Żałowała też nieszczęsnej pszczoły. Te owady umierały teraz masowo na całym świecie: PJ mówił o tym bez przerwy. Nikt nie znał przyczyny, ale to tragedia, bo pszczoły zapylają rośliny. Bez nich natura nie przetrwa. Ta konkretna pszczoła robiła swoje, nikomu się nie naprzykrzając, gdy nagle wpadła przez okno do samochodu, w sam środek życia jej matki. Owad otoczony welonem i krzykiem myślał pewnie, że utknął w labiryntowym wnętrzu jakiegoś ogromnego kwiatu. Stracił orientację, nie widział nic prócz białej gazy i wielkiej, pięknej twarzy Imeldy. Cass wydało się, że potrafi sobie wyobrazić paniczny strach tej pszczoły, jej desperackie pragnienie ucieczki; widziała, jak matka młóci rękoma powietrze. A potem, gdy w ostatniej, straceńczej próbie ratowania siebie zwierzę wbiło w Imeldę swoje ostrze, pulsujące daremnym jadem, Cass poczuła, jak uchodzi z niego życie. Natura umiera, świat się kończy. Zapadając w sen, zobaczyła jeszcze własne ciało; leżała u satynowych butów ślubnych matki i zaczynała się już obracać w popiół.