Tuva nie odpo­wiada, ale czuje ulgę, że swoją nie­zręcz­no­ścią nie spo­wo­do­wała awan­tury. Ludzie są tacy draż­liwi. Ileż to razy żądano od niej pokry­cia kosz­tów pralni che­micz­nej, a nawet spo­rej rekom­pen­saty, kiedy zda­rzyło jej się chlap­nąć lekko kawą na klienta. Uśmie­cha się prze­pra­sza­jąco do sta­rusz­ków. Kawa w kubku chlu­pie, przy­po­mi­na­jąc jej, że naprawdę nie ma czasu. Jesz­cze raz mówi „prze­pra­szam” i truchta do metra, jed­no­cze­śnie popi­ja­jąc kawę. Gorący napój parzy naj­pierw w język, potem w żołądku. Ma che­miczny smak. Pra­wie jak lekar­stwo. Trzeba będzie umyć maszynę do espresso. W zde­rze­niu z mro­zem na dwo­rze kawa wydaje się jesz­cze goręt­sza.

Odbie­rze Linusa i wróci z nim do kawiarni. Niech mu Daniel da tyle droż­dżó­wek i cia­stek, ile synek tylko zapra­gnie. Należy mu się. Do dia­bła z maka­ro­nem i pul­pe­tami. Jutro Tuva wyjeż­dża, ale dzi­siej­szy wie­czór będzie nale­żał tylko do niej i Linusa.