Przestaje się uśmiechać, po czym odchyla się do tyłu i przekrzywia głowę. Zawsze przekrzywia głowę, gdy nie jest pewien, jak zareagować na to, co się dzieje. Przypominam sobie, jak powtarzał: „Spróbuj wyglądać tak, jakbyś się nad czymś głęboko zastanawiała. To pasuje niemal do każdego uczucia, jakie będziesz miała wyrazić: smutku, żalu, współczucia…”. Zapomniał, że przez większą część mojego życia uczył mnie aktorstwa. Ta mina była jedną z pierwszych, jakie dzięki niemu poznałam.

– Twoim zdaniem nie mam prawa nazywać siebie ojcem? – Chyba trochę uraziła go moja reakcja. – Kim w takim razie dla ciebie jestem?

Traktuję to jako pytanie retoryczne i dźgam słomką kolejną kostkę lodu. Z wprawą wciągam przez słomkę kawałeczek do ust i przegryzam go z głośnym chrzęstem. Chyba nie oczekuje, że odpowiem na to pytanie. Trudno nazywać go ojcem od tamtej nocy dwa lata temu, gdy moja kariera aktorska została gwałtownie przerwana. Chociaż, mówiąc szczerze, nie mam pewności, czy przedtem byliśmy bardziej ojcem i córką czy raczej mistrzem i uczennicą.

Muska palcami kosztowne implanty włosów nad czołem.