Przez jedną z dol­nych szpar po jej lewej stro­nie wbija się coś sre­brzy­stego i ostrego. Przy­po­mina czu­bek mie­cza. Sta­lowa głow­nia zagłę­bia się powoli i Tuva stara się odsu­nąć udo, ale nie ma jak, bo jest za cia­sno. Czu­bek mie­cza docho­dzi do uda i naci­ska na skórę. Wpraw­dzie nie jest tak ostry, na jaki wygląda, ale spra­wia jej ból.

– Aua, co robisz! – krzy­czy. – Prze­stań!

Głow­nia wciąż napiera, w końcu nacina skórę, na któ­rej poja­wia się kro­pla krwi. Jej ruchy są badaw­cze, jakby osoba sto­jąca na zewnątrz coś testo­wała. Tuva znów krzy­czy, ale pra­wie nie sły­szy wła­snych słów. Rap­tem nacisk się zmniej­sza, głow­nia cofa się o kilka cen­ty­me­trów.