Nikt jej nie odpo­wiada, ale Tuva czuje, że ktoś tam jest. Sły­szy czyjś oddech. Znów krzy­czy, ale cisza jest zwarta i groźna. Czuje teraz mro­wie­nie w całym ciele. Z nową siłą wali w ściany skrzyni, ale cia­snota unie­moż­li­wia nada­nie impetu jej ruchom.

– O co ci cho­dzi? – wykrzy­kuje przez łzy pod powie­kami. – Wypuść mnie, pro­szę, poroz­ma­wiajmy. Muszę ode­brać Linusa ze żłobka!

Zerka na swoją rękę. Szkiełko na zegarku jest roz­bite, wska­zówki zatrzy­mały się na trze­ciej. Matti na pewno już do niej wydzwa­nia. Może się zasta­na­wia, gdzie się podziała, może zaczął jej szu­kać i lada moment znaj­dzie ją w tej skrzyni, może… a może Tuva czę­sto spóź­niała się jesz­cze bar­dziej niż dziś.

I nikt jej nie szuka.

Nikt nie zauwa­żył, że jej nie ma.

Że została porwana.

Porwana. Dociera do niej zna­cze­nie tego słowa i wtedy robi jej się duszno. Wzdryga się na dźwięk jakie­goś meta­licz­nego odgłosu.

– Halo! – woła.