyjazd: tak szybko, jak to możliwe. Czas trwania podróży: maksymalnie 2 lata (według szacunków lekarzy). Możliwość skrócenia.

Profil mojego towarzysza / mojej towarzyszki podróży:

Nie są konieczne żadne specjalne kompetencje medyczne: nie otrzymuję żadnego leczenia ani terapii i jestem w pełni sprawny fizycznie.

Dobra sprawność umysłowa (jestem narażony na coraz poważniejsze zaniki pamięci).

Zamiłowanie do obcowania z przyrodą.

Nieobawianie się nieco prymitywnych warunków życia.

Chęć dzielenia przygody z drugim człowiekiem.

Kontakt ze mną wyłącznie przez e-mail. Później możemy porozmawiać przez telefon.

Émile pociera podbródek. To tik, który ma od dzieciństwa – pojawia się, kiedy jest zamyślony lub niezdecydowany. Nie jest pewien, czy dobrze sformułował ogłoszenie. Wydaje mu się beznamiętne, bezbarwne, ale też trochę zwariowane. Napisał je za jednym zamachem, bez zastanowienia. Jest pierwsza w nocy. Nie spał od tygodnia albo prawie nie spał. To nie pomaga w pisaniu.

Czyta ogłoszenie jeszcze raz. Stwierdza, że ma przez nie dziwny posmak w ustach. Trochę gorzki. Mówi sobie jednak, że tak jest dobrze, że jest wystarczająco mroczne, żeby zniechęcić wrażliwe dusze, i wystarczająco bezsensowne, aby zniechęcić osoby konwencjonalne. Tylko ktoś wystarczająco wyjątkowy zdoła dostrzec niecodzienny ton tego ogłoszenia.

Odkąd poznał diagnozę lekarską, widzi, że matka płacze, a ojciec zaciska szczęki. Widzi, że siostra marnieje i ma podkrążone oczy. On przeciwnie. Przyjął tę wiadomość z pełną świadomością. Powiedziano mu, że to wczesna postać alzheimera. Choroba neurodegeneracyjna pociągająca za sobą postępującą i nieodwracalną utratę pamięci. W końcu zaatakuje pień mózgu i doprowadzi do jego zniszczenia. Pień mózgu odpowiedzialny za funkcje życiowe: bicie serca, ciśnienie krwi, oddychanie… To akurat dobra wiadomość. Śmierć dopadnie go szybko. Najpóźniej za dwa lata. Idealnie. Nie chce stać się ciężarem, spędzić reszty życia, jeszcze wielu dziesięcioleci, w stanie zaawansowanej starości. Woli wiedzieć, że wkrótce umrze. Dwa lata to całkiem nieźle. Może jeszcze trochę z nich skorzystać.

Ostatecznie nie stało się też źle, że Laura odeszła rok temu. W przeciwnym razie bardzo skomplikowałoby to sytuację. Powtarza to sobie od tygodnia, odkąd usłyszał diagnozę. Laura odeszła, nie ma od niej wiadomości już od roku. Nie zadzwoniła ani razu. Émile nie wie nawet, gdzie ona teraz mieszka. Tym lepiej. Właściwie nic go już tutaj nie trzyma. Może wyjechać. Może rozpocząć tę ostatnią podróż w spokoju. Nie znaczy to, że nie ma już nikogo… Są przecież rodzice, siostra Marjorie i jej partner Bastien, ich bliźniacy. Jest też Renaud, jego przyjaciel z dzieciństwa, który niedawno został tatą i szuka domu, żeby zamieszkać w nim z rodziną. Renaud tatą i żonkosiem… Życie cholernie się zemściło! Żaden z nich nigdy by się o to nie założył.

Renaud był niskim grubaskiem z ostatniej ławki. Uczulonym na orzeszki ziemne astmatykiem, który błaźnił się na szkolnym boisku. Émile natomiast był tym błyskotliwym urwisem. Gdy widziano ich razem, zastanawiano się, co ich łączy. Niski grubasek i buntownik. Renaud zawsze pozostawał trochę w jego cieniu. Później, z biegiem lat, wszystko się zmieniło. Tym lepiej dla Renauda. Zaczął od zrzucenia dziesięciu kilogramów, a potem odkrył swoje powołanie: został logopedą. Od tego czasu przeszedł transformację. Poznał Laëtitię i tworzyli teraz rodzinę, podczas gdy on, zbuntowany urwis, znalazł się tu, na bocznym torze. Dwadzieścia sześć lat i już nie taki żwawy. Pozwolił odejść Laurze…

