Tak naprawdę w ogóle nie rozumiała. Po prostu zareagowała stosownie do sytuacji. Nazywała się Yaeko Hirai i była stałą bywalczynią kawiarni. Właśnie przekroczyła trzydziestkę i prowadziła pobliski bar szybkiej obsługi, a właściwie mały klub. Zawsze przychodziła tu przed pracą na filiżankę kawy. Znowu miała wałki na włosach, ale dzisiaj założyła wydekoltowany żółty top bez ramiączek, mocnoczerwoną minispódniczkę i jaskrawofioletowe legginsy. Hirai siedziała po turecku na krześle przy barze i słuchała Fumiko.

– To było tydzień temu. Pamiętają panie, prawda? – Fumiko wstała i spojrzała na kelnerkę stojącą za barem.

– Hmm… tak – odparła kelnerka nerwowo, nie patrząc na twarz Fumiko.