Maksym był synem Rosjanina i Niemki, a młodość spędzał na przemian w Petersburgu i Berlinie. Na lato wyjeżdżał do wiejskiej posiadłości swych krewnych, położonej w Prusach Wschodnich, niedaleko Insterburga, zaraz koło Lulinna, majątku dziadków Felicji. Maksym był cztery lata od niej starszy. Od samego początku coś ciągnęło ich ku sobie. Oboje mieli ciemne włosy, jasne oczy i regularne rysy twarzy – większość ludzi sądziła, że są rodzeństwem. Ich dzieciństwo to czar wspólnych, przez nikogo niezakłócanych zabaw i beztroskich chwil spędzanych w sadach Lulinna, na rozległych łąkach, wśród otaczających je lasów i jezior. A mimo to któregoś lata przestali być sobie tak bliscy – prawie się nie rozpoznali. Felicja miała wysoko upięte włosy, zaczęła też nosić eleganckie suknie, a na jej twarzy pojawił się nieco sztuczny uśmiech. Maksym natomiast nosił zniszczone ubrania i był stale blady i zmęczony. Oboje dorośli, ale ich pierwsze kroki stawiane w świecie ludzi dorosłych prowadziły w zupełnie różne strony. Ciągle łączyła ich wspólna przeszłość, ale nie wyglądało na to, że będą mieli ze sobą cokolwiek wspólnego w przyszłości.