Émile potrząsa głową, przechylając się do tyłu na fotelu biurowym. Już nie czas na sentymenty i rozpamiętywanie przeszłości. Trzeba się teraz skoncentrować na podróży. Wpadł na ten pomysł, gdy usłyszał diagnozę. Był załamany przez godzinę lub dwie, a potem zaświtał mu w głowie pomysł wyjazdu. Nie wspomniał o nim nikomu. Wie, że by go powstrzymywali. Rodzice i siostra czym prędzej zapisali go na kliniczne badanie eksperymentalne. A przecież lekarz wyraził się jasno: nie chodzi o jego wyleczenie ani o opiekę nad nim, lecz po prostu o to, by dowiedzieć się nieco więcej o tej rzadkiej, nieuleczalnej chorobie. To go zupełnie nie interesowało. Spędzić ostatnie lata w sali szpitalnej jako obiekt badań medycznych. Rodzice i siostra jednak nalegali. Dobrze wie dlaczego. Nie chcą się pogodzić z jego śmiercią. Chwytają się słabiutkiej nadziei, że badanie eksperymentalne i obserwacje pozwolą zahamować rozwój choroby. Ale po co zahamować? Żeby przedłużyć mu życie? Przedłużyć starość? To już postanowione: wyjedzie. Załatwi wszystkie sprawy w największej tajemnicy, nie wspominając im o tym ani słowem, i wyjedzie.

Znalazł już kampera. Wysłał pieniądze. Odbierze go pod koniec tygodnia i zostawi na parkingu miejskim; poczeka, aż wszystko zostanie załatwione, żeby nie wzbudzać podejrzeń rodziców i siostry. Co do Renauda, wciąż się waha. Powiedzieć mu? Zapytać go o zdanie? Sam nie wie. Gdyby Renaud był kawalerem i nie miał dziecka, wszystko wyglądałoby inaczej. Wyjechaliby we dwóch. To nie ulega żadnej wątpliwości. Ale teraz sytuacja się zmieniła. Renaud ma własne życie i Émile nie chce go zabierać ze sobą na te swoje ostatnie wędrówki. A jednak obaj marzyli o przygodach. Mówili sobie: „Kiedy skończymy szkołę, wyruszymy z namiotami i plecakami w Alpy”. Potem Émile poznał Laurę, a Renaud – Laëtitię. Porzucili pragnienie ucieczki.

Dzisiaj w końcu może wyjechać. Już nic go nie trzyma. Zostały mu tylko dwa lata życia, a jego bliscy już się przygotowują, że go stracą. Teraz czy za dwa lata, to bez większej różnicy. Po raz ostatni czyta ogłoszenie. Tak, jest dziwne i bezosobowe. Tak, prawdopodobnie nie odpowie na nie nikt. Nieważne, i tak wyjedzie. Sam. Émile boi się umierać w samotności i to go dręczy. Ale jeśli tak musi się stać, jeśli nikt nie odpisze na ogłoszenie, to tym gorzej. Wyjedzie, bo jego ostatnie marzenie jest silniejsze niż strach.

Klika przycisk „Wyślij” i na ekranie pojawia się wiadomość informująca go, że ogłoszenie zostało właśnie opublikowane. Odchyla się w fotelu i wzdycha. Jest kwadrans po pierwszej w nocy. Jeśli w ogóle ktoś odpowie, jeśli ktokolwiek będzie na tyle szalony albo odważny, żeby mu odpisać (nie bardzo wie, jak to zdefiniować)… to jest przekonany, że znajdzie najlepszego towarzysza podróży wszech czasów.

– Émile, stary, przykro mi, nie mogłem zostawić małego z Laëtitią, bo ona pracuje. Zresztą wiesz, dołączy do nas, jak skończy. – Renaud wydaje się zakłopotany, że przyszedł do szpitalnego pokoju z dzieckiem pod pachą.

Émile klepie go po ramieniu.

– Przestań, dobrze wiesz, że się cieszę, widząc twojego smarkacza.

– Powinien już spać. Nie spał w nocy. Pewnie zaraz padnie.

Renaud wygląda na zmęczonego. Émile patrzy, jak się miota, z dzieckiem pod pachą, próbując rozłożyć wózek. Niemowlak ma zaledwie sześć miesięcy, a Émile nigdy nie przyzwyczaił się do widoku przyjaciela z dzieckiem. Nadal wydaje mu się to absurdalne, więc obserwując, jak rozkłada wózek z wyrazem skupienia na twarzy, nie potrafi ukryć rozbawienia.

– Czemu się śmiejesz?

– Wydaje mi się, że mam urojenia.

– Co? Dlaczego?

– Ty i smarkacz, ty królem składanego wózka.

