– Ee, inni, którzy tu pracują. Ci, którzy siedzą, patrzą i słuchają.

Skinął głową w kierunku kamery umieszczonej w lewym rogu pokoju. Blix nie spojrzał w tamtą stronę. Zamiast tego spytał:

– Emmę też będziecie przesłuchiwać?

– Ee… nie mogę odpowiedzieć na to pytanie. Sam rozumiesz…

– Względy taktyczne.

Brogeland spojrzał na niego z wymuszonym uśmiechem.

– Jesteś pewny, że nie chcesz, żeby przesłuchanie odbyło się w obecności twojego adwokata?

– Tak.

– I jesteś pewny, że dasz radę przez to przejść? Teraz, kiedy…?

– Chcę mieć to za sobą, żeby móc wrócić do Iselin.

Brogeland zmrużył oczy, jakby miał wątpliwości, czy w najbliższym czasie Blix będzie mógł opuścić budynek.

Blix wytrzymał jego spojrzenie. Starszy śledczy poruszył się na krześle, wypił łyk wody, upewnił się, czy sprzęt do nagrywania działa, i dopiero wtedy podał dane osoby przesłuchiwanej i dokładną godzinę, a potem wyjaśnił, czego dotyczy sprawa.

– Znasz procedury, Blix. Musimy przez to przejść.

– Dla mnie to żaden problem.

– Świetnie. Wiek?

– Czterdzieści osiem lat.

– Stan cywilny?

– Rozwiedziony. Mieszkam sam.

– Adres?

– Tøyengata 13, Oslo.

– Stopień i jednostka?

– Komisarz, Sekcja do spraw Przemocy, Okręg Policyjny Oslo.