Stri­ke miał na so­bie swój ulu­bio­ny wło­ski gar­ni­tur, a do nie­go bia­łą ko­szu­lę i ciem­ny kra­wat. Gdy zgo­lił za­pusz­czo­ną nie­daw­no bro­dę, wzro­sło jego po­do­bie­ństwo do Beetho­ve­na ze zła­ma­nym no­sem i lek­ką nad­wa­gą, lecz cie­pły uśmiech kel­ner­ki po­da­jącej mu pierw­szą szkla­necz­kę old fa­shio­ned przy­po­mniał Ro­bin o tym, co po­wie­dzia­ła kie­dyś o de­tek­ty­wie Sa­rah Sha­dlock, nowa żona jej by­łe­go męża: „Na swój dziw­ny spo­sób jest atrak­cyj­ny, praw­da? Tro­chę po­tur­bo­wa­ny, ale mnie ta­kie rze­czy ni­g­dy nie prze­szka­dza­ły”.

Ależ z niej była kłam­czu­cha: Sa­rah lu­bi­ła gład­kich przy­stoj­nia­ków, cze­go do­wo­dzi­ło jej nie­ustan­ne i osta­tecz­nie zwie­ńczo­ne suk­ce­sem po­lo­wa­nie na Mat­thew.