– Dobra, możesz sobie żartować. Ciebie też to…

Nie kończy zdania, a Émile natychmiast rozumie dlaczego. Renaud zamierzał odpowiedzieć: „Ciebie też to kiedyś czeka”, jak to ma w zwyczaju, ale nagle się powstrzymał. Poczerwieniał z powodu tej gafy.

– Przepraszam… Ja…

Émile kiwa głową i odpowiada z szerokim uśmiechem:

– No nie, mnie to nie czeka. Przynajmniej tego uniknę! Kto powiedział, że życie jest źle urządzone?

Próbuje skłonić przyjaciela do uśmiechu, ale to daremny trud. Renaud zostawia wózek i odwraca do Émile’a zgnębioną twarz.

– Jak ty to robisz? Bo wiesz… ja już przez to nie śpię… Jak ty to robisz, że sobie z tego żartujesz?

Émile udaje, że ogląda paznokcie, próbując uniknąć jego spojrzenia. Robi obojętną minę.

– Jakoś leci. To znaczy… za kilka miesięcy nie będę nawet wiedział, kim jestem, więc… nic nie będzie już miało znaczenia. Nie ma sensu się martwić!

– Émile… Ja nie żartuję.

– Ja też nie.

Renaud jest bliski rozklejenia się. Ma łzy w oczach. Przez sekundę Émile ma ochotę o wszystkim mu powiedzieć, wyrzucić to z siebie: „Wszystko będzie dobrze, stary, wyjeżdżam, zaczynam przygodę z plecakiem, w kamperze, tak jak marzyliśmy. Przeżyję sześćdziesiąt lat w rok. Obiecuję. Nie będę niczego żałował”.

Ale nie może. Renaud nie będzie go zniechęcał, wręcz przeciwnie. Problem polega na czym innym. Renaud jest kimś znacznie więcej niż przyjacielem, jest jak brat i jeśli się dowie o jego wyjeździe, będzie zdruzgotany na myśl, że pozwala mu wyruszyć samemu, że mu nie towarzyszy. To nie wchodzi w grę. Émile nie chce wzbudzać w nim poczucia winy. Jeśli zna Renauda tak dobrze, jak myśli, on naprawdę jest gotów zdecydować, że z nim pojedzie, za wszelką cenę, przynajmniej na kilka miesięcy lub kilka tygodni. A to jest tym bardziej nie do zniesienia. Nie chce być kimś, kto rozdzieli Renauda z rodziną, nawet na krótką chwilę.

– Nie musisz zgrywać przede mną twardziela – nalega Renaud, a jego oczy jeszcze bardziej zachodzą łzami.

– Twój smarkacz zaraz spadnie.

Niemowlę rzeczywiście wyślizguje się z ramion Renauda, który całą uwagę poświęca Émile’owi.

– O cholera.

Renaud podnosi dziecko i kładzie na szpitalnym łóżku, obok Émile’a, który bierze je i sadza sobie na kolanach.

– Émile…

– Wszystko będzie dobrze, stary. Takie jest życie. Wylosowałem nieodpowiedni numer. Muszę się z tym pogodzić.

– Nie możesz tak mówić.

– Jest jeszcze to badanie eksperymentalne… Nigdy nic nie wiadomo.

Wykorzystał małą sztuczkę swoich rodziców i siostry: ukryć straszną prawdę za bezsensowną nadzieją. Starał się wypaść wiarygodnie i to chyba działa, bo Renaud nieco się rozchmurza i znów zaczyna walczyć z wózkiem.

– Chcesz, żebym ci pomógł?

– Nie, nie trzeba.

– Więc jak się ma mój ulubiony smarkacz?

Niemowlę na kolanach Émile’a głośno się śmieje. Renaud i Laëtitia dali mu na imię Tivan. Sami je wymyślili. Émile podejrzewa, że w tej kwestii Renaud dał się omamić Laëtitii. Nie potrafi jej niczego odmówić. Tivan… Co za imię! Woli go nazywać „smarkaczem”. Nawet to brzmi lepiej.

Renaud w końcu rozłożył wózek. Wstaje, podnosi synka i kładzie go w środku jak bardzo cenny przedmiot. Ułożywszy dziecko, siada na łóżku obok Émile’a. Przygląda mu się jakoś dziwnie.

– Dobra… Jak… Jak się masz?

– Jakoś leci. A u was? Co u Laëtitii? Oglądaliście jakieś nowe domy?

Ten wybieg nie działa. Renaud mówi dalej:

– Natknąłem się na twoją matkę w holu szpitala.

– Kiedy? Teraz?

– Tak. Ona jest… – Nie ma odwagi kontynuować.

Émile kończy zdanie za niego:

– Jest zdruzgotana, wiem.

