Spo­gląda niżej i widzi, jak skóra pod oboj­czy­kiem roz­ciąga się, potem pęka i miecz wycho­dzi z przodu. Niczym sztuczka magiczna. Tuva jest asy­stentką sztuk­mi­strza, zaraz dosta­nie brawa. Widziała w tele­wi­zji. Krew z jej piersi zabar­wia koszulkę na czer­wono, a miecz sunie do szpary w ścia­nie. Zapach żelaza jest obez­wład­nia­jący.

Widzi przed sobą błę­kitne oczy Linusa.

Mamu­siu, ty mnie też zosta­wisz?

Tuva chce coś powie­dzieć piskli­wym gło­sem wydo­by­wa­ją­cym się z jej krtani.

– Bła­gam. Bar­dzo się spie­szę.

Na zewnątrz ktoś coś prze­suwa. Jedna ze szpar na wyso­ko­ści jej twa­rzy jest teraz zaciem­niona. Trzeci miecz. Odle­głość od głowy Tuvy to kil­ka­na­ście cen­ty­me­trów. Dwa mie­cze, które prze­biły ją wcze­śniej, sku­tecz­nie ją unie­ru­cho­miły.

– Już nie – szep­cze.

Miecz poru­sza się powoli, ale odle­głość jest zbyt mała. Tuva widzi błysk czubka, który jest już za bli­sko, by mogła sku­pić wzrok.

Synku. Prze­pra­szam. Mamu­sia cię kocha.