Prolog

Zacu­mo­wany przy kei wie­kowy kuter rybacki bujał się smęt­nie, skrzy­piąc i jęcząc jak umie­ra­jący sta­rzec. Rybi zapach przy­cią­gał mewy, które spa­ce­ro­wały po relin­gach i pokła­dzie w poszu­ki­wa­niu sma­ko­wi­tych kąsków z ostat­niego połowu. Z lewej burty zwi­sały wysłu­żone sieci, a kro­ple desz­czu bęb­niły o drew­niane deski.

Postawny męż­czy­zna odwró­cił się, odchy­lił połę płasz­cza prze­ciw­desz­czo­wego i zgiął kark, aby uchro­nić się przed wia­trem i móc zapa­lić papie­rosa. Zacią­gnął się głę­boko i wypu­ścił dym, który porwał soczy­sty podmuch. Pocią­gnął nosem, odchark­nął i splu­nął na wybe­to­no­waną keję. Popa­trzył w niebo. Sta­lowe chmury wciąż wisiały nad por­tem, ale nad hory­zon­tem, niczym świe­tli­ste włócz­nie samego Posej­dona, prze­bi­jały się pierw­sze pro­mie­nie słońca. Popra­wił zerwany z głowy kap­tur i przy­trzy­mu­jąc go jedną dło­nią, ruszył w kie­runku zacu­mo­wa­nej łodzi.

– Uda­nego połowu! – poniósł się zgrzy­tliwy krzyk Macieja, powy­krę­ca­nego reu­ma­ty­zmem wia­rusa, uczci­wego rybaka i przy­ja­ciela od wódki i bry­dża, który na pokła­dzie wła­snej łajby szy­ko­wał sieci.

Męż­czy­zna uniósł rękę i odmach­nął. Ze wschod­niej czę­ści portu dotarł war­kot uru­cha­mia­nego sil­nika innego kutra. Kolejny podmuch wia­tru spra­wił, że moc­niej przy­trzy­mał nacią­gnięty na głowę kap­tur. Zgar­biony pod­szedł do swo­jej łajby i chwy­cił się burty. Pogo­nił buszu­jące na łodzi mewy i wszedł na pokład, o mało nie wywra­ca­jąc się na rybich fla­kach. Przed upad­kiem uchro­nił się w ostat­niej chwili, łapiąc za reling.

– Jakim, kurwa, cudem… – mruk­nął, bo prze­cież nie powinno ich tu być. Zawsze sprzą­tał pokład po powro­cie z połowu i nie zosta­wiał na zewnątrz ani jed­nej ryby. Może coś mu umknęło, a ptaki dobrały się do resz­tek?

Powiódł wzro­kiem po ską­pa­nych w desz­czu wstę­gach czer­wieni, wciąż trzy­ma­jąc jedną dło­nią kap­tur. Krok dalej deski pokładu zdo­biły wnętrz­no­ści, które nijak nie przy­po­mi­nały rybich. Prze­go­nił kilka kolej­nych mew usil­nie szar­pią­cych długi i zakrę­cony frag­ment poły­sku­ją­cej tkanki, jako żywo przy­po­mi­na­jący jelito. Odfru­nęły, skrze­cząc z nie­za­do­wo­le­nia, i przy­sia­dły na relingu, aby po chwili sfru­nąć nieco dalej, gdzie znaj­do­wał się czę­ściowo roz­dzio­bany kawał krwa­wej mia­zgi.

Rybak przy­kuc­nął, a z oddali poniósł się grzmot sygnału wypły­wa­ją­cego z portu tan­kowca. Wło­żył palec w tkankę, z któ­rej wysu­nął się skra­wek nie­prze­tra­wio­nej pizzy.

– Boże… – jęk­nął, pusz­cza­jąc kap­tur, wtedy kolejny podmuch zerwał mu nakry­cie głowy, w pełni uka­zu­jąc widok tego, co znaj­do­wało się na rufie. – Nie, nie, nie…

Łodzią zaczęło koły­sać jak pod­czas sztormu. Obraz się roz­mył, pot zalał mu oczy, męż­czy­zna pośli­zgnął się i runął na pokład jak długi. Zapa­dła ciem­ność, a gdy uniósł powieki, dostrzegł zaro­śniętą i wyjąt­kowo szpetną gębę współ­więź­nia.

– Obudź się, bra­chu. Już czas – usły­szał chra­pliwy głos męż­czy­zny, który potrzą­sał nim ener­gicz­nie. – Chyba nie chcesz tu leżeć kolejne dwa­dzie­ścia lat, co?

– Rusz dupę! – Ten głos też znał. Aż za dobrze. Szef straż­ni­ków wię­zie­nia w Sztu­mie był wyjąt­ko­wym skur­wy­sy­nem.

Męż­czy­zna pode­rwał się z pod­łogi, na którą runął z łóżka, śniąc swój odwieczny kosz­mar. Wytarł pot z czoła, wyprę­żył się jak struna i wydął dolną wargę.

– Nie napi­naj się tak – rzu­cił mun­du­rowy, któ­rego więź­nio­wie nazy­wali Carem. – To, że odje­ba­łeś swoje, nie zna­czy, że wkrótce się nie zoba­czymy. Mnie się wydaje, że prę­dzej niż póź­niej, mam rację? – dodał, szcze­rząc się w zło­śli­wym uśmie­chu.

Męż­czy­zna nie odpo­wie­dział. Chwy­cił przy­go­to­wany wcze­śniej lniany tobo­łek, ski­nął towa­rzy­szowi nie­doli i dum­nym kro­kiem ruszył w kie­runku otwar­tych drzwi celi. Mija­jąc Cara, pomy­ślał, że jak rzadko się z nim zga­dzał, tak tym razem chuj jeden może mieć rację. Pomy­ślał też, że cze­kał na ten moment dłu­gie dwa­dzie­ścia lat. I tym razem zrobi to, co powi­nien był zro­bić, gdy jego życie miało jesz­cze jakiś sens.