– No do­bra – mruk­nął Stri­ke, któ­ry z ra­do­ścią spędzi­łby jesz­cze parę go­dzin na tym wy­god­nym krze­śle, skąpa­ny w zło­tym świe­tle i oto­czo­ny za­pa­chem róży z pi­żmem uno­szącym się nad sto­li­kiem. Ski­nął do kel­ner­ki, pro­sząc o ra­chu­nek.

Tak jak Ro­bin prze­wi­dzia­ła, bez wąt­pie­nia ko­ły­sa­ła się na wy­so­kich ob­ca­sach, gdy prze­cho­dzi­ła przez bar, a zna­le­zie­nie nu­mer­ka do szat­ni, le­żące­go na dnie to­reb­ki, za­jęło jej o wie­le wi­ęcej cza­su, niż po­win­no.

– Mó­głbyś to po­trzy­mać? – spy­ta­ła Stri­ke’a, po­da­jąc mu to­re­becz­kę z per­fu­ma­mi i nie prze­ry­wa­jąc po­szu­ki­wań.

Ode­braw­szy jej płaszcz, Stri­ke mu­siał po­móc jej go wło­żyć.