Gdy miecz prze­bija jej drugą nogę, Tuva jest przy­go­to­wana na ból. Jed­nak na coś takiego nie da się przy­go­to­wać. Tuva wydaje z sie­bie ryk, wola­łaby stra­cić przy­tom­ność, osza­leć, cokol­wiek, byle już nie czuć nic wię­cej. Kilka sekund. Wiecz­ność. Już nic nie widzi. Ostrze prze­biło jej obie nogi i wycho­dzi przez szparę w prze­ciw­nej ścia­nie skrzyni. Wresz­cie prze­staje wibro­wać.

Jed­nak sil­nik wciąż cho­dzi.

Coś kłuje ją od tyłu w bark i wtedy umiera ta część Tuvy, która jest jej rozu­mem. Wręcz fizycz­nie czuje zała­ma­nie frag­mentu mózgu. Bo szpary są, rzecz jasna, rów­nież za jej ple­cami. Tuva usi­łuje się pochy­lić, by unik­nąć mie­cza, ale ten ruch spra­wia, że palący ból w udach staje się jesz­cze moc­niej­szy. Już jej tutaj nie ma. Znaj­duje się na poro­dówce, wal­czy o życie synka, jest w kawiarni, gdzie jakimś cudem dostała pracę, obła­pia się z Danie­lem, jest z Mar­ti­nem, który mówi, że ją kocha. Sły­szy odgłos miaż­dżo­nej chrząstki i tkanki grzbietu, a myśli o tym, że Linus mówi na Mat­tiego tata.