– Na szczęście jest to badanie eksperymentalne…

– Tak… Na szczęście…

– Kurwa… – Renaud przesuwa dłonią po twarzy. Wygląda, jakby się postarzał. Wiadomość o chorobie Émile’a była dla niego cholernym szokiem. – Jak się tego nabawiłeś?

– Niczego się nie nabawiłem. Chodzi o rzadką chorobę genetyczną, to wszystko.

– Tak, ale dlaczego ty?

– Dlaczego ja? Dlaczego nie ja? To wielka loteria wszechświata i tyle.

– Jak ci się udaje zachowywać dobre samopoczucie? Jak to robisz, że nie jesteś załamany?

– Mam beczeć? Użalać się nad swoim losem?

Renaud już nie wie, co odpowiedzieć.

– Pogodziłem się z tym, to wszystko.

– Zawsze taki byłeś.

– To znaczy jaki?

– Przebojowy, silny… Z naszej dwójki to ja byłem mięczakiem. Zawsze podnosiłeś mnie na duchu.

– Sam się podnosiłeś, Renaud. Odniosłeś sukces całkiem sam. Nie potrzebowałeś mnie.

Renaud się uśmiecha. Już nie potrafi zapanować nad mimiką. Z kącika jego oka wymyka się łza. Głos mu się łamie:

– Będzie mi ciebie cholernie brakowało, stary.

Émile nie może już dłużej wytrzymać. Ma w gardle gulę, której nie chce czuć, ale łzy Renauda to zbyt wiele. Porzuca dotychczasową powściągliwość. Nieczęsto się do siebie przytulali, ale w tej chwili wydaje im się to oczywiste.

– Przestań. Jeszcze nic się nie stało.

– Przepraszam… Beczę jak baba.

– I to przy swoim smarkaczu, wstydu nie masz!

Renaud uśmiecha się przez łzy. Pociąga nosem. Z kolei Émile jakoś się trzyma. Gardło mu płonie, ale nie będzie płakał. Tak postanowił. Renaud ma rację. Zawsze był silny i przebojowy. Będzie taki do samego końca.

– Kiedy przyjedzie Laëtitia? Będziesz musiał osuszyć łzy, zanim się zjawi i zobaczy cię w takim stanie. Mogłaby cię rzucić.

– Nie odważyłaby się pozbawić ojca naszego małego.

– Mam taką nadzieję, dla twojego dobra.

Renaud patrzy na niego dziwnie. Ma wilgotne oczy.

– Naprawdę wierzysz w to badanie eksperymentalne?

Émile nie ma ochoty go okłamywać.

– Nie.

Renaud garbi się jeszcze bardziej.

– Więc dlaczego powiedziałeś…

– Coś przecież trzeba mówić.

– Co zrobisz?

– Jak to: co zrobię?

Z wózka Tivana rozlega się krzyk, ale ani jeden, ani drugi się nie rusza. Mierzą się wzrokiem. Każdy z nich czyha na jakąś reakcję w spojrzeniu drugiego.

– Nie zostaniesz tutaj, żeby się poddać temu badaniu eksperymentalnemu. – To nie jest pytanie. To stwierdzenie, jasne i wyraźne. Renaud dodaje: – Stary, znam cię na wylot. Nie ty.

Émile patrzy na przyjaciela z uczuciem. Oczy zaczerwienione od łez. Jego najstarszy przyjaciel. Mały grubawy astmatyk. Jeden z filarów jego życia. Zrozumiał. Oczywiście, że zrozumiał. Obaj znają się na wylot.

– Stary…

– Byłem pewien!

– Jeszcze nic nie powiedziałem…

– Wiedziałem, że coś szykujesz!

– Masz rację. Nie zostanę tutaj.

– Byłem pewien! – Renaud nie sprawia już teraz wrażenia zdruzgotanego. Prawie się uśmiecha, opanowany przez podniecenie, wciąż zmieszane z bólem. – Opowiedz mi o tym!

– Nie powiesz nikomu, zgoda?

– Zwariowałeś? Nigdy!

– Wyjeżdżam.

– Wyjeżdżasz? Dokąd?

– Jeszcze nie wiem…

Przerywa im pukanie do drzwi. Renaud się podrywa i przez chwilę ociera wilgotne oczy. Émile woła:

– Tak?

Drzwi się otwierają i wchodzi młoda blondynka z kręconymi włosami, w obcisłym kostiumie.

– Laëtitia!

Wygląda na zdyszaną. Zdejmuje okulary przeciwsłoneczne, kładzie torebkę na podłodze i szybko rzuca okiem na wózek Tivana.

– Nie śpi?

