Odgłos uru­cha­mia­nia sil­nika. Miecz zaczyna wibro­wać, potem znów sunie naprzód i tym razem nie zatrzy­muje się po doj­ściu do jej nogi. Tuva wydaje krzyk, gdy ostrze wbija się w mię­sień uda i wrzyna coraz głę­biej w tkankę. Jej krzyki zagłu­szają odgłos sil­nika. Ból jest potworny. Pod powie­kami eks­plo­dują kolory, palą zakoń­cze­nia ner­wowe. Świat znika, zostaje sam ból. Miecz dociera do kości, jego wibra­cje roz­cho­dzą się przez szkie­let po całym ciele. Tuva wymio­tuje na sie­bie i zakrwa­wiony miecz. Głow­nia prze­cho­dzi po kości i czu­bek mie­cza w spo­sób nie­mal obsce­niczny wycho­dzi przez skórę. Z dziury leje się, pul­su­jąc, krew i spływa po nodze, co two­rzy kałużę. A miecz się nie zatrzy­muje, prze­bija się przez jedno udo do dru­giego. Tuva nie może się poru­szyć.

– Pro­szę, prze­stań­cie, pro­szę – błaga, pła­cząc. – Muszę ode­brać dziecko. Już jestem spóź­niona. On ma tylko mnie.