Znany zbiór opowiadań Sprzedam dom, w którym już nie chcę mieszkać z 1966 roku Bohumil Hrabal otwiera jej wierszem: „W mleczarni można by sprzedawać i w nocy./ Rozpocząć samodzielne życie to więcej, niż się urodzić./ Negację można rozumieć/ także jako nieumiejętność postrzegania./ Zresztą daję ogłoszenie o sprzedaży domu,/ w którym już nie chcę mieszkać”[2]. Wielu czytelników sądziło, że podpisana pod nim Viola Fischerová jest postacią wymyśloną, ponieważ nigdy o takiej poetce nie słyszeli.

Kiedy usiłowałem stworzyć dla siebie jej życiorys, szybko się okazało, że była dziewczynką od urodzenia skazaną na artyzm. I lepiej nie da się tego określić.

Bo tak:

Ojciec Josef Ludvík Fischer, filozof („Filozofia musi być metafizyką”) poprosił w 1935 roku poetę Františka Halasa („wielki poeta chaotycznej epoki”), żeby wymyślił imię dla jego córki. Květa[3] wydawało się filozofowi i poecie zbyt banalne, Růžena – zbyt pogrzebowe.