Émile natychmiast dostrzega zmianę w zachowaniu Renauda, który się prostuje i wypina pierś. Robi ważną minę, tę swoją minę odpowiedzialnego taty. W obecności Laëtitii od razu odgrywa małą komedię. To prawda, że Laëtitia może imponować. Rzeczywiście jest kobietą z głową na karku i bardzo precyzyjnym wyobrażeniem, czym powinno być życie. Wie, czego chce i dokąd zmierza. Ciężko pracuje. Działa na wszystkich frontach.

– Już zasypiał.

Kłamie. Bez wątpienia boi się, że Laëtitia uzna go za złego ojca. Émile uśmiecha się na tę myśl. Kobieta podchodzi do łóżka i szybko całuje Renauda, a potem staje przed Émile’em.

– Jak się masz?

– Dobrze.

Obejmuje go. Nie jest przyzwyczajony do tych czułych gestów z jej strony. Zawsze dobrze się rozumieli, ale zachowywali pewien uprzejmy i pełen szacunku dystans. Z kolei między Laurą a nią nigdy nie zaiskrzyło. Laura była jej przeciwieństwem. W równym stopniu ciemnowłosa, jak Laëtitia jasnowłosa, w równym stopniu beztroska i lekkomyślna, jak Laëtitia poważna i przezorna. Jedna zawsze wzbudzała w nim bezgraniczny zachwyt, druga natomiast – podziw zmieszany z obawą. Zawsze wolał beztroskę, spontaniczność, dziecięcą stronę Laury. Była wolna jak ptak. I w końcu odfrunęła.

Laëtitia rozluźnia uścisk. Od czasu ogłoszenia diagnozy ludzie wokół niego nagle stali się wylewni. Uściski, długie spojrzenia, zdania wypowiadane szeptem, jakby hałas mógł go zabić. Czuje się skrępowany. Nie lubi tego.

– Nadal przepracowana? – pyta Émile.

– Nawet mi nie mów…

– A dom?

– Nie mamy już czasu, żeby tam jeździć. Z jednej strony Tivan, z drugiej praca… Jesteśmy wykończeni.

W szpitalnym pokoju zapada milczenie. Laëtitia stanęła pod oknem, obok wózka Tivana. W zamyśleniu głaszcze go jedną ręką po główce. W końcu chyba dochodzi do siebie:

– Kiedy idziesz na badanie eksperymentalne?

– W przyszłym tygodniu.

– To czemu cię tu trzymają?

– Robią mi różne testy przed rozpoczęciem badania.

– Testy?

– Badania krwi, DNA, prześwietlenia, testy pamięci…

– O kurczę. – Odsuwa puszysty kosmyk włosów na głowie Tivana, a potem kontynuuje: – Możesz stąd wyjść w ten weekend?

– Oczywiście. Wiesz, nie jestem więźniem.

Próbuje skłonić ją do uśmiechu, ale bezskutecznie. Laëtitia zawsze była poważna. Émile mówi sobie, że powinna pocieszać Renauda, że właśnie dlatego on ją tak kocha. Zawsze był bojaźliwy. Znalazł w niej oparcie.

– Więc powinieneś przyjść do nas na kolację w ten weekend.

– Dla mnie super.

– W piątek wieczorem. Przyjdź w piątek wieczorem. Zrobię lasagne.

– Fajny pomysł!

Émile wyczuwa, że przyjaciel przygląda mu się nieufnie. Obserwuje go. Szuka jakiejś wskazówki w jego spojrzeniu. Renaud wie, że on chce wyjechać. Niewątpliwie zastanawia się, czy jeszcze tu będzie w ten weekend czy kłamie. Émile pragnąłby go uspokoić, ale jest z nimi Laëtitia, a on nie chce jej wtajemniczać. Byłaby temu przeciwna. Nie zrozumiałaby.

W każdym razie jeszcze będzie tutaj w weekend. Kampera odbiera w sobotę rano. Zaparkuje go na placu przed kinem, gdzie często stoją wszelkiego rodzaju samochody kempingowe i podejrzane furgonetki. Potem zobaczy. Jeszcze dokładnie nie wie, kiedy wyjedzie. Ogłoszenie obejrzano sto siedem razy, odkąd opublikował je dwa dni temu, i nikt nie odpowiedział. Nie ma wielkich nadziei, ale mówi sobie, że nigdy nic nie wiadomo. Zamierza wykorzystać niedzielę na dopracowanie planu podróży. Pociąga go natura, las, zapach sosen, kamyki toczące się pod stopami.

– A co z twoją pracą?

Wzdryga się, usłyszawszy głos Laëtitii, która obserwuje go spod okna pokoju, z ręką wciąż w wózku, na głowie Tivana.

– Co?

– Chyba tam nie wrócisz…

– Och… Jasne, że nie.

