Faktycznie było to proste. Stoner widział siebie z zewnątrz potakującego głową i mówiącego coś zdawkowo w odpowiedzi. Przyglądał się sobie, opuszczając biuro Sloane’a. Usta go mrowiły, palce mu drętwiały; szedł przed siebie niczym we śnie, chłonąc zarazem wszystko dookoła. Na korytarzu otarł się przypadkiem o gładź boazerii i jak gdyby wyczuł ciepło i wiek drewna; powoli schodził po schodach, wprost nie mogąc się nadziwić, że żyłkowany chłodny marmur pod stopami zdaje się mu wyślizgiwać. Głosy studentów na dole już nie były zbitym szumem i każdy słyszał osobno, a twarze widział wyraźnie jako zarazem obce i znajome. Wyszedł z gmachu Jesse Hall na przedpołudniowe słońce, szarówka bowiem zdążyła ustąpić; biegł wzrokiem za światłem w dal i w górę, w stronę nieba, wypatrując nieznanego i czekając na nie.

W pierwszych dniach czerwca 1914 roku William Stoner wraz z sześćdziesięcioma młodymi mężczyznami i paroma młodymi kobietami otrzymał dyplom ukończenia studiów licencjackich na Uniwersytecie Missouryjskim.