Od autora

Ostatnie dziesięć lat życia poświęciłem pisaniu satyry na przemysł technologiczny – najpierw powstał blog, potem powieść, a niedawno program telewizyjny. Jednak żaden wytwór mojej wyobraźni, który znalazł wyraz w tych fikcyjnych produkcjach, nie może się równać z absurdem pracy w prawdziwej firmie nowych technologii, u producenta oprogramowania zwanego HubSpotem. Ta książka stanowi kronikę czasu, jaki spędziłem w spółce od przyjęcia propozycji pracy do odejścia z niej, i wcale nie jest satyrą. Wszystko opisane w Fakapie… zdarzyło się naprawdę. Niektórym osobom pozwoliłem zachować prawdziwe nazwiska, ale w większości przypadków wymyśliłem dla nich pseudonimy. Część z obecnych lub byłych HubSpotterów zgodziło się udzielić wywiadu do książki, lecz tylko pod warunkiem, że nasze rozmowy będą miały poufny charakter. Niektórzy w ogóle bali się ze mną rozmawiać. Wtedy sądziłem, że ich obawy są głupie. Ale jak pokazał bieg wydarzeń, ci ludzie słusznie się bali.

Krótkie wyjaśnienie w kwestii nazewnictwa: kiedy używam terminu „Dolina Krzemowa”, nie mam na myśli prawdziwego regionu geograficznego – mierzącego sześćdziesiąt mil półwyspu między San Francisco a San Jose, gdzie powstały pierwsze firmy technologiczne. Dolina Krzemowa – podobnie jak Hollywood czy Wall Street – stała się metaforą przemysłu, zarówno tego, który istnieje w Los Angeles, Seattle, Nowym Jorku, Bostonie i wielu innych miejscach, jak i w San Francisco Bay Area.

Określenie „bańka” przytaczam nie tylko w kontekście bańki ekonomicznej, kiedy wskaźniki wartości niektórych technologicznych start-upów oszalały, ale także opisuję nim sposób myślenia osób pracujących w przedsiębiorstwach nowych technologii, fanatycznych wyznawców firmy, pędzących jak stado owiec, bezmyślnie upajających się wizją rychłego sukcesu i bogactwa. Mówię o ludziach, którzy żyli w osobnej bańce filtrującej, przekonani o własnej wartości i pełni uwielbienia dla samych siebie, nieczuli na krytycyzm, niewrażliwi na rzeczywistość, nieświadomi tego, jak niedorzeczni wydają się całej reszcie świata.

HubSpot, gdzie pracowałem od kwietnia 2013 roku do grudnia 2014 roku, po części tworzył tę bańkę. W listopadzie 2014 roku firma z powodzeniem zadebiutowała na giełdzie i obecnie jej wartość rynkowa sięga prawie dwóch miliardów dolarów. Ale ta książka nie traktuje tylko o samym HubSpocie. To opowieść o tym, jak to jest, kiedy człowiek po pięćdziesiątce podejmuje próbę ponownego odnalezienia siebie i obrania nowej ścieżki kariery, zwłaszcza w branży w dużym stopniu wrogiej starszym pracownikom. To historia tego, jak sama praca uległa zmianie, jak niektóre przedsiębiorstwa, które twierdzą, że „zmieniają świat na lepsze”, tak naprawdę postępują zupełnie odwrotnie.

Mitologia szerzy się w Dolinie Krzemowej w sposób nieokiełznany. Napisałem tę książkę, ponieważ chciałem ukazać bardziej realistyczne spojrzenie na życie w start-upie „jednorożcu” i obalić popularny mit heroicznych przedsiębiorców. Szefowie HubSpotu nie byli bohaterami, a raczej bandą szarlatanów sprzedaży i marketingu, która naprędce kręci zmyślną historyjkę o magicznej technologii transformacyjnej i bogaci się na sprzedaży udziałów firmy, choć wciąż nie wykazała ani grosza zysku.

Istotą tej książki jest moja własna – czasem bolesna i upokarzająca – podróż w głąb siebie, kiedy usiłowałem przeobrazić się z dziennikarza w specjalistę od marketingu w start-upie produkującym oprogramowanie. Mam nadzieję, że moja historia, może nieco za późno, ale uchyli rąbka tajemnicy, jak wyglądało życie w start-upie, kiedy branża technologiczna na chwilę postradała zmysły i kiedy ja – może to dobrze, może źle – zrobiłem to samo.