– Wysłali cię na zwolnienie lekarskie?

– Tak. Na czas nieokreślony.

W pokoju zapada nieco uciążliwe milczenie. Renaud wierci się skrępowany.

– Wiesz, nie będę za tym tęsknił – dodaje Émile.

Jego praca polega na kontaktowaniu hoteli z portalami rezerwacyjnymi. Dostaje prowizję za każdym razem, gdy zostanie podpisana umowa. Start-up jest maleńki. Założony zaledwie trzy lata temu. Poza Émile’em jest szef, znajomy znajomego Laury. To ona skontaktowała ich ze sobą przed trzema laty. Szef ma dwadzieścia osiem lat i chce zawojować świat. Nie zajdzie jednak zbyt daleko, bo nie ma środków odpowiadających jego ambicjom. Oprócz nich dwóch jest jeszcze stażysta: Jérôme-Antonin, synalek tatusia, niekompetentny i leniwy.

Nie, nie będzie tęsknił za tą pracą. Wtedy ją przyjął, bo przecież musiał zarabiać, ale nigdy go nie kręciła. Wykonywał ją jak automat, dla zabicia czasu. Właśnie dlatego miał trudności z uświadomieniem sobie, że pamięć go zawodzi. Zwalał to na nudę i brak motywacji: zagubione maile pisane od nowa, ponownie wysyłane, zapominanie o spotkaniach, przypomnienia dla klientów pomijane co drugi raz, czarne dziury w środku dnia przed pustym dokumentem („Co ja właściwie chciałem zrobić?”)… To była monotonna praca, bez niespodzianek, więc myślał, że po prostu jest znużony. Ale to nie było to, w każdym razie nie tylko to. Miał luki w pamięci. Potem pojawiły się różne dolegliwości, zaburzenia równowagi. Ze zmęczenia, myślał. Reakcja na odejście Laury… Po upływie roku… To matka nalegała, żeby poszedł do lekarza. I usłyszał diagnozę.

Laëtitia kręci się przy oknie. Szamocze się z klamką, żeby je otworzyć.

– Jest piekielnie gorąco.

Do pokoju przenika rześkie wieczorne powietrze. Zaczął się lipiec i na zewnątrz bardzo głośno śpiewają ptaki.

– Nie ma tu klimy?

– Zachowali ją dla oddziału geriatrycznego.

– Już nie wytrzymam. Idę sobie kupić zimną lemoniadę z automatu. Chcecie coś?

Émile kręci głową, Renaud go naśladuje. Laëtitia ociera czoło, do którego przykleiło się kilka kręconych kosmyków.

– Zaraz wracam.

Wychodzi z pokoju i delikatnie zamyka drzwi. Renaud natychmiast odwraca się do Émile’a. Chce wiedzieć już teraz.

– No dobra… Co szykujesz?

– Jeszcze nie bardzo wiem. – Émile wyciąga rękę w kierunku białego stolika nocnego i bierze swój telefon. Otwiera jakąś stronę internetową, przewija ją, coś pisze. – Masz. Na razie na tym stoję. – Podaje telefon Renaudowi. To ogłoszenie. – Przeczytaj.

Émile siedzi nieruchomo za kierownicą swojego kampera, zagubiony w myślach, niezdecydowany. Poszedł odebrać samochód dziś rano. Pojazd jest w idealnym stanie. W środku zostały nawet naczynia stołowe i zestaw ręczników, które chyba nigdy nie były używane. Może wyjechać choćby dzisiaj, jeśli zechce…

Kamper stoi na parkingu naprzeciwko kina. Émile nie może się zdecydować, żeby wysiąść. Coś go dręczy. Już właściwie nie wie, co myśleć. Renaud zareagował dość dziwnie tamtego dnia, kiedy zobaczył ogłoszenie.

– Pomysł wyjazdu jestem skłonny zrozumieć… ale z nieznajomym… – Wykonał gest wyrażający skrępowanie, jakby chciał się usprawiedliwić, że nie może być osobą, która z nim wyjedzie. – Na pewno nikt nie odpowie… Albo jakiś świr. Psychopata. Maniak seksualny. W co ty się pakujesz?

Émile był nieco zakłopotany jego reakcją. Zazwyczaj nadają z Renaudem na tych samych falach. Ale nie tym razem. I właśnie przez to długo się wahał. „Czy Renaud reaguje w ten sposób, bo wie, że wkrótce umrę? Bo wie, że umrę z dala od domu, z dala od swoich bliskich? A może mój pomysł jest naprawdę gówniany?” Omal nie usunął ogłoszenia.

A jednak dziś rano ktoś odpowiedział. Kompletnie go to zaskoczyło… Bo nie jest to mężczyzna, a był głęboko przekonany, że tak właśnie będzie, jeśli mimo wszystko nadejdzie odpowiedź. Nie, to kobieta. Młoda kobieta. Pisze, że ma dwadzieścia dziewięć lat. Ogłoszenie powinno ją było przestraszyć, a przynajmniej zaniepokoić. Wyjechać samej z nieznanym mężczyzną, który twierdzi, że jest u kresu życia, i nie mieć żadnego dokładnego wyobrażenia o trasie ani o faktycznym celu tej podróży… Ale ona nie sprawia wrażenia zaniepokojonej. Wysłała krótką wiadomość i nie zadawała pytań. Może jest niezrównoważona psychicznie?

Petitesannonces.fr

Temat: Re: Poszukiwanie towarzysza/towarzyszki podróży na ostatnią wyprawę

Autor: Jo

Data: 5 lipca, 8:29

Wiadomość:

Dzień dobry, Emile26,

Pana ogłoszenie zwróciło moją uwagę.

Na imię mi Joanne, mam 29 lat.

Jestem wegetarianką, nie przywiązuję większej wagi do porządku ani wygód.

Mam zaledwie 157 cm wzrostu, ale jestem w stanie nieść plecak ważący 20 kilo przez kilka kilometrów.

Jestem w dobrej kondycji fizycznej pomimo kilku alergii (na użądlenia os, orzeszki ziemne i mięczaki).

Nie chrapię.

Nie mówię dużo, lubię medytować, zwłaszcza gdy jestem na łonie natury.

Mogę wyjechać w każdej chwili.

Czekam na wiadomość od Pana.

Joanne

Od rana tylko czyta w kółko jej wiadomość. Nie bardzo rozumie. Kim ona jest? Czemu to robi? Teraz to on jest podejrzliwy… Ona o nic nie pyta. Jest gotowa pojechać z nim ot tak, bez obaw. Jaka dziewczyna tak postępuje? Ma wielką ochotę od razu pokazać odpowiedź Renaudowi, żeby poznać jego opinię. „Jestem wegetarianką, nie przywiązuję większej wagi do porządku ani wygód”. Co za dziwna osoba! Nawet nie wspomina o jego chorobie, o wyroku śmierci, który będzie wisiał nad ich głowami podczas całej podróży… Czy ma to gdzieś? „Nie chrapię. Nie mówię dużo, lubię medytować, zwłaszcza gdy jestem na łonie natury”.

Émile pociera podbródek, przesuwa dłonią po twarzy, po brodzie, której uparcie nie goli od roku. W gruncie rzeczy, chociaż trudno mu to przyznać, jego ogłoszenie prosiło się o dokładnie tego rodzaju odpowiedź. Napisał je, żeby przyciągnąć właśnie tego typu osoby. Więc o co chodzi? W czym problem? Dlaczego jest tak nieufny i podejrzliwy?

Patrzy na siebie w lusterku wstecznym. Na brązową brodę, na kryjące się pod zarostem dołeczki w policzkach, na piwne oczy w kształcie migdałów. Od niedawna zaczynają mu się pojawiać zmarszczki w kącikach oczu. Kurze łapki. Bardzo nieznaczne. Jest pewien, że oprócz niego nikt ich nie zauważa. Obserwuje wyraz niepokoju na swojej twarzy, fałdę na czole.

W rzeczywistości nigdy w to nie wierzył. Nigdy nie wyobrażał sobie, że ktoś odpowie na jego ogłoszenie. Nie dziewczyna w każdym razie. Właśnie to go tak bardzo niepokoi. Laura co prawda miała w sobie szaleństwo, spontaniczną i niecodzienną stronę osobowości, ale nigdy, przenigdy nie odpowiedziałaby na taką wiadomość. Nigdy nie wyruszyłaby na taką przygodę. A jednak Laura była najbardziej wyemancypowaną, najbardziej bezceremonialną dziewczyną, jaką kiedykolwiek spotkał. W każdym razie Laura z początku znajomości. Ta, w której zakochał się po uszy.

Z rozmyślań wyrywa go dzwonek telefonu. Na ekranie migocze słowo „Mama”. Odczekuje trzy długie sekundy i dopiero wtedy odbiera.

– Émile? Gdzie jesteś?

– Wszystko w porządku, mamo. Robię zakupy. Co się stało?

– Poszłam do twojej kawalerki. Dzwoniłam, ale nie otwierałeś…

– No to zaczekaj na mnie. Będę za dziesięć minut.

– Chciałam tylko zobaczyć, czy wszystko w porządku. Jest tu twoja siostra… z bliźniakami.

Émile ma ochotę westchnąć, ale się powstrzymuje. Zmusza się do uprzejmej odpowiedzi:

– Zaraz wracam.

Odkąd postawiono diagnozę, nie dają mu ani sekundy wytchnienia. Ani jedni, ani drudzy. Ich troska go przytłacza. Nie może się doczekać, aż wyjedzie, skończy z całym tym cyrkiem. W gruncie rzeczy nawet oni poczują ulgę. Jeszcze tego nie wiedzą. Na razie są pogrążeni w bólu i pełni dobrych intencji, ale ostatecznie to wszystko zacznie im ciążyć. Muszą zacząć żyć od nowa. Nikt nie może już nic dla niego zrobić. Ale oni muszą żyć.

Petitesannonces.fr

Temat: Re: Re: Poszukiwanie towarzysza/towarzyszki podróży na ostatnią wyprawę

Autor: Emile26

Data: 5 lipca, 20:11

Wiadomość:

No dobrze, Joanne, miło mi.

Muszę przyznać, że nie spodziewałem się odpowiedzi na to ogłoszenie.

Jesteś niesamowitą niespodzianką.

Dokładnie w jakim mieście mieszkasz? Jeśli nie jesteśmy zbyt daleko od siebie, może moglibyśmy się spotkać przed wyjazdem, żeby wspólnie omówić plan podróży?

Ja mieszkam pod Roanne.

Émile

PS Zachęcam cię do zwracania się do mnie na ty.

Ekscytacja wzięła górę nad wątpliwościami. Émile pozbył się niepokoju i obaw. Spędził dzień z matką i siostrą. Troszczyły się o niego jak o umierającego. Omal nie eksplodował. Widział, jak wymieniają między sobą bolesne spojrzenia, powstrzymują łzy. Poczuł, że w mieszkaniu, nad ich głowami unosi się cały ciężar diagnozy. Czuli to nawet synowie Marjorie, bliźniacy. Nie płakali. Zachowywali się cicho, o wiele za cicho jak na trzyletnich brzdąców. Jeśli zostanie, sytuacja zrobi się nie do zniesienia. Śmierć zacznie zajmować coraz więcej miejsca, tłamsząc wszystko inne, i nie będzie między nimi już nic oprócz tej przykrej woni, tego gorzkiego smaku zbliżającego się końca.

Musi wyjechać. I to szybko. Póki wszystko jest prawie nienaruszone.

Petitesannonces.fr

Temat: Re: Re: Re: Poszukiwanie towarzysza/towarzyszki podróży na ostatnią wyprawę

Autor: Jo

Data: 5 lipca, 20:21

Wiadomość:

Jeszcze raz dzień dobry, Émile’u,

mieszkam w Saint-Malo, a ty w Roanne. Dzieli nas 700 km, więc obawiam się, że nie uda nam się wypić razem kawy przed wielką wyprawą…

Za to mogę być w Roanne pojutrze. Mógłbyś się ze mną spotkać przy zjeździe z autostrady numer 3. Będę miała czarny kapelusz z szerokim rondem, złote sandały i czerwony plecak. Co ty na to?

Joanne

Temat: Re: Re: Re: Re: Poszukiwanie towarzysza/towarzyszki podróży na ostatnią wyprawę

Autor: Emile26

Data: 5 lipca, 20:29

Wiadomość:

Ja na to, że chyba spieszy ci się z wyjazdem tak samo jak mnie… Mylę się?

Émile

Nie odpowiedziała. Jest północ. Émile leży na łóżku, okna są szeroko otwarte. Jest sam w mieszkaniu. Joanne najwyraźniej nie chce się rozwodzić na ten temat. Zastanawia go dlaczego. Zastanawia go, przed czym ona ucieka. On wyznał całą prawdę. Ona nie. Może przed niczym nie ucieka, może jest po prostu wariatką. Albo nimfomanką. Émile ma to gdzieś. Niedługo umrze. Nic już tak naprawdę nie ma znaczenia. Mimo wszystko pisze do niej ponownie, aby się upewnić, że nie zmieniła zdania.

Temat: Re: Re: Re: Re: Re: Poszukiwanie towarzysza/towarzyszki podróży na ostatnią wyprawę

Autor: Emile26

Data: 6 lipca, 0:14

Wiadomość:

Południe ci odpowiada?

Nie mam twojego numeru. Jak się znajdziemy?

Émile

Temat: Re: Re: Re: Re: Re: Re: Poszukiwanie towarzysza/towarzyszki podróży na ostatnią wyprawę

Autor: Jo

Data: 6 lipca, 0:49

Wiadomość:

Południe mi odpowiada. Poznasz mnie po czarnym kapeluszu, złotych sandałach i czerwonym plecaku.

Joanne